หลุมหลบภัยใจกลางกรุง :)
“กลับบ้านดีดีนะแก” 

ฉันยิ้มรับคำอวยพรอย่างมีสติสัมปชัญญะ
หยิบกระเป๋าสะพายข้างพาดบนไหล่
แล้วเดินหันหลังให้กับโต๊ะทำงานที่รัก
โต๊ะที่ดูดพลังงานของฉันนาน 8 ชม.เต็ม

“สุขสันต์วันศุกร์ค่ะคุณป้า 
ไว้เจอกันวันจันทร์นะคะ”

คุณป้าแม่บ้านหันมายิ้มให้ฉัน
ก่อนที่ประตูลิฟต์จะค่อยๆ บีบภาพคุณป้า ให้เล็กลง เล็กลง และหายไปในที่สุด

ลิฟต์พาฉันและเพื่อนร่วมที่ทำงานทุกคนลงมาถึงชั้นหนึ่งอย่างปลอดภัย
หุ่นยนต์ทุกตัวมุ่งหน้าไปเส้นทางเดียวกัน
แตะบัตรและก้าวออกจากประตูสำนักงาน

ลมหนาวปลายธันวาปะทะใบหน้าของฉัน
ยินดีต้อนรับสู่ “วันศุกร์สมบูรณ์แบบ”

ในวันแสนวิเศษนี้
คนจำนวนมากออกท่องราตรีศุกร์สกาว
สัมผัสแสงสีและดื่มด่ำกับอิสระชั่วคราว

คนจำนวนหนึ่ง
รวมถึงตัวฉันเอง
เลือกที่จะหอบวิญญาณ
และอวัยวะอีกสามสิบสอง
กลับไปยัง “หลุมหลบภัย”

ฉันอยู่ท่ามกลางท้องทะเลแห่งฝูงชน
ต่างคนต่างจุดหมายปลายทาง
สายฝนหล่นปลิวมาจากท้องฟ้า
เหมือนคำสั่งจากเบื้องบน
ให้ทุกคนเร่งฝีเท้า
เราเดินสวนกันไปมา 
คนแล้วคนเล่า
“ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ”

ชานชาลา BTS เต็มไปด้วยนักเดินทาง
นักเดินทางผู้แสวงหาความก้าวหน้า
ความมั่นคงในชีวิตการทำงาน

รถไฟฟ้าขบวนที่หนึ่งผ่านไป
รถไฟฟ้าขบวนที่สองผ่านไป
รถไฟฟ้าขบวนที่สามผ่านไป

ฉันยังคงยืนรออยู่ที่ชานชาลาเดิม

เราใช้ทุกตารางนิ้วบนรถไฟฟ้า
“อย่างคุ้มค่าที่สุด”
ทุกคนพยายามยัดเอาร่างของตัวเองเข้าไปแทรกในช่องอากาศที่เหลืออยู่

“ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด” 
สัญญาณสุดท้ายดังขึ้น
ปลากระป๋องตรา BTS 
ค่อยๆ เคลื่อนออกจากชานชาลา
นำทุกคนไปสู่จุดหมายปลายทางที่ตั้งใจ

ฉันใช้พลังงานเฮือกสุดท้าย
พาร่างไร้เรี่ยวแรงมาถึงทางเข้า
“ทางเข้าหลุมหลบภัยของฉัน”

อีกหนึ่งมุมเล็กๆ บนโลกที่เงียบสงบ
เงียบสงบจากความวุ่นวายโกลาหล
จากผู้คน แสง สี เสียง ในเมืองใหญ่
มุมที่ทำให้ร่างกายของฉัน
ค่อยๆ มีพลังฟื้นคืนมาอย่างช้าๆ 

ฉันไขกุญแจ ดันบานประตูเข้าไป
ได้กลิ่นบรรยากาศที่คุ้นเคยอีกครั้งหนึ่ง
กลิ่นของความสุข ความสงบจากข้างใน

แสงสุดท้ายส่องผ่านช่องหน้าต่าง
ทำให้เห็นภาพของทุกอย่างเกือบชัดเจน
กรอบรูปครอบครัว แจกันดอกไม้ 

เพื่อนรักของฉันบนตู้หนังสือหลังใหญ่
ยิ้มต้อนรับการกลับมาของฉันอย่างสดใส

ฉันสะบัดรองเท้าออกจากเท้าทั้งสองข้าง
วางกระเป๋าไว้บนตู้วางรองเท้า
ก่อนจะเอนตัวเองลงบนโซฟาตัวโปรด
“ถึงซักที...”

ฉันขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มลายซินาม่อนโรล
รู้สึกอบอุ่นปลอดภัย
รู้สึกถึงอิสระของชีวิต
รู้สึกเป็นตัวของตัวเองที่สุดในโลกใบนี้

ความอ่อนโอนของลมเย็นผ่านหน้าต่าง
ความอ่อนนุ่มละมุนของเส้นใยบนผ้าห่ม
ค่อยๆ ขโมยสติสัมปชัญญะของฉัน
ลอยหายไป “ลอยหายไปในที่สุุด”
ฝากปิดประตูก่อนออกไปด้วยนะคะ


ยักษ์เขียว
SHARE
Writer
GreenGiant
Silom Office Worker
♡Whatever I am, I am proud of that♡

Comments