"I'm also just a girl,standing in front of a boy,asking him to love her."
คุณจะรู้บ้างมั้ยว่าชีวิตในตอนนี้ของฉันมันบันเทิงแค่ไหน  

ใช่...มันก็บันเทิงมากๆตรงที่ว่า ฉันต้องใช้ชีวิตในแบบสองตัวตนในหนึ่งร่าง 

ตัวตนที่หนึ่งคือฉันที่ต้องกลายเป็นผู้หญิงอ่อนแอร้องไห้ออกมาในบางครั้งเพียงเพราะหวนคิดถึงวันที่เราสองคนตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตของกันและกัน 

ตัวตนที่สองคือฉันที่พยายามกลับไปเป็นผู้หญิงแข็งแกร่ง ผู้หญิงที่ปฏิเสธความรักจากผู้ชายทุกคนที่ดาหน้าเข้ามาในชีวิต ฉันที่เป็นตัวฉัน เป็นเหมือนอย่างตอนก่อนหน้าที่จะได้พบผู้ชายอย่างคุณ 

ฉันไม่รู้หรอกว่าตัวเองใช้ชีวิตในรูปแบบนี้ไปได้ยังไง แล้วฉันก็ไม่มีทางรู้ด้วยว่า มันจะต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน 

อยากด่าคุณเหลือเกิน 

ฉันอยากด่าคุณที่ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพครึ่งๆกลางๆนี้  ฉันอยากด่าคุณที่ทำไมวันนั้นคุณไม่ยอมทำใจอ่อนยื้อฉันเอาไว้บ้าง  ฉันอยากด่าคุณว่าไอ้คนสารเลว  ไอ้คนโง่  ไอ้คนบ้า แต่ก็อย่างที่เห็น ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้นกับคุณ ฉันทำมันไม่ลง

การที่ต้องฝืนยิ้มอย่างมั่นใจทั้งน้ำตานี่มันก็ตลกดีเหมือนกัน

เอาล่ะ  ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองเจ็บปวด  แต่ฉันไม่ชอบคร่ำครวญ  มันน่าสมเพช

นี่ฉันเพิ่งจะทำในสิ่งที่ตัวเองมองว่าน่าสมเพชไปใช่มั้ย...

.
.
.
.

เธอจะรู้บ้างไหมว่าในตอนนี้ผมคิดถึงเธอแค่ไหน​ 

แต่...  ผมคงไม่อาจคิดถึงเธอเหมือนอย่างที่เคยเป็นได้​ 

ผมแค่รู้สึกคิดถึงเธอผ่านดาราสาวแอนนา​ สก็อตในหนังเรื่องนอตติ้ง​ ฮิลล์ อันที่จริงผมกำลังคิดถึงตัวเราทั้งสองคนผ่านตัวละครหลักในเรื่องนั้น​ คิดไปถึงว่าเรากำลังสวมบทบาทเป็นพวกเขาแล้วต้องแสดงฉากสำคัญ​ 

ผมเห็นภาพเธอที่ยืนร้องขอให้ผู้ชายคนหนึ่งรักเธอ​เพื่อที่จะได้เดินไปข้างหน้าด้วยกัน และเห็นภาพผมที่ทำตัวโง่เสียยิ่งกว่าอะไรที่ตอบปฏิเสธเธอไปแบบนั้น​... 

แล้วจู่ๆผมก็เห็นภาพของเราในวันนั้น​ วันที่เราตัดสินใจที่จะเลิกเป็นแม้แต่คนรู้จักกัน แต่น่าแปลกที่ความเป็นจริงแล้วเธอเป็นฝ่ายพูดคำนั้นออกมาก่อน​ เธอพูดว่าจะไป​ แล้วจะลืมผม​​ ลืมเรื่องของเรา... 

แต่ก็อย่างที่เห็น​ เธอไม่ยอมไปสักที​ เธอกลับมาขอโทษที่ผลีผลามทำไปแบบนั้น​ เธอกำลังทำตัวเหมือนอย่างแอนนา  สก็อต  แต่ผมก็ยังทำทื่อไม่ยอมรับการกลับมาของเธอเหมือนอย่างไอ้โง่วิลเลี่ยม  แทคเกอร์   

ผมคิดดีแล้วว่า​ เราต่างเป็นคนแตกสลายจนไม่สามารถบรรเทาความแตกสลายให้แก่กันได้ เชื่อได้เลยว่าผมคงไม่มีวันกล่าวโทษเธอได้ลงที่เธอตัดสินใจเลือกแบบนั้น​ และแม้ว่าผมจะไม่ยื้อยุดหรือทำอะไรต่อการตัดสินใจนั้นของเธอเลยก็ตาม...

ผมพยายามเชื่อว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด​ 

นี่เราสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่ไหม...

พวกคุณคิดว่าไง ?

.
.
.
.


พวกเราเชื่อว่าพวกคุณรู้สึก  

พวกคุณต้องรู้สึกว่าตัวเองกำลังรู้สึกแย่แค่ไหนที่เรื่องของพวกคุณจบลงแบบนี้ เพราะพวกเรามองเห็นท่าทีหมดอะไรตายอยากของพวกคุณที่มันแสดงออกมา ไม่แน่พวกคุณอาจจะกำลังตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ก็ได้ว่าทำไม ทำไมถึงไม่มีใครอยู่กับคุณได้ และทำไมพวกคุณทั้งสองคนถึงอยู่ด้วยกันไม่ได้ทั้งที่พวกคุณเองก็ต่างเป็นมนุษย์ประเภทเดียวกัน

ทั้งที่พวกคุณต่างพยายามประคับประคองมันร่วมกัน

แต่แล้วความแตกสลายภายในที่พวกคุณทั้งสองคนต่างเผชิญกับมันมา ซึ่งอาจต่างพื้นที่ อาจต่างวาระ มันอาจจะตอบคำถามนั้นของพวกคุณได้  

แต่ก็อย่างที่เห็น พวกคุณทั้งสองไม่ผิด  พวกคุณไม่ได้ทำอะไรผิดต่อความสัมพันธ์นั้น 

อย่างน้อยๆพวกคุณก็พยายามกันมามากพอแล้วไม่ใช่หรือ ? 

มันก็คงมากพอที่จะไม่ทำให้พวกคุณนึกเสียใจในภายหลัง

ถ้าหากพวกคุณไม่กล้าตัดสินใจที่จะใช้เวลาดีๆร่วมกันในวันนั้น วันนี้พวกคุณอาจจะเสียใจมากกว่าที่เป็น

แต่พวกเราอยากบอกอะไรพวกคุณอย่างหนึ่งจะได้มั้ย

พวกเราชอบประโยคหนึ่งในหนังเรื่องนั้นนะ  ประโยคปูทางที่เริ่มทำให้พระเอกหายโง่น่ะ
  
'เธอว่าเธอยากไปกับนายไม่ใช่เหรอ...  น่ารักนะ...  รู้มั้ย...  ใครที่กล้าพูดว่าอยากไปกับนายน่ะ  เยี่ยมจะตายไม่ใช่เหรอ'


และอย่าลืมว่า  


เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนต่อหน้าผู้ชาย...อ้อนวอนให้เขารักเธอ
  


.
.
.
.
.


ฉันหยุดเขียนไม่ได้
และรสขมสุดท้ายจะไม่ใช่งานเขียนชิ้นสุดท้ายภายใต้พื้นที่แห่งนี้
ฉันคิดว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่างผ่านตัวอักษรพวกนี้
อย่างน้อยๆก็อาจทำให้ใครคนหนึ่งที่กำลังอ่านอยู่ยิ้มได้

ขอให้พวกคุณเป็นกำลังใจให้ฉันด้วย   

SHARE
Writer
Chomsuk
N .POLARIS
เธอผู้เขียนความรู้สึกเป็นตัวอักษร

Comments

plastic-fish
2 years ago
คิดถึงจนเหนื่อย ใจนึงอยากออกจากตรงนี้ อยากเริ่มใหม่ แต่ก็ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา เพราะว่าเหนื่อยกับอะไรแบบนี้แล้ว
Reply
Chomsuk
2 years ago
ฉันเชื่อว่าเราทุกคนมีเซนท์มากพอที่จะเลือกตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง​ ให้สิ่งต่างๆคงอยู่หรือละทิ้งมันไปเสียจากชีวิต​ ยังไงก็ขอเอาใจช่วยคุณนะคะ