ไม่ F แน่นอน
ชีวิตมีเรื่องผิดหวังนับไม่ถ้วน แต่ทำไมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจังวะ

เคยบอกแม่ว่า ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเรียนให้ได้เกียรตินิยม รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนเรียนแย่ ออกจะชอบเรียนหนังสือด้วยซ้ำ เห็นใครๆเขาก็ทำได้ ขยันนิดตั้งใจหน่อยมันก็คงทำได้แหละ 
พอเอาเข้าจริง...เออ มันก็ยากเหมือนกันนะ 
ไอ้ที่ยากก็เพราะ สนใจแต่วิชาที่ตัวเองชอบ วิชาไหนไม่ชอบก็แทบจะไม่ใส่ใจ
แต่แม่ก็มักจะบอกเสมอว่า "แม่ไม่ได้หวังขนาดนั้น ถ้ามันไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ"

คืนก่อนสอบไฟนอลวิชาภาษาอังกฤษ ฉันพร่ำภาวนาขอให้ทำได้ เหลือคะแนนอีกสิบกว่าคะแนนจะรอด F ถ้าไม่ได้ Fมาชัวร์ๆ (ม่ายยยยย ถ้ารู้ว่าจะเสี่ยง F ขนาดนี้ ดรอปไปพร้อมเพื่อนซะดีกว่า) สิบกว่าคะแนนนี่มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะTT
คืนนั้นนั่งติวกับเพื่อนจนดึก ท่องศัพท์อย่างไม่ลืมหูลืมตา เขียนคำศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับจินตนาการในหัวว่าเมื่อเจอข้อสอบ ฉันจะทำได้!! ทำได้ ทำได้ ทำได้

ก่อนเข้าห้องสอบ ฉันนั่งทวนคำศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา มั่นใจว่าไอ้ที่อ่านมาทั้งหมดมันจะต้องมีในข้อสอบแน่นอน!
แล้วมันก็เป็นอย่างที่ใจคิด มั่นใจอย่างสุดๆว่าพาร์ทคำศัพท์ ทำได้ทุกข้อ และส่วนข้อเขียนไม่น่าจะพลาดเกินสิบ 
เมื่อทุกอย่างออกมาเสร็จสรรพ ปรากฏว่าคะแนนสอบไฟนอลดีกว่ามิดเทอมมาก ผ่านแบบไม่น่าเชื่อ ได้ D+ มาครองแบบสบายใจ... ไม่ว่าจะเกรดอะไรก็พอใจแค่ไม่ F ก็พอ 

วันที่คะแนนออก เพื่อนที่อาสาติวให้ไลน์มาบอกว่า "แกเก่งมากนะ สบายใจแล้วดิ"
ตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่ดีใจมาก ดีใจจนน้ำตาคลอ ขอบคุณเพื่อนๆที่สู้มาด้วยกัน

แต่ถึงเกรดจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่อย่างน้อยมันก็ทำให้ได้รู้ว่าควรจะกระตุ้นตัวเองให้เรียนได้ดีกว่านี้ 
ฉันรู้ว่าตัวเองทำได้และมีศักยภาพพอๆกับคนอื่น อย่างน้อยถึงวิชานี้จะเกรดไม่สวยแต่ก็มีวิชาอื่นมาทดแทนให้รู้สึกว่าตัวเราก็ไม่ได้แย่ไปซะทุกอย่าง (แน่นอนว่าวิชาไหนที่ฉันชอบมากๆเกรดมันก็จะดีหน่อย)

ฉันรู้ว่าเกรดอาจจะไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต
แต่มันก็เป็นตัวที่บอกว่าเรามีความตั้งใจและขยันมากน้อยแค่ไหน 

สัญญากับแม่ว่าเทอมต่อไปจะตั้งใจกว่านี้ 
จะมีความสุขกับการเรียน ไม่ว่าเกรดจะออกมาเป็นยังไงก็ถือว่าทำเต็มที่ที่สุดแล้ว

เทอมนี้รอด F แล้ว เทอมหน้าไม่ F แน่นอน...
SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments