เรื่องนี้ไม่มีชื่อเรื่อง
   ฉันหัวเราะเมื่ออ่านเรื่องตลก และหัวเราะเมื่อเป็นเรื่องผิดพลาดของคนอื่น หัวเราะ หัวเราะจนเจ็บคอ หัวเราะจนเริ่มไอออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไม่รู้สาเหตุ ความเศร้ากัดกินฉันที่ละนิด ไม่มีท่าทีว่าจะสิ้นสุดลง ฉันดื่มยารักษาด้วยเสียงหัวเราะแต่แล้วมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ต่อให้หัวเราะอย่างจริงใจที่สุดก็ยังจบลงด้วยความเศร้า ความรู้สึกที่มีต่อตัวเอง มันน่าสมเพชเกินไป ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มองไม่เห็นปลายทางซักที ทั้งทีมีแสงสว่างเข้ามา แต่ตาฉันกลับมืดบอดเกินกว่าจะเยียวยา เปล่าเลย ฉันไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า ไม่มีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย ไม่อยากทำร้ายตัวเอง เพราะแค่นี้ก็เจ็บอยู่แล้ว แต่ฉันแค่เป็นคนเหงาคนหนึ่งที่ต้องการมีความสัมพันธ์กับใครสักคน ใครที่ไม่ถามเรื่องที่ไม่อยากตอบ คอยลูบหัวและชมฉันเรื่องเล็กๆน้อยๆ กอดฉันเมื่อทำอะไรพลาดไปแด่ตัวฉันเอง     ฉันยังคงไม่เข้าใจตัวเองและฉันคงไม่รักตัวฉันซักเท่าไร แต่ได้โปรด มือทั้งสองข้างของฉัน 
ช่วยโอบกอดฉันให้แน่นกว่านี้ได้ไหม หากฉันยังมีความรู้สึกอยู่ ช่วยปลุกฉันให้ตื่นจากฝันที่ไม่มีวันจบนี้ได้ไหม และได้โปรดสมองของฉัน อย่าคิดจะนึกความอับอายของฉัน อย่าโกรธเกลียดโลกใบนั้น อย่าให้ฝันต้องพังทลาย ได้โปรด ..............................................................รักฉันที
SHARE
Writer
R-16
RIDER

Comments