ชีวิตหลังความโสด :)
ครบครึ่งปีที่ความรักครั้งแรกจบลง
มันคือการตัดบทจบที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว
ไม่ได้เต็มใจ ไม่ได้เตรียมใจ ไม่ได้พร้อม 
และในโลกนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนพร้อม 
พร้อมสำหรับ “วันที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง”

ค่ำคืนแล้วค่ำคืนเล่า
ทุกวินาทีที่นาฬิกาเดินไปข้างหน้า
ฉันใช้มันในการหาคำตอบของคำถาม
ข้อความสุดท้ายที่ได้รับจากคนเคยรักกัน
“เราอยากให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า”

ประโยคเดียวที่ยังคงเป็นปริศนาในใจ
ทุกเช้าที่ฉันตื่น ทุกคืนที่หลับตา
เป็นสิ่งที่ยังค้างคา และไม่มีคำเฉลย
เขาเสียสละได้มากเพียงนั้นหรือ ?

ความเหนื่อยล้าเริ่มทำให้ฉันอ่อนล้า
ฉันหยุดวิ่งไล่ล่าตามหาคำตอบนั้น
“ช่างมันเถอะนะ” ฉันพูดเบาๆ กับตัวเอง
ถึงแม้สุดท้ายฉันจะได้คำเฉลยหรือไม่
ความจริงวันนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป
“ความจริงที่เขาทิ้งฉันไปแล้ว”

หลายเดือนมานี้ ฉันอยู่กับความเจ็บปวด 
หัวใจของฉันบอบช้ำ แหลกสลาย
แต่ก็ยังโชคดีอยู่บ้าง
โชคดีที่หัวใจของฉันดวงนี้ 
ยังคงทำหน้าที่ได้ดี
ยังคงเต้นอยู่สม่ำเสมอ
ทุกขณะของลมหายใจ
คอยย้ำเตือนว่า “ฉันยังมีชีวิตอยู่”

วันเวลาผ่านไป ฉันเริ่มหายใจโล่งขึ้น
เชือกที่เคยรัดแน่นที่คอค่อยๆ คลาย
และเริ่มรู้สึก — รู้สึกถึงอิสระที่แท้จริง
อิสระของร่างกายและ “จิตใจ” 
ฉันได้หัวใจและชีวิตของฉันคืนมา
สองสิ่งที่อยู่ในมือของฉันตอนนี้
ฉันจะดูแลมันอย่างดีที่สุด

แม้ในโลกตอนนี้ของฉันมืดมน
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ส่องสว่าง
ชัดเจนอย่่างน่าประหลาดใจ
มันคือ ความฝันของฉันที่เคยถูกลืม
ถูกลืม และถูกทำให้จางไป
เพราะห่วงเส้นใหญ่ที่ชื่อว่า “ความรัก”

ฉันตื่นมาในเช้าวันใหม่ที่ไร้โซ่ตรวน
ก้าวเท้าก้าวแรกสัมผัสพื้นดิน
กระโดดขึ้นรถไฟของคนช่างฝัน  
กลายเป็นนักเดินทางเต็มตัว
“นักเดินทางผู้ตามหาความฝันที่หายไป”

ฉันค่อยๆ ไล่เขียนความฝันลงบนกระดาษ
ป้ายสถานีความฝันที่ต้องลงระหว่างทาง
หยิบหัวใจ รอยยิ้ม ความหวัง ลงกระเป๋า
พร้อมเดินทางไปสู่จุดหมายปลายสีรุ้ง

รถไฟค่อยๆ เคลื่อนไป
ฉันมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง
“ผ่านมาหลายสถานีแล้วนะ”
ความฝันต่างๆ ทยอยเกิดขึ้นจริง
ฉันภูมิใจในตัวเองเหลือเกิน
และมั่นใจเหลือเกินว่า

ในวันที่ฉันอายุแตะเลขเก้า
อยู่บนเตียงแสนอบอุ่น ในเช้ารุ่งสาง
ข้างหูของฉันได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“ปี๊ป ปี๊ป ปี๊ป ปี๊ป ปี๊ป”
ฉันคงจะนึกถึงความฝันที่ฉันได้ทำสำเร็จ
และคงจะหลับไปอย่างสบายใจที่สุด
“อย่างไม่มีอะไรค้างคาบนโลกใบนี้”

การเป็นโสดก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว
โลกหลังความโสดมีสิ่งสวยงามมากมาย
ไม่ว่าคุณจะร้องไห้เจ็บปวดแค่ไหน
จงก้าวเดินต่อไปข้างหน้า 
จงเดินต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
เพราะคุณไม่รู้หรอกว่า
“ป้ายหน้ามีอะไรรอคุณอยู่ ?”



ยักษ์เขียว
SHARE
Writer
GreenGiant
Silom Office Worker
♡Whatever I am, I am proud of that♡

Comments

MySumairu
2 years ago
เป็นกำลังใจให้ครับ
Reply
GreenGiant
2 years ago
ขอบคุณนะคะ 🙂