ความรู้สึกที่ว่า ได้เข้าใกล้ความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นแล้ว ^^
     จากคนที่เคยรู้สึกอ่อนล้า สีหน้าที่ดูเหนื่อยหน่ายนั้น คอยป้อนคำสั่งว่าตัวเองต้องทำอะไรต่ออะไรในแต่ละวัน มันขาดอะไรไปเราผมเองก็ไม่รู้ การตัดสินใจเป็นไปค่อนข้างล่าช้าและลังเลใจว่าจะเอายังไงกันแน่ แล้วก็มีความคิดออกมาบอกตัวเองว่า ลังเลก็ไม่เป็นไรนะตัวเรา ไม่เป็นไร ก็เราเป็นแบบนี้นี่นา ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เดี๋ยวก็ดีเองน่า

    จู่ๆก็ตัดสินใจไปข้างนอก ด้วยความรู็สึกว่ามีเป้าหมายที่จะไป รู้สึกตัวเราพองใหญ่ขึ้นยังไงไม่รู้  ไม่ได้เดินเร็วเหมือนทุกทีแต่ค่อยๆก้าวไปแต่ก็ไม่ได้ช้า แต่รู้สึกได้ถึงความมีพลังจากข้างใน ไม่มีความหวั่นใจไม่มีความคิดใดๆในหัว มันเบาตัว มันสบายตัวราวกับว่าจะบินก็ยังได้ ไร้กังวล รู้สึกว่าอะไรๆก็ง่ายไปหมด รู้สึกอิสระ

     ความอายหายไปไหน การสงวนท่าทีต่างๆ คนแปลกหน้าที่เรายิ้มให้นั้น มันอะไรกัน อารมณ์ไหนเนี่ย ทำไมถึงทำได้ แล้วพูดมากจังตัวเราแค่ไปกินข้าวที่น้านอาหาร ทำไมถึงพูดมากแบบนี้ ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกราวกับว่าเราจะทำอะไรก็ได้  ไม่อยากให้ความรู้สึกนี้หายไปเลย มันเบา แต่ตัวเราก็รู้ดีว่าวันข้างหน้ามันอาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก อาจจะกลับไปเป็นพระพุทธรูปคนเดิมอีกก็ได้  แต่ก็จำไว้นะตัวเรา ว่าถ้ารู้สึกแย่อีกก็ให้มาอ่านบทความนี้นะ

     มันเหมือนกับเป็นความรู้สึกแบบว่า เออ พอแล้วว่ะ กูขี้เกียจจะแสดงเป็นไอ้หุ่นยนต์ไร้อารมณ์ น่าเบื่อแล้ว ก็อยากเป็นในแบบที่รู้สึกสบายๆ พอตัวเบาก็รู้สึกราวกับว่าโลกนี้เป็นของข้า ไม่กลัวอะไรเลย แต่ก็ยังมีสตินะ ไม่ได้แบบหลุดโลก แบบนั้นก็ต้องระวัง  กลายเป็นคนอารมณ์ดี อัธยาศัยดีซะงั้น ทำไมมันง่ายจังไอ้การทำตัวตามสบาย เป็นตัวของตัวเองเนี่ย  แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นก็ได้  แบบนี้ก็น่าสนุกน่ะสิ แสดงว่าเราต้องทำความรู้จักกับตัวเองให้มากกว่านี้ซะแล้ว
SHARE

Comments

khotorch
1 year ago
ตกใจ title มาก
ไม่คิดว่าจะมีคน type เดียวกับเราขนาดนี้
พออ่านยิ่งรู้สึกว่าตรงกับชีวิตเราเลย อาการเดียวกัน55
Reply
weipingua
1 year ago
คิดว่าเป็นคนเดียวในโลก จริงเหรอครับเนี่ย นี่แบบเป็นวนไปมาไม่รู้กี่รอบแล้วนะครับ