ดินแดนก้ำกึ่ง
.
.
.

ทุกครั้งที่เรายืนอยู่บนตำแหน่งที่เรียกว่า "กึ่งกลาง"
หลายคนจะมองเราว่าเราเป็นพวก "เอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้"
ไม่เอียงขวา ไม่เอียงซ้าย
ไม่เชื่อฝั่งนี้ แต่ก็ไม่ใช่พวกฝั่งโน้น
ขณะเดียวกันคนที่ยืนเส้นเดียวกันกับเราก็น้อยแทบนับคนได้ 


เพราะคนกลาง คือคนที่รับฟังทั้งสองข้างเสมอ
เพราะความที่อยู่ตรงกลาง เวลาทำอะไรก็ต้องคำนึงถึงทั้งสองข้างเสมอ
เพราะจุดยืนของคนที่อยู่ตรงกลาง ทำให้บางครั้งก็ถูกคนหลาย ๆ คนเกลียดด้วยเช่นกัน


พวกเขาจึงมักต้อนให้เราลงจากเส้นตรงกลาง ไปยังฝั่งใดฝั่งหนึ่ง
แล้วบอกว่า เป็นการแสดงเจตนาที่แน่ชัด
ทั้งที่จริง … ความชัดเจนก็อยู่ตรงที่เราเป็นกลางอยู่นี่ไง


นั่นจึงทำให้คนที่อยู่ตรงกลาง น้อยลง... น้อยลง
วันหนึ่งวันใดข้างหน้า
อาจเหลือเพียงแค่ฝั่งข้างหนึ่ง และอีกฝั่งข้างหนึ่ง



แล้วเส้นตรงกลาง ก็จะค่อย ๆ เลือนลาง
ความเป็นกลาง ... ก็จะค่อย ๆ
หายไป ... หายไป 


.
.
.
SHARE
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments