Relationship
When the relationship becomes deep, you'll question yourself if this is true love.
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เจอกับรักแท้
ตั้งแต่เล็กจนโตเคยแต่วาดฝันว่าอยากสร้างครอบครัวที่อื่นไกลๆ กับใครสักคนที่รักฉันหมดหัวใจ และฉันเองเชื่อมาตลอดว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
ฉันเคยคิดไปเองว่าทุกคนที่นี่มองคนที่เปลือกนอก ฉันไม่ได้สวย ฉันรู้ข้อนั้น ฉันไม่ได้มีสเน่ห์ หรือเป็นคนน่าดึงดูด อะไรทั้งนั้น จนกระทั่งฉันได้เจอเขา

ทุกอย่างเริ่มต้นอย่างเรียบง่ายต่างจากนิยายรักหลายเรื่องที่ฉันเคยอ่าน
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชอบเขาไปแล้วจนกระทั่งวันที่เขาหายไปนั่นแหละถึงได้รู้ว่าไม่พร้อมที่จะเสียเขาไป

แล้วเขาก็กลับมา พร้อมกับความหวังของฉันที่พองโตขึ้นอีกครั่งหนึ่ง

เวลาผ่านไป วันแล้ววันเล่า จากวันเป็นเดือน จากเดือนแปรเป็นปี

เราไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แต่ฉันก็รักเขาหมดหัวใจ

ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้หวือหวา มันแค่เป็นการคุยโทรศัพท์กันทุกคืน การเจอหน้ากันอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง จนกลายเป็นความเคยชินที่ฉันรู้ดีว่าฉันขาดมันไม่ได้
ฉันเคยเชื่อในทฤษฎีที่ว่า คนเราจะมีความสุขที่สุดตอนจีบกัน มันเป็นสเน่ห์หนึ่งของความสัมพันธ์ที่ว่าเราไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร
ช่วงนั้นแหละช่วงที่ดีที่สุดของความรัก
มันสนุก ท้าทาย คาดหวัง และตื่นเต้น

มันก็จริงอย่างที่เขาว่ากัน เพียงแต่พอเราโตขึ้น และเราเป็นคนที่ได้รู้จักความสัมพันธ์พวกนี้ด้วยตนเอง โดยที่ไม่ได้รู้จักจากมุมมองของผู้อื่น เราก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป
ใช่ ช่วงที่จีบกันเป็นช่วงที่ตื่นเต้นที่สุด
แต่ช่วงที่คบกันก็เป็นช่วงที่น่ารักที่สุดเหมือนกัน

พอเวลาผ่านไปมันจะไม่หวือหวา มันจะเหมือนเพื่อนที่มีความรู้สึกดีๆให้กันและพร้อมที่จะใช้ชีวิตเพื่อแบ่งปันเรื่องราวของเขา ของตัวเอง ให้กลายเป็นเรื่องของเราทั้งคู่

มันกลายเป็นความผูกพันธ์

จนบางครั้งเราก็ตั้งคำถามว่า ความรู้สึกแบบนี้มันใช่ความรักไหมนะ?

มีคนบอกเราว่า เวลาหนึ่งปีพิสูจน์อะไรไม่ได้
ใช่ มันยังพิสูจน์ไม่ได้
เราถึงได้ยังไม่อยากไปไหน ยังอยากรู้จักเขามากขึ้นไปอีก
เรียนรู้ชีวิตของเขา
วิธีคิดของเขา

เรายังไม่รู้จักความรักหรอก
เรารู้แค่ว่าตอนนี้เราผูกพันกับเขา

มันจะใช่ความรักไหมมันไม่สำคัญเลย
ทฤษฎีparetoสอนให้เราสนใจ 20% ที่หมายถึงผล 80% เราไม่รู้หรอกว่า20%นั้นของเราเป็นความรัก ความหลง หรือตวามผูกพัน แต่เรารู้ว่า 80% ของผลลัพธ์จากความรู้สึกพวกนั้นมันคือความสุข

ความสุขในแบบที่เราเลิกถามตัวเองแล้วเลือกทีาจะปล่อยให้เวลาเป็นสิ่งพิสูจน์
ความสุขในแบบที่เรานู้สึกพอดีกับมัน มีขมบ้างหวานบ้าง น้ำตา รอยยยิ้มผสมปนเปกันไปคล้ายกับพู่กันสะบัดแต้มสีลงบนผ้าใบขาว

และแน่นอน เราชอบที่เธอเป็นส่วนหนึ่งของสีสันที่แสนวุ่นวายนั้น
และเราขอบคุณเธอมากจริงๆ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง เราก็จะไม่เสียใจเลยที่ตอนนี้เราเลือกเธอ

I love my choice, I hope you like yours

แด่เธอ... คนที่ดูแลฉันเสมอมา ❤

SHARE
Writer
HersyP
Student
A little girl in the big world

Comments