Goldfish 🐠


เขาว่ากันว่าปลาทองมักจะความจำสั้น

คงจะเป็นอย่างงั้นจริงๆแหละ
.
.
.

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาท่ามกลางสภาพอากาศที่หนาวเย็น ถึงจะเหน็บหนาวสักเพียงใด หัวใจของฉันก็อบอุ่นอยู่เสมอ หลังจากตื่นนอน สิ่งแรกที่ฉันมองหาคือกล่องของขวัญที่ซ่อนอยู่ภายในห้องที่ตกแต่งตามเทศกาลคริสต์มาส ภายในห้องประดับไปด้วยหลอดไฟสีแดงขาว ต้นคริสต์มาส ตุ๊กตาตัวใหญ่ยักษ์และลูกโป่งหลากสี
“เจอแล้ว”
ฉันพูดอย่างแผ่วเบาหลังจากที่เจอกล่องของขวัญถูกซ่อนอยู่ภายในตุ๊กตาหมียักษ์ กล่องของขวัญสีแดงสดตัดกับริ้บบิ้นสีเขียวเข้ม เรียบง่ายแต่สวยงาม ฉันค่อยๆเปิดกล่องออกมาและจ้องมองสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น... พวงกุญแจรูปปลาทองสีส้ม
“ชอบมั้ย?”
ฉันรีบหันกลับไปมองที่มาของเสียงที่คุ้นเคยนี้ ชายหนุ่มร่างบางสูงที่มีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนรับกับรูปหน้า
“ชอบสิ ชอบมากๆเลย ขอบคุณนะ”
ฉันตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนที่เขาจะโน้มตัวลบมาจูบฉันอย่างอ่อนโยน
“พวงกุญแจหน้าตาเหมือนเธอเลยยัยปลาทอง
“โธ่ พี่วัช พี่เอาแต่เรียกฉันว่าปลาทองจนฉันแทบจะลืมชื่อเล่นจริงๆของฉันไปแล้ว ลูกเกด! ได้ยินมั้ย ฉันชื่อลูกเกด!”
“ก็เธอเหม่งเหมือนปลาทองจริงๆนี่นา แถมยังความจำสั้นเหมือนกันอีก ยัยปลาทอง! ฮ่าๆๆ”
“พี่วัช!”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้านราวกับมีเด็กเล็กๆวิ่งเล่นอยู่... อยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้จังแต่ก็ทำไม่ได้เพราะไม่มีพลังวิเศษ หยุดเวลาไม่ได้ และหยุดคุณไม่ได้เช่นกัน...

     เวลาผ่านไปจนถึงเดือนมีนาคม ขณะที่ฉันกำลังอ่านนิยายเล่มโปรดอยู่ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เพื่อนสาวคนสนิทของฉันส่งรูปภาพมาจำนวนหนึ่ง ถ้าถามคนทั่วไปว่าเป็นรูปอะไร ก็คงตอบกันว่าเป็นรูปคนเดินในห้างสรรพสินค้าธรรมดาๆ แต่มือของฉันกลับสั่นเทาไม่หยุด ได้แต่คิดว่ากำลังฝันไปรึเปล่า...ค่อยๆก้มมองดูรูปอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำไปซ้ำมาจนแน่ใจ เป็นรูปพี่วัชเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่ฉันฉันรีบกดโทรหาพี่วัช หวังจะได้ยินคำตอบจากปากของเขาเอง
“ฮัลโหลปลาทอง มีอะไรรึเปล่า?”
“พี่ พี่ไปเที่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วเหรอ”
“...”
“ไหนว่าจะไม่ทำอีกแล้วไง พี่วัช”
“ไว้ค่อยคุยกันนะ”
“เดี๋ยวก่อน พี่ว...”
“แกร๊ก”
ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไป เมื่อโทรไปอีกครั้งก็ปิดเครื่องเสียแล้ว...  น้ำใสค่อยๆไหลออกมาจากตาอาบแก้มทั้ง2ข้าง ฉันร้องไห้จนเผลอหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบกับความว่างเปล่าแล้วฉันก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง ฉันมองไปรอบๆห้องนั่งเล่นที่ทาสีเทา ดูหม่นหมองเหมือนกับอารมณ์ของฉันในตอนนี้ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหนังสือพฤกษศาสตร์เล่มโปรด ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจให้ฉันเดินไปยิมมันมา ค่อยๆบรรจงปัดฝุ่นออกและเริ่มพลิกหน้าหนังสือ 
“วัชพืช น. พืชที่ไม่ต้องการ เช่น หญ้าคาบนแปลงข้าว” 
ข้อความนี้ทำให้นึกถึงพี่วัช วัช...วัชพืช ช่วยเพิ่มออกซิเจนในน้ำ หากขาดไป ก็คงเป็นการยากสำหรับสิ่งมีชีวิตในน้ำ เช่น ปลาทอง ที่จะหายใจอยู่ได้ภายใต้น้ำ
ก่อนที่จะได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาภายในบ้าน ฉันรีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่นและได้พบกับพี่วัช 

วัช ที่ย่อมาจากคำว่า วัชพืช ถึงจะมีประโยชน์ช่วยเพิ่มออกซิเจนในน้ำ แต่ก็มีโทษเหมือนกัน ถ้ามีมากเกินไปก็จะทำให้ปลาทองไม่สามารถขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำได้ วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือตัดทิ้งเสีย ก่อนที่จะสายไปกว่านี้...
ฉันมองเข้าไปในตาของเขาอยู่2-3วินาทีก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคบางอย่างออกมา ประโยคที่ยากที่สุดในชีวิต...
“เราเลิกกันเถอะ”

     เวลาผ่านไปเร็วจนน่าตกใจ รู้ตัวอีกทีหน้าหนาวก็ผ่านไปแล้วถึง3รอบ ปลาทองความจำสั้นจริงหรือ? เป็นคำถามที่โผล่เข้ามาในหัวของฉัน ถ้าปลาทองความจำสั้นจริง ทำไมฉันถึงยังลืมคุณไม่ลง
...สงสัยต้องไปโต้แย้งนักชีววิทยาแล้วล่ะ






SHARE

Comments

Balue
1 year ago
หน้าหนาวที่แล้ว 😭😭😭
Reply
SpocK
1 year ago
I like this. Keep writing!
Reply