Last Christmas  (I gave you my heart)
Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I’ll give it to someone special... 

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางสินค้าน่ารักที่เกี่ยวข้องกับวันคริสต์มาสรวมถึงวันปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง  สายตาก็จับจ้องตุ๊กตาซานต้าตัวน้อยในมือพลางยิ้มให้แก่มัน  แล้วจู่ๆ  เพลงลาสต์  คริสต์มาสก็พลันดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งห้างสรรพสินค้า...   


คริสต์มาสที่ผ่านมา
ฉันมอบหัวใจทั้งดวงให้เธอ
แต่แล้ววันต่อมา เธอกลับให้มันกับคนอื่น
ปีนี้
เพื่อจะรักษาน้ำตาเอาไว้
ฉันจึงมอบหัวใจให้แก่คนพิเศษที่สุดแทน 


หัวใจของฉันกระตุกวาบดำดิ่งไปกับบทเพลงแห่งเทศกาลอันน่ารื่นรมณ์ซึ่งดังผ่านทางลำโพงกระจายเสียง  บทเพลงอันแสนคุ้นหูที่กำลังดึงฉันให้หลุดไปสู่อีกโลกหนึ่ง...  

โลกที่มีเพียงฉันกับบทเพลงที่ว่า...  

โลกที่เขาคนนั้นได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในห้วงความทรงจำที่กำลังทอดไหลย้อนกลับสู่อดีต...


"ฉันอยากรู้จัง..."

"อะไรเหรอครับ..."

"ฉันอยากรู้ว่าบทเพลงไหนที่คุณคิดว่าตัวเองชอบฟังมากที่สุดในชีวิต"

"ฮืม...  ลาสต์  คริสต์มาสครับ"

"ว่าไงนะ...  ลาสต์  คริสต์มาสอย่างงั้นเหรอ..."

"ใช่ครับ  ผมชอบเพลงนั้นมากที่สุด  มันเป็นเพลงโปรดของผมเลยล่ะ"

"รู้อะไรมั้ยคะ  ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนบอกกับฉันว่าตัวเองชอบฟังเพลงนั้นมาก่อนเลยนะ  คุณเป็นคนแรกเลยล่ะ  แต่...ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าอยากจะขำต่อเรื่องที่ว่านี้ก็ไม่รู้ซี  ฮ่าๆ"

"ถ้าให้นึกถึงช่วงเวลาที่ดี  ผมก็มักจะคิดถึงเพลงนี้อยู่เสมอ  ว่าแต่...มันน่าตลกตรงไหนครับเนี่ยยยย..."   


ฉันยังคงยืนฟังเพลงลาสต์ คริสต์มาสที่ดังก้องอยู่ในหัวอย่างเงียบงัน  พลางหวนคิดถึงบทสนทนาระหว่างฉันกับเขาคนนั้นซึ่งเคยเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา  ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าตัวเองเผยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวต่อเรื่องราวที่กำลังระลึกถึง  ตุ๊กตาซานต้าในมือก็ดูเหมือนจะกำลังรื่นเริงไปพร้อมกับเรื่องราวอันน่าตลกของฉันด้วยเช่นกัน

"ดูเหมือนว่าคริสต์มาสปีนี้จะมีข่าวร้ายนะคะ"

"ครับ...  ผมทราบข่าวนั้นแล้ว  นี่ผมเพิ่งฟังเพลงของเขาไปเองแท้ๆ  ไม่คิดเลยว่าจะได้รับข่าวร้ายว่านักร้องที่ผมชื่นชอบจะมาด่วนตายจากไปแบบนี้..."

"ช่างเป็นลาสต์  คริสมาสอย่างแท้จริงนะคะ..."

"ฮือๆ  นับว่าเป็นข่าวร้ายสุดๆไปเลยครับ  นั่นถือได้ว่าเป็นลาสต์  คริสต์มาสสุดท้ายของเขาจริงๆ  รู้สึกช็อคยังไงก็ไม่รู้..."

"โถ่...เจ้าเด็กดื้อ  เลิกงอแงได้แล้วค่ะ  ฮ่าๆๆ  มา...เรามาฟังเพลงนั้นเพื่อร่วมไว้อาลัยให้กับนักร้องในดวงใจของคุณกันดีกว่านะคะ  เอ๊ะ...หรือว่าจะให้ฉันร้องให้คุณฟังดี ? "

"ผมอยากฟังคุณร้องเพลงเสมอครับ!"    

ฉันเริ่มรู้สึกจุกในอก  อาการเคว้งคว้างที่มักจะเป็นอยู่เสมอเริ่มลามเรื่อยขึ้นมาจนถึงลำคอ  และอาการย่ำแย่นั้นเองที่ปลุกความเศร้าจนน้ำตาคลอเบ้าอย่างท่วมท้น  แต่ฉันก็พยายามอย่างมากที่สุดที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา  รู้ดีว่าตัวเองกำลังบีบตุ๊กตาซานต้าในมือแน่นมากแค่ไหน  ฉันบีบมันแน่นเสียจนคิดไปว่า  ถ้าหากตุ๊กตาตัวน้อยในมือมีชีวิตจิตใจ  มันก็คงจะกำลังขาดใจตายตามนักร้องคนดังคนนั้นไปอย่างแน่นอน  ที่แน่ๆ  มันคงจะต้องตายด้วยน้ำมือคนบอบช้ำอย่างฉัน...


Once bitten and twice shy
เคยถูกทำร้ายมา จะระวังหัวใจให้มากกว่าเดิม

I keep my distance
ฉันพยายามสร้างระยะห่างเอาไว้

But you still catch my eye
แต่เธอก็ยังมองเห็นฉัน

Tell me baby
 บอกฉันสิที่รัก

Do you recognize me?
เธอรู้สึกถึงฉันบ้างมั้ย?...  

....

"ผมไม่ชอบที่คุณทำแบบนั้น  ไม่ชอบเลยจริงๆ  แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาปวดใจกันเลย"

"ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอคะ  ฉันก็แค่เป็นห่วงคุณเท่านั้น  มันผิดมากเหรอที่ฉันอยากรู้ว่าคุณหายไปไหน  คุณไม่เคยหายไปแบบนี้  แล้วนี่ฉันผิดมากนักเหรอไงที่เป็นห่วงคุณ"

"..."

"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด  คุณเป็นบ้าอะไรถึงได้มองฉันในแง่ร้ายถึงเพียงนี้  มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ  ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณดูเปลี่ยนไปแบบนี้ล่ะ"

"..."

"ได้ยินมั้ยว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!"

"..."

"ถ้าคุณยังมองฉันในแง่ร้ายอยู่แบบนี้  ฉันเองก็จะไม่ทนแล้วเหมือนกัน  ฉันไม่อยากทนรับความรู้สึกแย่ๆแบบนี้อีกต่อไปแล้ว"

"..."  

"ก็ได้ค่ะ...  ถ้าคุณเลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้  ถ้าคุณเลือกที่จะให้ความเงียบของคุณเล่นงานเราสองคน  และถ้ามันจะต้องจบลงแบบนี้จริงๆล่ะก็  ...ฉันก็จะบอกกับตัวเองก็แล้วกันว่าตลอดสองสามปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยเดินเข้าไปในชีวิตคุณ  และคุณเองก็ไม่เคยเดินเข้ามาในชีวิตของฉันก็แล้วกัน  และที่สำคัญ  คุณบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้เองนะคะ"

"..."

"รู้อะไรมั้ย...  ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทนรับการโดนมองในแง่ร้ายจากผู้ชายที่เธอรักได้อยู่เสมอหรอกนะคะ  เพราะนั่นถือเป็นการทำลายความรักความห่วงใยที่พวกเธอมีให้อย่างสุดหัวใจได้อย่างไม่ไยดี  อย่างน้อยๆก็ไม่ใช่ฉันที่จะยอมทนรับความเลวร้ายที่คุณมอบให้ไปได้ตลอด  ...แน่นอนว่าไม่ใช่ฉัน" 


ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องระหว่างฉันกับเขาจะต้องจบลงแบบนั้น  เพราะกลับมาคิดถึงช่วงเวลาตึงเครียดนั้นทีไร  ก็รู้สึกว่ามันดูห่วยแตกเกินไปที่ทุกอย่างกลับต้องลงเอยไปแบบนั้น  ทั้งฉันและเขาไม่ได้ต่างอะไรไปจากเด็กสองคนที่ทะเลาะกันเพียงเพราะต่างคนต่างเข้าใจผิดไปคนละเรื่อง  เราไม่ได้เปิดใจคุยกันต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเพื่อให้เกิดซึ่งความเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง  และดูจะมีแต่เพียงความเงียบเท่านั้นที่พลัดพรากให้เราต้องจากกัน  และเป็นความเงียบเท่านั้นที่ให้คำตอบแก่เรา  

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมายืนร้องไห้อยู่กลางห้างสรรพสินค้าเพียงเพราะตัวเองกำลังได้ยินเพลงลาสต์  คริสต์มาสที่เขารักมากที่สุดแบบนี้...  

ฉันยืนก้มหน้า  น้ำตาไหลหยดลงบนตุ๊กตาซานต้าในมืออย่างห้ามตัวเองไม่ได้  พลางเหลือบมองผู้คนที่ต่างพากันเดินช็อปปิ้งกันอย่างสนุกสุขใจ  ทุกคนต่างหัวเราะยิ้มร่าให้แก่ความสุขที่ตัวเองกำลังจะได้รับอย่างครื้นเครงใจ  แต่นั่นกลับเป็นภาพความโหดร้ายที่สะท้อนเข้ามายังตัวฉัน  ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างถึงที่สุด  เพราะมันเหมือนกับว่า  ในวินาทีนี้พวกเขาเหล่านั้นกำลังยิ้มเยาะให้แก่ความเจ็บปวดรวดร้าวของฉันที่กำลังเกิดขึ้น    


คริสต์มาสที่ผ่านมา

ฉันมอบหัวใจทั้งดวงให้เธอ...

ฉันเช็ดน้ำตาอย่างระวัง  สูดลมหายใจเข้าลึก  พลางเงยหน้ามองตุ๊กตาซานต้าตัวใหญ่ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

.
.
.

"ผมอยากรู้จัง..."

"อะไรเหรอคะคนดี..."

"ผมอยากรู้ว่า  คุณอยากได้อะไรเป็นของขวัญจากซานต้าครับ"

"ฉันไม่เคยเชื่อว่าซานต้าจะมีอยู่จริงนะคะ  และก็ไม่อยากจะเชื่อด้วยว่าคุณจะถามคำถามนี้กับฉัน"


"ตอบมาก่อนซีครับว่าถ้าเกิดซานต้ามีอยู่จริง  คุณอยากได้ของขวัญอะไรจากเขา..."


"ฮืม...  ถ้าซานต้ามีอยู่จริง...  และถ้าฉันไม่แก่เกินไปกว่าที่จะได้รับของขวัญเหมือนอย่างเด็กๆ..."


"..."

ฉันไม่อยากให้คริสต์มาสในปีนี้เป็นคริสต์มาสสุดท้ายของเรา  
และฉันอยากให้ซานต้าคืนคุณที่แสนดีให้แก่ฉัน...  ต่อให้นานแค่ไหนฉันก็จะรอ...



*Last Christmas - Wham!  (เพลงโปรดของคุณ)
 
 
 
SHARE
Writer
Chomsuk
N .POLARIS
เธอผู้เขียนความรู้สึกเป็นตัวอักษร

Comments

UNSTOPABLE
2 years ago
อ่านแล้วจะร้องให้TT
Reply
LonelyShadow
2 years ago
ชอบเพลงนี้เหมือนกัน...

แต่...

เกลียดซานต้า...
Reply