ความลำบาก ของ โรคปลาทอง


ตั้งแต่พบเขา ฉันคิดว่าอาการปลาทองของฉันหายไปแล้ว แต่เปล่าเลย มีเพียงเขาที่ฉันจำได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายาม แต่สำหรับคนอื่น ๆ ฉันยังคงมีปัญหาในการจำใบหน้าพวกเขาเหล่านั้นเหมือนเดิม และมันไม่สนุกเลยกับการขึ้นฝึก 

วันนี้ทั้งวัน ฉันนั่งคุยกับเคสอยู่นานสองนาน แต่เชื่อสิ ว่าตอนนี้ฉันลืมใบหน้าของเธอไปแล้ว
ต่อให้กลับไปเจออีก เชื่อแน่ว่าฉันก็ไม่มีทางจำได้ ความลำบากก็คือ ฉันจำเคสจากหมายเลขเตียง ถ้าเขาเกิดย้ายเตียงขึ้นมาฉันจะทำยังไง นี่เป็นสิ่งที่ฉันยังคงคิดหนัก แต่ก็เอาเหอะ อย่างไรเสีย การคอนเฟิร์มชื่อของเขาก่อน คงเป็นทางที่ช่วยให้ฉันรอด 

สำหรับการสร้างสัมธภาพ อาจารย์ มักจะย้ำเสมอ ให้จำชื่อของพี่ให้ได้ 
แน่นอนค่ะ  ฉันน่ะ จำได้นะว่ามีพี่ชื่ออะไรบ้าง เพียงแต่ฉันไม่รู้เท่านั้นเอง ว่าพี่คนไหนหน้าตาเป็นยังไง เรียกได้ว่ารู้แต่ชื่อ แต่เจ้าของชื่อเป็นใครมันอีกเรื่อง แล้วอย่างนี้ฉันจะหาความรักความเมตตาได้จากที่ไหน โธ่สมงสมอง บางครั้งการเป็นปลาทองมันก็ลำบากอย่างนี้นี่เอง 

อีกอย่าง เรื่องความจำสั้นฉันถนัดนัก อ่านอะไรไม่ยักจำได้เลยสักครั้ง ฉันต้องย้ำตัวเองอีกกี่รอบกันกว่าความรู้เหล่านั้นจะฝังรากลึกเข้าไปในรอยหยักสมองเฉกเช่นคนอื่นเขาบ้าง 
มันน่าเศร้านะคะ กับการที่รู้สึกว่าเป็นปลาทองสมองกลวงเดินไปมา 
สำหรับบางคน เรื่องที่มีคนสอนอาจจะง่าย 
แต่สำหรับบางคนสอนเท่าไหร่ มันก็ยากที่จะเข้าใจอยู่ดี

ความลำบากของปลาทอง ยังมีรอยโหว่อีกมากมายให้เธอต้องซ่อม เธอจะผ่านไปได้อย่างไร คงต้องใช้ความพยายามให้เหมือนกับที่เธอพยายามให้ได้มองเห็นฟองสบู่กระมัง ปลาทองสมองใสถึงจะผ่านเวลา อีก 20 กว่าวันที่เหลือไปได้ ด้วยยังมีลมหายใจ สภาพจิตใจ และร่างกายยังอยู่ดี 

เฮ้อ!!! เธอได้แต่ถอนหายใจครั้งที่ร้อย  

09.01.2018    (การขึ้นฝึกเต็มวัน วันแรกของ ป.ผด 2)

 
SHARE
Writer
Elva
writer
เพราะพรหมลิขิตให้ฉันรู้จักเธอ แต่พรหมไม่ได้ลิขิตให้เรารู้จักกัน....

Comments