The Sky of Cyberspace



1.

ผมไม่รู้จักเธอหรอกครับ

เราแค่บังเอิญเจอกันทางโลกออนไลน์ ต้องยอมรับว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไปเยอะ
ผมรู้จักเธอในนามของนักเขียนคนหนึ่ง
แน่ละ ว่าผมเป็นแฟนคลับเธอ ถึงแม้ตอนนี้ในใจมันเริ่มจะคิดไปไกลกว่านั้นก็ตาม

ทุกอย่างมันเริ่มในตอนเย็นวันนั้น

หลังจากที่ผมอ่านเรื่องสั้นที่พึ่งอัพเดตล่าสุด เรื่องราวการพบกันของชายหนุ่มกับสิ่งที่ตามหาในเวลาท้องฟ้าเปลี่ยนสี 

ผมเงยหน้ามองรอบตัว บรรยากาศช่างดูเข้ากันกับเรื่องราวของเธอยิ่งนัก 
ผมถ่ายรูปท้องฟ้าขณะนั้นส่งเข้าไปในกล่องข้อความของหน้าเว็บ ก่อนที่จะลุกจากม้านั่งในสวนสาธารณะและค่อยๆเดินอ้อยอิ่งกลับบ้าน

ก่อนนอนคืนนั้น 
มีข้อความโต้ตอบกลับมาจากหน้าเว็บเพจที่คุ้นเคย

 ผมตื่นเต้นมาก

"ขอบคุณนะ" 
เธอตอบกลับมาพร้อมกับแนบรูปท้องฟ้าเย็นวันนี้ในมุมของเธอมาด้วย

"ท้องฟ้าเย็นวันนี้สวยนะครับ"

"ใช่แล้ว สีชมพูกำลังน่ารักเลย คุณก็ชอบท้องฟ้าตอนเย็นเหมือนกันหรอ" 

“ความจริงก็ไม่ค่อยเท่าไรครับ ผมชอบดูก้อนเมฆขาวๆตอนกลางวันมากกว่า”

“อย่างงั้นหรอคะ ไว้จะเก็บก้อนเมฆมาฝากบ้างนะ”

“ขอบคุณนะครับ55555” ผมพิมพ์ตลกแก้เขิน 

เธอส่งสติ๊กเกอร์กลับมาหนึ่งตัวให้เข้าใจได้ว่าเป็นอันจบบทสนทนา
คืนวันต่อมา หลังจากเสร็จภารกิจต่างๆ ผมเตรียมตัวจะเข้านอน มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

'เธอได้ส่งรูปภาพถึงคุณ'

ผมแปลกใจมาก รีบเปิดเข้าไปดูทันที
ท้องฟ้าสดใส เมฆขาวก้อนใหญ่

"ให้ผมหรอ ขอบคุณนะครับ"

" :) " 
เธอตอบแล้วทุกอย่างก็เงียบเหมือนเคย

แม้ว่าจะรู้สึกงุนงงเล็กน้อยแต่คืนนั้นผมก็ล้มตัวลงนอนพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ตามสัญลักษณ์ที่เธอตอบกลับมา   
ในใจคิดไว้ว่าพรุ่งนี้จะเก็บภาพท้องฟ้าตอนเย็นที่เธอชอบมาฝากเธอบ้าง..


อาจจะดูแปลกๆหน่อยแต่ความสัมพันธ์ที่ส่งรูปท้องฟ้าให้กันก่อนนอน มันก็เป็นไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว จนตอนนี้ผมแทบจะนึกถึงเธอและถ่ายรูปมาทุกครั้งที่เห็นท้องฟ้าเปลี่ยนสีเลยก็ว่าได้ 

หลังจากวันนั้นเราก็มีรูปท้องฟ้ามาฝากกันทุกวัน ซึ่งนับได้ว่าเป็นเรื่องราวดีๆ ก่อนนอนของผมเลย

เรื่องราวของเธอ ชายหนุ่ม ท้องฟ้า การได้พบสิ่งที่ตามหา ยังวนเวียนอยู่ในความคิดของผมเสมอ


ผมอยากตามหาเธอ..




2.

การตามหาใครสักคน

มันต้องเริ่มยังไงหรอครับ ?

ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยรู้จักเธอไปมากกว่าการเป็นนักเขียนและผู้อ่าน
แต่หลังจากวันนั้นที่ผมรู้สึกอยากตามหาเธอขึ้นมา ผมก็เริ่มกล้าจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

เรื่องราวก่อนนอนที่เคยมีแต่ภาพเมฆขาวก้อนใหญ่ที่ผมชอบจากเธอและท้องฟ้ายามเย็นที่เธอชอบจากผมก็เริ่มมีรายละเอียดมากขึ้น 
บางวันก็มีบทเพลงประกอบภาพบ้าง
บางวันก็มีเหตุการณ์มาเล่าสู่กันฟังบ้าง คุยกันได้ทุกวันโดยที่ไม่รู้จักกัน
ผมไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไรและเธอก็ไม่รู้จักชื่อผม เราต่างรู้เพียงแค่เราชอบอะไรคล้ายๆ กัน คุยภาษาเดียวกัน ฟังเพลงแนวเดียวกัน และที่สำคัญ ชอบมองท้องฟ้าเหมือนกัน

“ปีใหม่นี้ไปเที่ยวไหนไหมคุณ” 
ผมเริ่มบทสนทนาในคืนนี้หลังจากที่ส่งรูปท้องฟ้าเหมือนทุกวัน

“ยังไม่รู้จะไปไหนนะคะ มีแนะนำไหมละ”

“ไม่แนะนำแต่อยากชวนไปเที่ยวเลยได้ไหม555555” ผมแกล้งถามและติดตลกแก้เขินอีกตามเคย

“หืม...ถามจริง? 555555” 
เธอพิมพ์ตอบกลับมาทำเอาหัวใจผมเต้นแรง ผมเริ่มคิดหนักเพราะไม่ทันคิดอะไรในที่แรกแต่ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ

“ถามจริงครับ จะไปด้วยกันจริงๆก็ได้นะครับ” ผมอมยิ้มกับหน้าจอคนเดียว มือพิมพ์ไปใจก็สั่นไป

“อย่างงี้ก็ได้หรอ ไม่เคยเจอกันแต่จะชวนไปเที่ยวเนี่ยนะ กล้าจัง5555555”

“เอางี้ งั้นลองมาเจอก่อนก็ได้ครับ แหะๆ” ผมส่งสติ๊กเกอร์แก้เขินอีกหนึ่งตัว

“ยอมใจคุณจริงๆเลย” 

“งั้นเจอกันวันเสาร์นี้บ่ายสองโมง ผมไปรอที่ร้านกาแฟแถวสวนรถไฟตามเรื่องที่คุณเขียนล่าสุดนะครับ”

เครื่องหมายขึ้นว่าเธออ่านแล้วแต่ไม่มีสัญญาณตอบกลับมา

เธอเงียบไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผมง่วงจนสัปงกจึงบอกฝันดีเธอและเข้านอน


หลังจากวันนั้น ก็ไม่มีสัญญาณตอบกลับมาจากเธออีกเลย
ผมยังคงส่งรูปภาพไปทุกวันเหมือนเคยแต่ผิดไปจากเดิมที่ไม่มีภาพใดๆ ตอบกลับมา

ผ่านไปสองสามวันจนบ่ายสองโมงวันเสาร์ก็มาถึง ผมไปร้านกาแฟตามที่ผมนัดตัวเองไว้เพราะเธอก็ยังไม่ได้ตอบตกลง
‘ถ้าเจอก็ดี ไม่เจอก็ไม่เป็นไรนะ’ ผมจิบกาแฟพลาง ปลอบใจตัวเองไปพลาง ก่อนที่จะตัดสินใจอ่านเรื่องราวของชายหนุ่มเรื่องเดิมอีกครั้ง


เวลาผ่านไป วันนั้นผมรอเธอจนเกือบหกโมง เริ่มจะถอดใจว่าเธอคงไม่มาแล้ว
ผมลุกเดินออกมาจากร้านเดินเอือยๆ ไปตามทาง ท้องฟ้ายามเย็นเหมือนในเรื่องที่พึ่งอ่านจบไป แต่เสียใจที่ผมคงไม่ใช่ชายหนุ่มที่พบสิ่งที่ตามหาคนนั้น

'เธอได้ส่งรูปภาพถึงคุณ' 
 
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ ใจผมเต้นแรงมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ท้องฟ้าสีชมพูหวานแบบที่ผมส่งให้เธอประจำ แถมมาด้วยพระจันทร์เสี้ยวข้างขึ้นเป็นแนวโค้งเหมือนรอยยิ้มเล็ก

ผมเงยขึ้นจากหน้าจอมองท้องฟ้า

“ท้องฟ้าตอนนี้นิหน่า คุณอยู่ไหนหรอ?”

“เอ้า ก็นัดกันที่ร้านกาแฟแถวสวนรถไฟแล้วทำไมคุณไม่มา..”

 ผมมองรูปจากเธอและเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง 
ภาพพระจันทร์มุมที่มองมาจากทิศตะวันออกนั้น ฟ้ายังไม่ทันมืดสนิท สายตามองไปเกือบสุดซอยยังมีร้านกาแฟอีกหนึ่งร้าน 

คำตอบของเธอทำให้ผมถึงบางอ้อ

“ผมขอโทษคุณ ผมมารอผิดร้าน คุณรอตรงนั้นนะ อย่าพึ่งกลับนะครับ ผมกำลังไป...”

.
.



คนเราไม่ได้มองเห็น
ท้องฟ้าสวยเหมือนกันทุกคน
แต่อย่างน้อยมีเธอคนหนึ่ง
ที่มองเห็นท้องฟ้าธรรมดาวันนี้
สวยเหมือนกัน 





P.s. 
Based on your story 
Hoping to see you soon 
Thanks . )




SHARE
Writer
Planetary
Stranger
จำฉันได้หรือเปล่า

Comments

moonbright
9 months ago
น่ารักกกกกกก ☺️
Reply
Planetary
9 months ago
😉
uuonqkat
9 months ago
น่ารักมากๆค่ะ ชอบภาษาแบบนี้ เข้าใจง่ายแต่สวยงาม💙
Reply
Planetary
9 months ago
💙
APIPLANET
9 months ago
น่ารักมากค่ะ 💛
Reply
Planetary
9 months ago
💛
Tidarama
9 months ago
น่ารักมากเลยยย
Reply
Planetary
9 months ago
😉
Day1with_me
7 months ago
ชอบมากๆเลย นี่ก็เป็นหนึ่งในคนที่ชอบท้องฟ้าเหมือนกัน แรร์สุดก็ vanilla sky เลยค่ะ>//<
Reply
Planetary
7 months ago
ช่วงเวลาที่น่ารักที่สุด💙