บรรทัดของคนบ้า.. ที่คุยกับความเบื่อหน่าย
      วันทั้งวันผมนั่งนิ่ง ไม่เป็นอันทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเอาซะเลย ทั้งๆที่การงานการบ้านก็ท่วมหัวแต่ผมกลับปล่อยวันเวลาให้มันผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ 
      จึงไม่แปลกที่สิ่งนี้จะเข้ามา ความรู้สึกนี้ที่มันย่างกรายเข้ามามันไม่ดีสักเท่าไหร่ คงเป็นเพราะมันไม่มีปาก มันจึงเข้ามาโดยที่ไม่ได้เอ่ยปากบอกหรือแม้แต่ขออนุญาติจากผมสักคำ ถ้ามันมีตัวตนผมจะไม่พลาดที่จะพูดตอกหน้ากลับไป ตอนนี้สิ่งที่ผมทำได้ คงไม่พ้นการพูดลอยๆ หรือบ่นพึมพำเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเพียงแค่ชั่วขณะว่า..
เธอมันช่างไร้ซึ่งความเป็นอารยชนสิ้นดี
       เธอคงจะไม่มีพ่อแม่คอยสั่งสอน เกิดเป็นเธอมันคงจะน่าสงสารเวทนาและเธอคงจะเหงา เพราะเธอมันนิสัยแบบนี้จึงไม่แปลกที่จะไม่มีเพื่อน ผมพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว        
       เธอเป็นใคร มาจากไหน ผมไม่ต้องการจะรู้จักหรือแม้แต่จะพูดคุยสนทนาปราศรัยกับเธอเลยสักนิด เธอคงโกรธที่ผมไม่อยากจะรู้จักเธอ สมควรแล้วที่ผมจะได้ความรู้สึกนี้จากเธอคืนสนอง ผมจึงพูดตอกหน้ากลับไปอีกที เผื่อเธอ.. ที่ไม่ใช่คนและไม่มีตัวตนนี้จะได้ยินว่าไปซะ..ไปให้ไกล ผมไม่ต้องการคุณ
         สิ้นเสียงของผมเพียงชั่วครู่.. ความรู้สึกเดียวในตอนนี้ผมสัมผัสได้แต่เพียงความว่างเปล่า แต่ถ้าเธอมีตัวตนเหมือนคนทั่วๆไป เธอคงจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงบวกกับสีหน้าที่เรียบเฉย และคงจะแฝงไปด้วยความน่าเห็นใจไม่มากก็น้อย ผมได้ยินเสียงเบาๆสอดแทรกมากับเสียงลมที่พัดกิ่งไม้ให้เอนไหวไปมาว่า..
     
เราชื่อความเบื่อ.. เราอยากมีเพื่อนเหมือนคนอื่นบ้าง

         สิ้นเสียงของเธอ.. ผู้ที่ไม่ใช่คน ผมรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่สั่นครอนคล้ายคนร้องไห้ ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้า เหมือนคนบ้าที่คุยกับผี ลม อากาศ หรือคุยกับอะไรก็ไม่รู้ เธอชื่อความเบื่อ ซึ่งเป็นความเบื่อที่ไม่มีที่มา แต่ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ขี้สงสาร ด้วยความเห็นใจของผม ผมจึงเลือกที่จะเปิดอกคุยกับเธอ 
       กำแพงที่เคยเรียงรายโดยรอบในตอนแรก ตอนนี้ผมกลับเห็นมันพังทลายลงไป มีแต่เศษอิฐ หิน ปูน อยู่ในมโนทัศน์ของผม ผมเห็นเธออยู่ใกล้ๆ แต่เป็นภาพที่ถูกคุกคามด้วยความเลือนลาง
          
       เธอเป็นใคร ทำไมต้องมาทำให้เราเบื่อหน่ายขนาดนี้ เรายังไม่เคยไปทำอะไรให้เธอเลยนะ


เธอตอบกลับมาหลังผมพูดจบว่า ..
       เราไม่ได้อยากจะรู้จักใครสักเท่าไหร่หรอกนะ แต่สิ่งที่นายเป็นอยู่ในตอนนี้ นายเหมือนคนที่ไม่มีความสุขสักเท่าไหร่ เราสังเกตเห็นนายได้สักพักแล้วแหละ ใบหน้าของนายเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คิ้วขมวดกับอะไรก็ไม่รู้ สิ่งนี้เองที่เป็นเครื่องดูดดึงให้เราเข้ามาทำความรู้จักกับนาย ถึงแม้ว่านายจะไม่อยากรู้จักกับเราก็ตาม


        หลังจากเธอคนนี้พูดเสร็จ ผมอึ้งกับคำพูดของเธอ ผมย้อนมองดูตัวเองว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรกันแน่ ทำไมผมต้องถูกเธอคนนี้ที่ไม่ใช่คนครอบงำด้วยความเบื่อหน่ายแบบนี้ ผมนั่งนิ่งและเกิดเป็นคำถามอยู่ในหัวผมว่า..
เราต้องทำยังไง ถึงจะหลุดพ้นกับเธอซึ่งเป็นความเบื่อหน่าย
          สิ้นเสียงของผม.. มีแต่ความเงียบงันเข้ามาปกคลุม ผมตะโกนร้องเรียกหาเธอด้วยความเกรี้ยวกราด หวังว่าเธอจะมาตอบคำถามนี้ ถ้าผมไม่ได้คำตอบนี้ผมคิดว่าผมคงจะเป็นบ้าไปอีกหลายวัน
         เมื่อผมไม่ได้คำตอบอย่างที่ผมต้องการในตอนแรก ผมก็เลยนั่งคิดทบทวนบนสนทนาระหว่างผมกับเธอเมื่อสักครู่.. จู่ๆผมก็รู้แล้วว่าเธอมาด้วยสาเหตุอะไร เธอคงแวะเวียนมาหา มาทักทายเพื่อให้ผมปรับตัวไม่ให้หน้าบึ้ง คิ้วขมวดแบบนี้อีก
          
          แล้วเธอที่ชื่อความเบื่อก็หายไป กลับกลายเป็นสิ่งใหม่ที่เข้ามาแทน เธอทิ้งไว้แต่เพียงความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ถ้าเลือกได้ผมไม่อยากจะรู้จักกับเธออีกแล้ว แต่ทำยังไงได้ละ ผมคิดว่ายังไงเธอที่ชื่อความเบื่อนี้ก็ต้องกลับมาอีก ไม่เร็วก็ช้า.. คิดซะว่าเธอมาด้วยความหวังดีและมาเพื่อแนะนำในการรับมือกับเธอซึ่งเป็นความน่าเบื่อหน่าย
ขอบคุณนะ          
      
     
     


  

SHARE

Comments

Thejajah
2 years ago
ถ้าเธอคนที่ชื่อว่าเบื่อหายไปแล้ว ก็อย่าลืมเธอที่ชื่อว่าร่าเริงนะ :)
Reply
Gotsrwut
2 years ago
ฆ่าเธอคนนั้น เราจะโดนจับหรือเปล่านะ
Thejajah
2 years ago
เขาไม่มีตัวตน เขาจะหายไป แล้วนายจะถูกจับด้วยความรู้สึกโล่งใจต่างหาก
Gotsrwut
2 years ago
ขอบคุณที่มาแลกเปลี่ยนนะครับ