เราไม่ชอบทะเลแล้ว
ในวันที่เราไม่ชอบทะเลเมื่อมีเธออยู่ตรงนั้น

      จริงอย่างที่ใครหลายคนว่า "บางทีอาจไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นคนที่ไปด้วยต่างหากที่ทำให้เรารู้สึกหลงรักสถานที่นั้น" สำหรับเราก็เหมือนกัน ถ้าไปที่ไหนก็ตาม แล้วมีคนถามว่าดีไหม สนุกไหม แน่นอนว่าเราจะคิดถึงบรรยากาศในการเดินทางนั้นก่อน ก่อนที่จะไปคิดถึงสภาพแวดล้อมอื่นๆ 

       ตั้งแต่ไหนแต่ไร ถ้ามีคนถามว่าชอบทะเล หรือ ชอบภูเขามากกว่ากัน เราจะตอบได้ทันทีแบบไม่ต้องคิดเลยว่าเราชอบทะเล เราชอบมองคลื่น ชอบมองแสงอาทิตย์ที่กระทบกับผิวน้ำ ชอบสัมผัสของลมทะเลที่พัดตีเข้าหน้า และแน่นอนว่าถ้าเราไปคนเดียว เราจะไม่ดื่มด่ำบรรยากาศมากมายขนาดนั้น ถ้าเราไปกับเพื่อน เรายิ่งไม่มีเวลาสนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนที่เราไปกับเขา เขากลับทำให้เรารู้สึกนิ่งจนเหมือนจะหลอมไปกับเกลียวคลื่น เขาผู้เข้าใจเรามากที่สุด เข้าใจว่าเราชอบอะไร หรือคิดอะไรอยู่ ทุกครั้งที่ไปทะเล เขาสามารถทำให้บรรยากาศที่สวยงามอยู่แล้วนั้น สวยงามยิ่งขึ้นไปอีก เรารู้สึกอบอุ่นหัวใจเสมอที่อยู่กับเขา 


       แต่เมื่อไม่นานมานี้ ความรู้สึกชอบของเรามันเปลี่ยนไปทีละนิด จากที่ตอบฉะฉานว่าชอบทะเล ก็เริ่มลังเลว่าภูเขาหรือทะเลดีนะ จนในที่สุดก็ตอบว่าภูเขาทุกครั้งไปเสียแล้ว เราไม่รู้ว่ามันเริ่มจากจุดไหน ที่ทำให้เรารู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่อยู่กับเขา ไม่เชิงเกลียดหรือไม่ชอบใจ แค่มีอะไรให้คิดไม่ตกอยู่ตลอดเวลาแค่นั้นเอง ก่อนหน้านั้นความรู้สึกของเราสองคนดูเหมือนจะไปด้วยกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ตอนนี้เหมือนเขาดูอยากจะแวะตรงที่ใดสักที่หนึ่ง  ปล่อยให้เราเดินไปข้างหน้าโดยไม่ได้เรียกให้หยุดรอ จนเราเดินมาไกลมากแล้ว ก็ไม่สนใจกันแม้แต่น้อย สำหรับเราในทุกวันนี้..การไปทะเลไม่เหมือนเดิมอย่างที่ผ่านมา เสียงคลื่นไม่ได้ทำให้เราสงบ แต่กลับกวนใจเหมือนเสียงหวูดรถไฟที่ดังน่ารำคาญ

      

       
SHARE

Comments