การเรียนรู้ครั้งใหม่
          สวัสดีค่ะเราชื่อบรา(นามสมมุติ) ก่อนอื่นเราต้องบอกก่อนน่ะว่าเราค่อนข้างที่จะพูดไม่เก่ง เป็นคนบ้านนอก ความคิดช้า เราเป็นคนนิ่งๆมาตั้งแต่เรียนอนุบาลแล้วขนาดครูที่สอนยังต้องจ้างให้เรายิ้มเลย เห็นหน้าแบบนี้เราจบปริญญาอยู่น่ะเธอ เรื่องราวในชีวิตมีทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป เราเรียนจบและก็ถึงเวลาที่ต้องมาทำงาน จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้นั้นเอง คิดสภาพน่ะคนบ้านนอกเข้ากรุงผิวดำๆ นั่งรถไฟไฟมากรุงเทพ มองซ้ายมองขวากูจะไปทางไหนดีว่ะมีแต่รถเต็มไปหมด งงละสิคราวนี้ แต่เรามีพี่ชายที่ทำงานอยู่กรุงเทพอยู่น่ะ ไม่มารับนะจะให้หารถไปเอง พี่ชายรักน้องมาก ครั้งแรกก็นั่งแท็กซี่ไปก่อนละกันไม่รู้ทางนิ ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแต่คิดในใจทำไมแท็คซี่แพงจังว่ะ พี่บอกว่าจะไม่แพงได้ไงก็มันพามึงอ้อมซะขนาดนั้น จากที่ต้องจ่าย200กว่าบาทแต่ต้องมาจ่าย500กว่าบาท กลายเป็นคนโง่เลยที่เดียว 
             อยู่เมืองกรุงไปสักพักก็เริ่มหางานทำ สมัครที่แรกได้งานเลย เป็นแคชเชียร์ที่ห้างแห่งหนึ่งค่ะ เห้ยดีใจกูได้งานละ ไปครั้งแรกงงๆค่ะ แต่ก็เริ่มรู้จักเพื่อนที่ไปทำด้วยกัน อบรมก่อนทำงานจริงประมาณ 2 สัปดาห์หลังจากนั้นเริ่มทำงานจริง เป็นแคชเชียร์ก็ต้องดูแลเงินของตัวเองน่ะจ๊ะ วันแรกเลิกงาน5โมงเย็นกูกลับ5ทุ่มจ้า เงินหายนับเท่าไรก็นับไม่ครบพี่ที่ทำงานถามว่าหายเท่าไร เราบอกว่าหาย 20 บาท พี่เขาก็โอ้ยแค่20บาทเองเขาก็มานับให้แล้วเอาเงินไปคืนที่ห้องเก็บเงิน บอกเลยเหนื่อยค่ะเหนื่อย ทำไปสักพัก เจอหัวหน้าว่าอีกกฏของพนักงานต้องทำยังไง เราก็ตอบไปว่า สวัสดีลูกค้า หัวหน้าพูดว่าทำไมเธอไม่สวัสดี อยากจะบอกว่ากูก็สวัสดีทุกคนแหละแต่คนเมื่อกี่แค่ลืมขอบคุณที่ใช้บริการคนเดียวเองดันเห็นซะงั้น ทำไปได้เดือนเดียวลาออกจ้า หางานใหม่เรื่องมากเนาะ (กูเนี้น555) ได้งานที่หนึ่งเฮ้ย!!ทำงานในอ๊อฟฟิต ทำไปสักพักเบื่อค่ะ ไม่รู้จะคุยกับใครนั่งในห้องที่เหมือนตู้คอนเทนเนอร์มีที่ถ่ายเอกสารกั้นไว้แล้วจะให้เราคุยกับใคร หัวหน้าเราใจดีมาก บอกว่าคุยได้น่ะ คือบางที่เขาก็คุยกันเรื่องที่กูไม่รู้เรื่องด้วยป่าวว่ะ แล้วจะให้กูคุยยังไงเนียคิดในใจ สุดท้ายลาออก(เอาอีกละ) ได้งานใหม่เขาโทมาทำงานในอ็อฟฟิต พอได้ทำงานจริงๆนอกสถานที่ล้วนๆ คือหลอกกูป่าวว่ะ และยิ่งไปกว่านั้นขายตรงจ้า ขายได้ก็ได้ขายไม่ได้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ไม่มีเงือนเดือนด้วยมีแต่ค่าคอม ทำไปสักพักท้องค่ะ ลาออกเพราะเดินไม่ไหว กลับไปอยู่ที่บ้านนอกเหมือนเดิม จนคลอดลูก คลอดลูกได้4เดือนขึ้นมาอยู่กับแฟนและทำงานที่เดียวกันจนถึงปัจจุบันนี่ บอกตรงๆน่ะมาครั้งแรกที่บริษัทนี้ กดดันนิดนึง เพราะเราขายกล้องวงจรปิด เราต้องทำยอดด้วยยิ่งอยู่ยิ่งไม่มียอด แต่เราก็เคยขายตรงน่ะ เครียดค่ะ คิดในใจกูมาจะทำให้บริษัทเขาเจ๊งไหมว๊ะ  เริ่มนานไปคิดว่าทำเพื่อใครจึงอยู่ต่อ และทำมาจนถึงทุกวันนี้ และในหัวสมองก็คิดจะออกหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ออก ไม่รู้ทำไมแต่บอกเลยที่นี่สอนให้อดทนมาก อดทนต่อคำพูด อดทนต่อแรงกดดัน และการทำงานคือเรียนรู้เองทุกอย่างจ้า แต่ก็ดีอย่างน่ะ เราได้เรียนรู้ด้วยตัวเราเองไงคิดย้อนกลับไปเมื่อก่อน คงลาออกไปละ ความรู้ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ จบปิ่ง



BY klongthomtech.com
SHARE
Writer
sompornklongthomtech
Girl
การเรียนรู้ครั้งใหม่

Comments

khaikung
2 years ago
สู้ๆครับ
Reply
ขอบคุณค่ะ^-^