ความสับสนและการโหยหา
        +เกริ่นนำ+
       "ก่อนอื่นที่ผมจะเล่าความรู้สึกต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตของผมลงใน Storylog บทความนี้ผมเขียนเป็นครั้งแรกถ้าผิดพลาดอย่างไรก็ขอโทษด้วยนะครับ -"- เรื่องที่ผมจะเล่าเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับความรู้สึกผมตอนมอปลาย(ปัจจุบันผมอยู่มหาลัยแย้ว) และมีเรื่องเล่าต่อตอนมหาลัยด้วยยังไงฝากติดตามกันด้วยนะครับ"

      +ชีวิตมอปลาย+
      ผมชื่อนน(ชื่อสมมุติ) ผมเกิดในอำเภอเล็กๆในจังหวัดที่ไม่ค่อยใหญ่ซักเท่าไรในภาคอีสานตอนบน ครอบครัวเป็นชนชั้นกลางพ่อกับแม่รับราชการ ผมอยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งผมขึ้นมอ4 การที่เราอยู่กับพ่อกับแม่ตั้งแต่เด็กแม่ก็จะสอนอยู่เสมอว่าให้เป็นคนเรียบร้อย อย่าออกบ้านค่ำ อย่าเกเรคนอื่นจนทำให้ผมเป็นเด็กที่ติ๋มๆ ไปเลยด้วยซ้ำค่อนๆไปทางผู้หญิงเลย(แต่ตอนนั้นผมชอบผู้หญิงนะครับ)และอีกอย่างพ่อกับม่ส่งผมไปเรียนในตัวจังหวัดตั้งแต่ผมอยู่ปอ1 ทำให้ผมไม่มีเพื่อนในอำเภอที่ผมเกิดเลยทำให้ผมไม่รู้จักใครในหมู่บ้านเลย ทำให้ผมไม่กล้าออกไปไหน
     จนกระทั่งผมต้องขึ้นมอ4 ผมได้มีโอกาศเข้ามาเรียนในโรงเรียนที่ใหญ่ขึ้นและเป็นโรงเรียนชื่อดังที่สุดในภาคอีสาน ตอนนั้นพ่อผมดีใจมากและท่านได้ซื้อบ้านให้ผมอยู่คนเดียว1หลังแต่บ้านผมห่างจากโรงเรียนไกลมากเกือบ10กว่ากิโล และพ่อก็ไม่ได้ซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ผมด้วยT..T ผมต้องนั่งรถสายไปกลับบ้านจะต้องเดินเข้าซอยที่บ้านอีกเกือบ2กิโล
    ในวันแรกของการเปิดภาคเรียนพ่อกับแม่ผมขับรถมาส่งผมที่โรงเรียน(ท่านมาค้างด้วย2คืน) และวันนั้นเป็นวันที่รถติดมากจนผมไปโรงเรียนสายตั้งแต่วันแรกประมาณ 8.25นาฬิกาT..T ผมไม่รู้จักใครเลยผมมาตัวคนเดียวและเวลานั้นเป็นเวลาที่ทุกคนขึ้นไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาที่ห้องโฮมรูม ผมก็ไปไม่เป็นก็ได้ฟังเสียงตามสายและถามคนแถวนั้นว่าห้องโฮมรูมอยู่ตรงไหน พอผมไปถึงห้องโฮมรูมผมเห็นเพื่อนๆนั่งกันเต็มห้อง ซึ่งผมก็ไม่รู้จักใครเลยไม่กล้าจะเดินเข้าไปด้วย ผมเดินไปๆมาๆอยู่หน้าห้องอาจารย์คงน่าจะรู้จึงเรียกให้ผมเข้าไปหาเก้าอี้นั่งในห้อง ตอนผมเดินเข้ไปผมเดินเข้าทางหลังห้องอซึ่งทุกคนกำลังตั้งใจฟังอาจารย์ที่ปรึกษาพูดก็หันหน้ามาที่ผมคนเดียวความรู้สึกนั้นผมกลัวมากไม่รู้จักใครเลย ไม่รู้จะนั่งกับใคร ความคิดผมตอนนั้นต้องหาเก้าอี้ที่อยู่ไกล้ประตูให้มากที่สุดเพื่อจะไม่ให้เป็นเป้าสายตานาน แต่เหมือนโชคไม่เข้าข้าง เพราะเก้าอี้ทุกตัวมีคนนั่งกันเกือบหมดผมก็เลยเดินอ้อมๆไปหลังห้อง เพื่อจะหาเอ้าอี้นั่ง และเหมือนผมจะโชคดีมีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งเขาหันหน้ามามองผมละบอกว่า 
"นั่งตรงนี้ก็ได้นะ" 
เพื่อนผู้ชายคนนั้นเขาตัวไม่สูงมากผิวเข้มเนียนๆ คิ้วหนา ตาตี๋ มีความหน้าเหมือนนักรบไทยในอดีต555 ตอนนั้นผมมองหน้าเขาแบบค้างๆเหมือนจะอึ้งๆที่มีคนพูดกับเรา แล้วเขาก็ขยับไปนั่งเข้าอี้ข้างๆที่ว่างอยู่และให้ผมนั่งเก้าอี้ของเขาตอนนั้นผมไม่รู้ผมรู้สึกยังไงผมหัวใจเต้นแปลกๆกับผู้ชายคนนี้ แล้วเขาก็ชวนผมคุยประโยคแรกว่า 
 "เห้ย ชื่อไร"
 "เราชื่อ นน"
 "อ่อ เราชื่อ ต้นนะ"
 เห้ยเรารู้จักชื่อเข้าแล้วเขาชื่อต้นแล้วเราก็ยิ้มๆให้เขาและหันหน้าไปฟังอาจารย์ที่กำลังพูดอยู่หน้าห้องเพราะไม่กล้าคุยกับเขานานหัวใจเราเต้นแปลกๆ5555 พอเรารู้จักเขาผมก็เริ่มรู้จักเพื่อนคนอื่นๆบ้าง ส่วนมากเพื่อนในห้องจะเป็นเด็กที่มาจากโรงเรียนที่อื่นแล้วเข้ามาเรียนมอปลายที่นี่ แต่ต้นเขาเป็นนักเรียนที่นี่ตั้งแต่ผมต้นจึงทำให้เขา รู้จักกับคนอื่นๆได้ดีเพื่อนในห้องผมตอนแรกมีเกือบ50คน ผมขอเล่าไปแบบไม่ละเอียดละกันนะครับจะเล่าเฉพาะฉากที่ผมมีความรู้สึกเท่านั้น5555 ผมก้เริ่มมีกลุ่มเพื่อนที่เล่นด้วยกันที่สนิทจริงๆตอนนั้น3คนครับผมกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนชื่อริน กับแคท ส่วนต้นเขาก็เป็นเด็กเก่าก็มีกลุ่มเพื่อนของเขาอยู่แล้วนะครับ อ๋อผมลืมเล่าอีกเรื่องครับผมมีเพื่อนที่มาจากจังหวัดเดียวกันคนหนึ่งชื่อเต้น แต่อยู่คนละห้องนะครับ ผมก็อยู่กับเพื่อนได้ปกติกับทุกคนครับช่วงแรกๆผมเป็นคนเฟรนรี่ ทุกครั้งที่เปลี่ยนห้องเรียน(โรงเรียนเราเดินเรียน)ผมจะชอบเดินตามต้นไกลๆ และชอบนั่งโต๊ะข้างหลังไว้มองเขาเวลาที่เขาเรียนด้วย และผมก็จะชอบทักเฟสเขาไปคุยด้วยบ่อยๆต้นเป็นผู้ชายที่ตอบแชตได้ดีมากผมพิมพ์อะไรไปเขาตอบมาหมดทำให้ผมทักไปคุยกับเขาทุกวัน ผ่านในนานหลายเดือนทำให้ผมรู้สึกชอบเขามากขึ้น เพื่อนๆในห้องก็เริ่มรู้แล้วนะครับว่าผมชอบต้น ต้นก็ควน่าจะรู้เพราะเพื่อนๆในห้องชอบแซวแต่ต้นวางตัวดีมากเขาก็คุยปกติกับผม ตอนนั้นผมก็คิดว่าตัวเองต้องเป็นเกย์แน่ๆ แต่ทำไมเราไม่ได้รู้สึกกับผู้ชายทุกคนแต่เรารู้สึกกับเขาแค่นคนเดียวอันนี้ผมก็สับสนตัวเอง 
    พอเวลาผ่านไปจนกระทั่งสอบกลางภาคพอคะแนนออก ผมผ่านวิชาคณิตศาสตร์ในระดับต้นๆของห้องและเย็นวันนั้นผมนั่งเล่นโน๊ตบุค ก็มีเพื่อนในห้องคนหนึ่งชื่อว่านิด นิดเป็นผู้ชายตัวไม่สูงมาก ตัวบางๆ ขาวๆ หน้าหวานๆผมหยักโศกนิดๆ (ไม่ใช่เสปคผมเลย555) ทักมาหาผมในแชตเฟสบุค ให้ผมช่วยทำโจทย์คณิตศาสตร์ให้หน่อย ตอนนั้นผมว่างก็เลยช่วยเพื่อนทำโจทย์ให้จนเสร็จ ตั้งแต่วันนั้น ถ้ามีงานอะไรผมกับนิดก็จะชอบอยู่กลุ่มเดียวกัน555 แต่นิดเขามีเพื่อนที่สนิทเป็นกลุ่มเพื่อนผู้ชายนะครับผมมีกลุ่มเพื่อนผู้หญิง และอีกอย่างนิดมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อบอล (บอลเป็นผู้ชายตัวสูง ขาวๆ แต่นางไม่ค่อยแมนนะครับ) นิดเขาจะมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่ชอบพาเพื่อนๆไปนั้นนู้นนี่ เสมอ
    มีอยู่วันหนึ่งผมไปเล่นหอเต้น ที่เป็นเพื่อนจังหวัดค่ำไปหน่อยรถสายที่กลับบ้านผมมันหมดผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยลองโทรหานิดให้นิดมารับเพื่อมันมารับ สรุปมันว่างครับ ผมก็เลยบอกมันไปว่าให้มารับหอเพื่อนนะผมก็ส่งโลเคชั่นไปให้มันไม่นานมันก็มาที่หน้าหอครับ เต้นจึงเดินมาส่งผมที่หน้าหอละบอกให้กลับบ้านดีๆ ผมก็ขึ้นไปซ้อนท้ายนิดนิดก็ขับไปส่งผมระหว่างทางอยู่ๆนิดก็ถามผมว่าเต้นมีแฟนหรือยัง มันปลื้มๆไรงี้ ว่างๆก็ชวนไปหาเต้นบ้างสิผมก็ไม่ได้คิดไรมากเพื่อนคบกันก็คงจะดี5555 ช่วงเย็นผม นิด และเต้นชอบไปไหนด้วยกัน ชวนไปกินไหนนิดมันไปหมด แล้วพวกเราก็เริ่มสนิทกัน แต่ทำไมก็ไม่รู้ ยิ่งพวกเราสนิทกันมากเท่าไรผมรู้สึกไม่ค่อยโอเค ที่นิดกับเต้นสนิทกัน หรือว่าตอนนั้นผมจะเริ่มรู้สึกดีกับนิดมั้งหรือกลัวโดนแย่งเพื่อนก็ไม่รู้555 แต่ตอนนั้นผมก็ยังคงชอบต้นอยู่นะครัับผมก็เลยคิดว่าคงหวงเพื่อน ผมก็เก็บความรู้สึกนี้ ไปเรื่อยๆ
+++วันนี้ดึกแล้วผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ เดี๋ยวพรุ้งนี้ว่างๆจะมาเล่าต่อถึงความรู้สึกที่มีให้ผู้ชายสองคนในเวลาเดียวกัน5555จะมีเหตุการณ์อะไรเพิ่มเติมฝากติดตามและคอมเม้นให้กำลังใจด้วยนะครับ +++

        
SHARE
Writer
ToF85
writer
เขียนเรื่องราวของตัวเอง

Comments

Farisa
2 years ago
เดาว่าโรงเรียนนั้นคืออุดรพิทยานุกูล รึเปล่า?
Reply
ToF85
2 years ago
ถ้าประสบการณ์เราเป็นล็อตเตอรี่ เธอคงถูกรางวัลที่๑ 5555
Reply