กาแฟที่ถูกปรุงแต่ง
"ฉันไม่สามารถเติมเต็มสิ่งที่คุณขาด
ได้ด้วยสิ่งที่มีฉันมีอีกแล้วล่ะ"
สิ้นสุดเสียงบาริสต้าฝึกหัด

"แม้แต่กาแฟรสชาติดี คุณก็ยังชอบที่จะปรุงแต่งรสชาติของตัวเองลงไป หรือแม้กระทั่งการแนะนำด้วยความหวังดีของฉัน ก็มักถูกละลายด้วยประโยคสนทนาที่ต้องยอมแพ้ตัวตนของคุณ"


"ฉันไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้วล่ะ ไม่สิ ไม่เชิง. ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เพราะคุณไม่เปิดใจฟังเลย คุณคงรักในรสชาติของตัวเองมาก ฉันเข้าใจ"

ขอพูดกับคนที่ตั้งใจฟัง ได้ยินในสิ่งที่ฉันตั้งใจสื่อดีกว่า ไม่ก็หลบไปอยู่ในโลกของตัวเองไปเลย


มันเป็นคำพูดในใจจากบาริสต้าตัวเล็กคนหนึ่งที่พบผู้คนหลากหลายในแต่ละวัน ซึ่งบางวันมันเงียบมาก มากจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง หรือบางวันมันแน่นอึดอัดอื้ออึงจนลืมรสชาติของตัวเองไปเลย ฉันไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกไหม? ในสิ่งที่ยืนอยู่ตอนนี้ แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดหาเหตุผลขนาดนั้นหรอก นอกจากใช้เวลาที่มีอยู่ให้ดี ไม่โอเคก็ว่ากันใหม่

"ขอบคุณ คุณบางคนที่ชอบในความเป็นรสชาติของฉัน บางคราวฉันหวังอยากให้คุณชอบที่ตัวตนในแบบของฉัน รสชาตินี้ จากบาริสต้าคนนี้ คนเดียวบนโลก ไม่มีอีกแล้วจังหวะการวางน้ำหนักในการเทนม กลิ่นของกาแฟที่เหมือนแต่ไม่เคยคล้ายกันเลยสักครั้ง จังหวะการพูด ท่าทางและรอยยิ้มเดียวบนโลก มันมีค่ามากนะถ้าคุณมองเห็น เหมือนที่ฉันตั้งใจทำกาแฟแก้วนี้ให้คุณเพียงคนเดียว"

SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

khaikung
1 year ago
น่ารักก
Reply
nicecii
1 year ago
ใช่หรออ
aanfa
1 year ago
น่ารักก
Reply