นอนมองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคย
“วันนี้ขอลาป่วยนะครับ”
เช้าของวันนี้ วันที่อากาศเย็นฉ่ำทั่วกรุงเทพฯ
ผมงัวเงียพิมพ์ประโยคข้างต้น
ลงบนมือถือในกรุ๊ปแชตของที่ทำงาน
ก่อนจะล้มตัวนอนต่อจนเกือบเที่ยงวัน

ก่อนนี้กรุงเทพฯหนาวมาหลายวัน
แล้วก็หมดโปรฯหนาวเข้าสู่แดดจ้า
ก่อนที่ลมเย็นจะหอบฝนมากระหน่ำอีกระลอก
จนสุดท้ายหวยก็มาออกที่ผม

เมื่อวาน, หลังจากโชว์เท่ตากฝนไปทำงาน
แถมเสื้อหนงเสื้อหนาวก็ไม่ใส่
แอร์ออฟฟิศก็เย็นอย่างกะทำงานอยู่แถบยุโรป
ตกเย็นผมเลยมีอาการปวดหัวตัวร้อน
และป่วยจนต้องลาในวันรุ่งขึ้น

ในชีวิตประจำวันของหลายคน รวมถึงผมด้วย
ด้วยสัมมาอาชีพยุคนี้
ที่วันๆ ก็ทำงานอยู่แต่กับหน้าจอ
ตกเย็นเลิกงานก็เปิดมือถือท่องโลกโซเชี่ยลต่อ
อยู่กับหน้าจออีก ทั้งจอเล็กจอใหญ่
จนแทบจะไม่มีเวลาเงยหน้ามองอะไรอย่างอื่น

จนกระทั่งวันนี้ที่ป่วย
ปวดหัวปวดตาจนมองจอไม่ได้
ผมจึงได้เริ่มมองอย่างอื่นบ้าง...

ไหนๆ วันนี้ลมเย็นอากาศดี
ผมจึงค่อยๆ เปิดหน้าต่างคอนโดรับลม
ที่ต้องค่อยๆ เปิดเพราะชาตินึงจะเปิดทีนึง
เปิดแรงเดี๋ยวฝุ่นกระจาย ฮ่าๆ

หลังจากนั้นก็ลองล้มตัวลงนอน
...นอนมองท้องฟ้า

ไม่น่าเชื่อว่ามันรู้สึกดีมาก
เกลียวเมฆสวยดี ฟ้าสลับขาว
นอนมองไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกสงบ

ผมเคยไปอ่านจากไหนไม่รู้ แต่ชอบ
เขาบอกว่า...
ตอนเด็ก..ความสนุกคือความสุข
แต่พอเติบโตถึงช่วงวัยนึง..
ความสนุกจะไม่ใช่ความสุขแล้ว
หากแต่ความสงบต่างหากที่คือความสุข
ผมค่อนข้างเห็นด้วย
เพราะวันนี้ผมมีความสุข
กับการนอนมองฟ้าแบบเงียบๆ จริงๆ

แปลกดีนะครับ
ตอนแรกที่ผมหาเช่าคอนโดอยู่
ผมชอบห้องนี้ที่เจ้าของห้องใจดี ราคาไม่แพง
และมีวิวที่มองเห็นท้องฟ้าชัดเจน
แต่พอมาอยู่จริงๆ 
นานวันเข้า ผมกลับไม่ได้มองท้องฟ้า
เหมือนตอนวันแรกที่พบรักมันอีกเลย

ต้องขอบคุณความป่วยไข้
เพราะบางทีร่างกาย
อาจอยากบอกอะไรกับเราบางอย่าง...

ผมนอนมองฟ้าอยู่สักพัก
จนรู้สึกเหมือนแบตเตอรี่ร่างกายถูกชาร์จจนเต็ม 
จึงลุกไปทำอย่างอื่นต่อ

และแน่นอน...
ว่าพร้อมสำหรับทำงานในวันพรุ่งนี้ :)

SHARE
Writer
NickyPP
writer
มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง facebook.com/nickyppth

Comments