ครูผู้”ปัดเป่า”ฝุ่นละอองภายในจิตใจ...
..สิ่งทั้งหลายบนโลกเป็นเพียงแค่วัตถุ...ให้"กระจกเงา" ได้ทำหน้าที่ "สะท้อน"ภาพออกไป โดยปราศจากความคาดหวัง ความต้องการหรือการพยายามปฏิเสธภาพแห่งความจริงที่ปรากฎตรงหน้า แต่จะเห็นความจริงได้ ก็ต่อกระจกมีความใสสะอาด ปราศจากฝุ่นละอองมายึดเกาะ...หากฝุ่นละอองมีความหนาขึ้นเท่าไร ภาพที่สะท้อนออกมาก็จะยิ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากขึ้นเท่านั้น...

หากแต่ทุกคนเป็น"กระจกเงา"ที่ใสสะอาด มันวาวอยู่แล้ว(จิตเดิมแท้) ภาพสะท้อนสามารถบอกรายละเอียดทุกอย่างที่อย่างครบถ้วนชัดเจน เพียงแต่....ระยะเวลาที่ดำเนินมาจนถึงปัจจุบันผู้คนได้สะสมฝุ่นละอองเป็นจำนวนมาก ทำให้ภาพที่สะท้อนออกมาดูบิดเบี้ยวและไม่ตรงตามความเป็นจริง...

...กระจกเงา..ที่อยู่ในสภาพเก่า...(ซึ่งมนุษย์แทบทุกคนบนโลก คือ กระจกบานนี้) ไม่ได้เช็ดหรือปัดฝุ่น จึงทำหน้าที่ของตัวเองได้ไม่เต็มความสามารถที่มี และหลงคิดไปเองว่าภาพที่สะท้อนออกไปคงเป็นเพียงภาพที่ขุ่นมัว..(การมองโลกไม่ตรงตามจริง) ส่งผลให้ชีวิตมีแต่ความกลัว... กลัวความไม่แน่นอนของอนาคต "กลัวการไม่มีอยู่ของชีวิตนี้" จึงทำทุกวิถีทางเพื่อตักตวงความสุข ที่ไม่มีวันเต็ม...กลายเป็นการใช้ชีวิตอยู่เพื่อ...เบียดเบียนผู้อื่นเพื่อความสุขของตัวเอง...

....แท้จริงแล้วกระจกบานนี้มีความเรียบมันวาวสวยใสอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่มีใครที่จะเข้ามาปัดเป่า เช็ดถู ขัดเงา ทำความสะอาดเท่านั้นเอง และกระจกบานนี้จะไม่สามารถกลับมาใสสะอาดได้อย่างเดิม หากปราศจากสิ่งแวดล้อม หรืออยู่ลำพังอย่างที่ไม่มีสิ่งใดมากระทบ...

...และหากสิ่งที่เข้ามากระทบ คือ การที่มี"ครู"ผู้ที่เข้ามาจ้องมองกระจกบานนี้ โดยไม่ตัดสินคุณค่าจากภาพตรงหน้าที่พบเจอ แค่เพียงยืนอยู่ตรงนั้นแล้วพิจารณาในใจว่า ..จะทำให้กระจกบานนี้กลับมามันเงาและทำหน้าที่ของตนเองได้เหมือนครั้งที่มันถือกำเนิดขึ้นมาได้หรือไม่.... ครูที่จะทำเช่นนี้ได้จะต้องมีจิตใจแห่งความเมตตา...ซึ่งเมื่อเกิดจิตใจเช่นนี้แล้ว... ตัวตนจะหายไป เกิดความผสานกลมกลืนระหว่างความปรารถนาที่บริสุทธิ์กับสิ่งที่กำลังใส่ใจและให้ความสำคัญ "เหมือนตกอยู่ในสภาวะไร้เงื่อนไขใดๆ'

เพียงครูผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อยๆเอามือของตัวเองลูบไปอย่างช้าๆ...ใส่ใจในรายละเอียดของความหนักเบา ทะนุถนอม พยายามเช็ดถูไปเรื่อยๆและมีความอดทน แม้กระจกจะนิ่งเฉยไม่มีการโต้ตอบใดๆ

มีการลงมือขัดเกลาด้วยความเมตตาอย่างสม่ำเสมอ.. โดยมีความเชื่อและความศรัทธาว่า "กระจกบานนี้จะกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์อีกครั้ง"

สิ่งที่ปรากฎชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ คือ กระจกบานนี้ เริ่มกลับมาทำหน้าที่สะท้อนภาพได้อย่างตรงไปตรงมา ไม่บิดเบี้ยวหรือมัวหมอง... และ...

"มองเห็นทุกอย่าง..อย่างที่มันเป็น เห็นตามความเป็นจริง เข้าถึงสัจธรรมในที่สุด..."

"อย่าตัดสินกระจกว่าไร้ค่า เพียงเพราะมันเปื้อนฝุ่น เขาเพียงแค่รอจังหวะเวลาที่จะได้เจอ"ครู" ที่มี...ใจ...ที่กว้างพอจะช่วยปัดเป่าฝุ่นละออง ให้จางหายไปด้วยสองมือและหนึ่งใจที่เมตตา จนในที่สุด กระจกก็กลับมาใสสะอาด และสะท้อนภาพได้อย่างชัดเจนอีกครั้งหนึ่ง"
SHARE
Writer
LOOKPAT_diary
เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

Comments