เรื่องราวของเด็กมอต้นในเดือนหนาว
     สวัสดีคุณธันวาคม เจอกันมาเป็นปีที่สิบกว่าแล้วสิ มันคงจะเป็นเดือนที่มีความสุขมากๆถ้าไม่เจอเรื่องก่อนสินะ อีก1เดือนก็จะวันเกิดแล้วยังทำตัวเป็นเด็กไปได้ แต่เราก็ได้พบความเปลี่ยนแปลงในตัวเราครั้งใหญ่เลยแหละ
พ่อมันมีก้อนบวมขึ้นที่คอหนู
   ทันทีที่พอได้ยินแบบนั้น ก็มีสีหน้าที่เป็นห่วงขึ้นมาทันที ก้าวเเรกที่เดินเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นเเละกังวลมากๆ               ภายในห้องตรวจที่มีการตอบคำถามคุณหมออย่างเฮฮาทั้งๆที่ข้างในนั้นเเทบร้องไห้ ว่าทำไมเราอายุเท่านี้ เราต้องมาเป็นต้องมาเจออะไรแบบนี้แล้วเหรอ ความรู้สึกนี้มีมาตลอดตั้งแต่มีก้อนขึ้นมา หมอทั่วไปบอกว่าจะให้ยากินแล้วกลับบ้าน แม่ก็ไม่แน่ใจเลยพาไปที่คลินิกคอ เราก็คิดว่าคงไม่มีอะไรมากมายหรอก อาจจะให้ยา,ตรวจลึกกว่าหมอทั่วไป พอเข้าไปในห้องตรวจที่มีคุณหมอสาวสวยเฉพาะทางนั่งอยู่ หมอว่าคงต้องแอดมิท นอนให้ยาฆ่าเชื้อ ถ้ายุบไม่เป็นที่พอใจก็คงต้องผ่า ต้องอัลตราซาวน์นะคะว่ามีหนองรึป่าว ถ้ามีหนองก็คงต้องผ่า  คำพูดของหมอนั้นทำให้หนูแทบจะร้องไห้ ในใจก็มีแต่คำถามเต็มไปหมด 

           นี่กูเป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอว่ะ                    ถ้ามันหนักกว่านี้พ่อกับเเม่จะอยู่ยังไง 
 มีคำถามต่างๆนานามากมายในหัวของเด็กคนนั้นแต่เด็กคนนั้นก็ยังมีหวังอยู่ คืนเเรกในการนอนที่โรงพยาบาล หลับเหมือนไม่หลับเพราะคิดแต่ "มันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ เราไม่รู้อะไรเลย" ได้แต่คิดว่าตัวเองโชคดีกว่าคนอื่นมากมายหลายคน เพียงเเค่ปลอบใจตัวเองไปเท่านั้น หลังจากนอนให้ยาฆ่าเชื้อผ่านสายยางน้ำเกลือไปเต็ม2วัน คุณหมอคนเดิมก็เดินมาบอกว่าคงต้องผ่า เห้อ สงสารตัวเองจัง ต้องผ่าจริงๆใช่ไหมคะ มันจะเจ็บไหมคะ
  คำถามนี้โดนถามตั้งแต่บุรุษพยาบาลยันคุณหมอจากปากของเรา วันเข้าห้องผ่าตัดคือหัวใจเต้นแรงมาก ทั้งกังวล เครียด กลัว ตีวนกันในหัวไปหมด พ่อกับแม่พูดอะไรเรารับรู้ได้แต่คิดอะไรไม่ออกแล้ว เหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ในตอนที่อยู่หน้าห้องผ่าตัดมีคนที่รักเราอยู่ด้วยเต็มไปหมด แต่ทำไมเรารู้สึกเราอยากร้องไห้มากๆ พอถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด คือเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้เลย เราไม่รู้ว่าเราหลับไปตอนไหน ไม่มีความรู้สึกกังวล เครียด กลัว ตอนไหน เราไม่รู้เลย ออกมาอีกทีก็เห็นนาฬิกาในห้องผ่าตัดเป็นเวลา 11:34น. ไปแล้ว เราหลับแบบไม่รู้สึกอะไรเลยไปเต็มๆ 2 ชั่วโมง แถมตอนออกมายังไม่รู้สึกเจ็บที่คอใดๆทั้งสิ้นเลย ที่ห้องพักฟื้นรับรู้ได้แค่ตอบไม่ได้เพราะมึนๆ ถึงเวลารู้ผลตอนเย็นพลบค่ำ คุณหมอเข้ามาในห้อง หัวใจเต้นเเรงมากๆ ผลจะเป็นยังไงนะ  
หมอพบเชื้อวัณโรค  เรียกว่าวัณโรคต่อมน้ำเหลืองนะคะ ไม่เป็นอะไรนะลูกมันรักษาหายได้
เห้ออออออ สุดท้ายก็เป็นโรคเหมือนเดิมแต่ดีกว่ามะเร็งแล้วกัน ก็แค่ต้องกินยาวัณโรค 6 เดือนแค่นั้นเอง ป้องกันตัวเองไม่ให้เเพร่เชื้อให้คนอื่น บอกตัวเองว่ายายก็เคยเป็นโรคนี้ มันรักษาหายได้ สู้ๆ😊
SHARE
Writer
Bneenp
party people
Just because i come off strong,doesn't mean there's nothing wrong.

Comments