ยิ้ม^^
"น้องครับๆ"

"พี่ขอถ่ายรูปคู่หน่อยครับ"

"....."

"อ่อ..ได้ค่ะ^^"

เรารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและฝากดอกไม้ ที่พี่ๆน้องๆมาแสดงความยินดีในวันรับปริญญา ที่ถืออยู่ที่มืออีกข้างไว้กับเพื่อน

"ขอบคุณครับ"

"ค่ะ^^"

เราจำได้ว่าเคยเห็นน้องเขาในห้องปัจฉิมนิเทศตั้งแต่วันแรกๆที่ซ้อมเตรียมตัวรับปริญญา น้องเขามาถือป้ายนำขบวนสาขา
รอยยิ้มขอน้องเขาตั้งแต่วินาทีนั้น เป็นวินาทีที่เราจำติดตาและแอบยิ้มที่ได้คิดถึงมาตลอดจนวันนี้และมีโอกาสได้ขอน้องเขาถ่ายคู่

"เห้ยๆๆมึงดูนี่ๆๆ"

"ใครวะๆโคตรน่ารัก"

"น้องคนนั้นไงกูแอบไปขอถ่ายรูปน้องเขามา"

"หวังสูงนะไอ้หนวด"

"กูแค่ขอถ่ายรูปปะวะ ปลื้มงะ"

วันนั้นทั้งวันเราจำได้ว่าเราเดินอวยรูปคู่น้องเขาทั้งวัน
โคตรฟินมันเป็นแบบนี้นี่เอง(ถ้ามันไม่น่าเกลียดเกินไปเราตั้งเป็นรูปหน้าจอโทรศัพท์ไปละ555)

มันก็มีไม่บ่อยนะความรู้สึกอะไรทำนองนี้

"รักหรอ"

"ไม่นะ"

"แลัวยังไงวะ?"

"ก็ชอบไง ก็ปลื้มไง"

เอาเข้าจริงๆน้องเขาก็คงมีแฟนแล้วแหละหรือไม่ก็มีคนในใจแล้วแหละไอ้หนวดอย่างเราคงหมดสิทธิ์ ไม่ได้ดูถูกตัวเองนะแต่เราเรียนวิทยาศาสตร์มาเราคำนวนความน่าจะเป็นได้^^

จะเป็นคนเดียวที่ไม่บอกรักเธอ ไม่หวังให้เธอต้องมาบอกรักกัน แค่คนหนึ่งคนที่อยากเจอเธอทุกวัน ไม่อยากผูกพันธ์ไปกว่านี้
จริงๆมันก็ผ่านมาจะเกือบปีละนะ แต่เวลาที่เราเลื่อน IG ไปเจอรูปน้องเขาเรายังแอบยิ้มน้อยยังใหญ่จนบางทีเพื่อนยังถามเลย"เป็นอะไรมากเปล่าเนี่ย"

อยู่ดีๆก็อยากเขียนเรื่องนี้เก็บไว้นั่งอ่านขำๆ

#ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เดินทางเสพเรื่องใหม่ๆมาเขียนเลย

SHARE
Writer
Number2always
Writer
พื้นที่ของเหตุการณ์ผ่านตัวอกษร

Comments