สมหมายกัดนิ้วหาพ่อมึงหรอ
ไอ้สมหมายเป็นผู้ชายเชื้อสายไวท์วินเทอร์ ผิวขาว รูปร่างดีตามลักษณะชายไทย ทว่านิสัยกลับขี้เกียจ และขี้อายอย่างพิลึก ตอนนี้มันกำลังนอนโง่ๆอย่างเหม่อลอยอยู่ในห้องน้ำที่ผมสร้างไว้ให้มัน หลังจากที่มันพึ่งสร้างแผลให้นิ้วนางผมไปแหมบๆ   ไอ้โง่

สมหมายอยู่ในบ้านที่ผมสร้างให้ในฐานะน้องแท้ๆ ทุกวันผมจะต้องเอาอาหารให้มันเป็นกิจวัตร ของโปรดมันคือข้าวโพดแข็งๆ ที่มันชอบกิน แต่กินไม่หมดต้องเหลือไว้พอเป็นพิธีทุกครั้ง. วันนี้เองหลังจากที่ผมพามันไปทำความรู้จักญาติมันอีกคนนึง แทนที่จะรักกันดันตีกันเป็นหนูเลยทีเดียว พอผมเข้าไปห้ามเลยเป็นที่มาของแผลนั่นล่ะนะ ไอ้โง่เอ้ย อันนี้ด่าตัวเอง

คิดถูกไหมว้าที่พามันมาอยู่บ้านด้วยเนี่ย

สามสัปดาห์ก่อน คุณป้าใจดีบอกผมว่าผมกำลังจะมีน้องแล้วนะ ให้ผมเลือกเองเลยว่าผมอยากมีน้องแบบไหน ผมมองไปทั่วร้านและพบกับกล่องๆนึง. ตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว ก็สมควรที่เด็กๆทุกคนในกล่องจะเข้านอนแต่หัวค่ำ. เด็กผู้หญิงบางคนก็นอนหลับตาพริ้มถือเม็ดทานตะวันไว้ในมือ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเชียว. แต่จากนั้นเองผมก็สะดุดตาเด็กน้อยคนนึง.

ในขณะที่คนอื่นหลับปุ๋ย ไอ้เด็กนี่มันเดินมานั่งแดกทานตะวันอย่างห้าวหาญ ความนอกคอกของมันสร้างประหลาดใจปนชื่นชมให้ผมระดับนึงเลยทีเดียว ผมตัดสินใจหยิบมันออกมาแล้วเดินไปหาคุณป้า   ป้าครับผมได้น้องแล้ว.

หลังจากเดินดูกล่องกับเฟอร์นิเจอร์ที่จะให้มันอยู่ ผมก็ได้ชุดกล่องสีชมพูมุ้งมิ้งมา สีชมพูมิ้กกี้เมาส์ เข้ากับความเป็นคนผิวขาว ตาแบ๊วๆ อุ๋งๆ กล่องสีสวยๆแบบนี่แหล่ะเหมาะกับน้องสาวอย่างมัน. ว่าแต่เอ๊ะ เด็กผู้หญิงแน่ๆนะ พลิกดูก็ไม่เห็นไอ้จู๋เลยนี่นา เอาเถอะ ต้องเช็คดูก่อน สมัยนี้มันดูยาก



“น้องชายจ่ะลูกตัวนี้”


อ่าวจบกัน ผมเดินไปเปลี่ยนสีกล่อง


พ่อแม่ครับ บ้านเรามีลูกชาย 5 คนล่ะน่ะ


จบ.







SHARE
Written in this book
kan

Comments