3
ดูท้องฟ้าสีเทาล้อมรอบด้วยกิ่งไม้สีดำปนนำ้ตาลไร้ใบ อากาศเย็นยะเยือก แต่คงด้วยไอร้อนจัดจากกองไฟที่ก่อขึ้น บนหินก้อนยักที่สัมผัสหยาบเย็นแปรผันตามอุณหภูมิของอากาศ

เป็นชั่วโมงที่สี่แล้วหลังจากเสร็จสิ้นจากการกางเต้นท์และก่อกองไฟ ที่ฉันนอนแน่นิ่งมองท้องฟ้า อาจเรียกว่าหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวไปกับก้อนหินยักนั่น หรืออาจกับบรรยากาศรอบตัว ต้นสนไร้ใบสูงสงัดยืดยาวสง่างาม ใบเส้นสายที่ร่วงหล่นตามฤดูกาลของพวกเขาปกคลุมพื้นดินและกลุ่มหินที่มีเพื่อนสนิทเป็นมอสสีเขียวชื้นหนาสัมผัสคุ้นเคย เงียบเฉียบจนได้ยินเสียงคลื่นนำ้กระทบหินกรวดก้อนขนาดปานกลางมนกลมจากการถูกนำ้เกราะกินวันล่ะนิดมาหลายสิบปีจากทะเลสาบที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก เสียงนกร้องเป็นจังหวะ เสียงขยับของกิ่งไม้ที่โอนเอนไปตามการบังคับของลมที่อ่อนโยน เสียงลมหายใจและเสียงหัวใจของตัวเองที่ถึงจะเป็นเสียงที่ชัดเเค่ไหนในตอนนี้ ก็ไม่สามารถจับจังหวะของมันได้

ฉันเคยฝันเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว จริงๆอย่าเรียกว่าฝันเลย เรียกว่าตั้งใจเอาไว้ว่า จะมาตั้งแคมป์ นอนเต้นท์คนเดียว ก่อกองไฟ ย่างมาชเมโล่ ฟังเสียงความเงียบ ใช้ความคิดกับตัวเอง เหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ แต่กลับไม่เหมือนที่คิดไว้แม้แต่น้อย ฉันกำลังถูกขู่โดยความว่างเปล่าจากการอยู่คนเดียว อาจเป็นเพราะเราพบเจอคุณระหว่างทางล่ะมั้ง

คุณหน่ะ ดูเหมือนจะเข้าใจฉันไปหมด เดาถูกไปหมด คุณบอกว่าคุณเดาได้ว่าฉันชอบฝน คุณก็ชอบฝน ว่าฉันชอบหนังสือพรรณนาเยิ่นเย้อเพ้อฝันไม่จริงจัง ชอบเพลงที่คุณฟังแล้วคุณปวดหัวรำคาญ ชอบต้นไม้ใบสีเขียวเข้มอมนำ้เงินไร้ดอกที่ต้องแอบเอามาปลูกในห้องเพราะแม่ไม่อนุญาต ไม่ชอบการเอาชนะ ชอบกอดชอบสัมผัส ขี้ลังเล ขี้สับสน หยึกยัก ชอบทำอะไรบ้างอย่างเพื่อเสพติดบรรยากาศและคิดว่ามันคุ้มค่าเสมอ คุณรู้แม้กระทั่งที่ฉันจะอาบนำ้เย็นในวันที่อารมณ์ดี อาบนำ้อุ่นในวันที่รู้สึกอ่อนแอ คุณบอกว่าฉันเด็กน้อยในเรื่องของความสัมพันธ์ คุณเป็นผู้ใหญ่ คุณรู้ว่าฉันเคยเป็นคนไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ใดๆ ไม่เคยรักใครมากกว่าตัวเอง และคุณก็รู้ว่าในรอบนี้มันต่างออกไป ทั้งๆที่รู้มันไปทั้งหมด แต่ทำไมคุณยังทำเหมือนไม่รู้อะไรเลย

คุณทำให้ฉันเสียนิสัย ทำให้ฉันต้องกินกาแฟในทุกๆเช้า ทำให้ฉันเข้าไปดูหนังทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะดูหนังนั่นจริงๆ ฉันเคยเป็นคนที่ทำอะไรคนเดียวได้อย่างสบายๆ เรียกว่าชอบมันด้วยซำ้

มันคุ้มกันมั้ยกับการที่รู้สึกว่าเราตัวเล็กลงแลกกับความอบอุ่มปลอดภัยจากอ้อมกอดนั้น

มันเหมือนเป็นการมาบอกว่า ช่วยรักเราน้อยลงได้มั้ย ซึ่งมันเป็นไปได้ที่ไหน

ฉันหนีออกมา จากความวุ่นวายภายในใจฉันทั้งเรื่องคุณ เรื่องตัวเอง

เราหลอกตัวเอง ด้วยคำว่า ความสัมพันธ์รอดูความสำเร็จของซึ่งกันและกัน แต่ฉันไม่แน่ใจว่ามันใช่ความจริง หรือเป็นเพียงคำปลอบใจที่เรามีให้กับตัวเราเอง
SHARE
Written in this book
หนังสือที่มีแต่ตอนเริ่มต้น
รอคอยการเติมเต็ม และไม่แน่ไม่นอนจะมีวันนั้น
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments