อย่างน้อยผมก็ไม่ได้โดดเดี่ยว
        ผมมักจะมีสมุดเล่มเล็กๆอยู่เล่มนึง สมุดเล่มนี้ กระดาษแผ่นนี้ บรรทัดเส้นนี้มันคงจะเป็นแค่กระดาษที่ไม่มีคุณค่าอะไรเสียเลย ถ้าผมไม่หยิบปากกาหัวแหลมๆมาจรดข้อความบันทึกเป็นเรื่องราวโดยสื่อผ่านตัวอักษรลงไป มันก็คงจะเป็นเพียงแค่สมุดเล่มเปล่าๆเล่มหนึ่ง.. ก็แค่นั้น

       แล้วผมก็คงจะไม่มีเพื่อนเพิ่มถ้าไม่ได้เจอกับสมุดเล่มนี้ ถือเป็นเรื่องที่ดีที่ได้พบได้พบเจอกับมัน อย่างน้อยมันก็จริงใจและโคตรจะซื่อสัตย์กับผม กล้าทำให้ผมได้พูดความจริง มันเป็นความจริงที่ผมไม่สามารถที่จะพูดหรือบอกกับคนอื่นได้อย่างหมดเปลือก ผมจึงเลือกที่จะอุปโลกน์มันขึ้นมาให้กับเพื่อนคนนี้ได้รับรู้ มันรับรู้แทบจะทุกเรื่อง แล้วมันก็ไม่ทำให้ผมผิดหวังเลยจริงๆ เพื่อนคนนี้ทำให้ผมรู้สึกว่า
อย่างน้อยผมก็ไม่ได้โดดเดี่ยว ..
       เพื่อนคนนี้อยู่กับผมตลอดเวลา เวลารู้สึกเบื่อ เมื่อย ล้า เศร้า เหงา หงอย ผมจะนึกถึงเพื่อนคนนี้เป็นคนแรก ถึงแม้มันจะไม่มีชีวิตหรือตอบสนองกับสิ่งที่ผมต้องการบอกกับมันได้ แต่ถ้าผมได้บอกสิ่งที่หดหู่หรือกระทบจิตใจอะไรออกไป ผมเชื่อว่ามันก็คงจะหดหู่ไม่ต่างกับผมเช่นกัน


ตอนนี้ผมขอเวลาให้ผมได้พูด.. พูดกับเพื่อนที่ไม่ใช่คน เริ่ม!


        พระอาทิตย์ค่อยๆผงาดขึ้นพ้นขอบฟ้า เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเริ่มแล้วเช้าวันใหม่ มันวนเวียนมาแต่ก็คงต้องล่วงลับตาผ่านไป ซ้ำซากไปไม่มีวันจบสิ้น แม้ว่าตัวผมจะเวียนว่ายตายเกิดอีกสักสิบชาติ วันเวลาก็หอบเอาเช้าวันใหม่กับมาเสมอเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนไป ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปก็คงจะไม่พ้นสังขารที่ยังเต่งตึง แน่นอนมันย่อมถูกเวลากลืนไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่นานสังขารที่ไม่เที่ยงนี้ก็ต้องกลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผงธุลีที่ไม่สามารถอนุมานจำนวนได้

       มันเกิดเป็นความสงสัยว่าทำไม ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เราเกิดมาและใช้ชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกันแน่ ผมตั้งคำถามโลกแตกให้เพื่อนคนนี้ฟัง ในใจก็แอบหวังว่ามันจะตอบผมได้ สิ้นเสียงคำถามเพื่อนคนนี้ก็ตอบกลับมาว่า
สำหรับกู.. มันคือการดำเนินไปเพื่อพบกับสิ่งใหม่
      แน่นอนว่ากาลเวลาหมุนไปมักจะมีสิ่งใหม่มากมายเข้ามาเสมอ อยู่ที่ว่ามึงจะย่ำอยู่กับที่ หรือจะปล่อยตัวให้เวียนหมุนเปลี่ยนไปตามนาฬิกา ระหว่างที่เวลามันหมุนเวียนเปลี่ยนไป มันมักจะมีบางสิ่งที่ถูกกลืนหายไป แต่บางทีมันอาจจะดำรงอยู่ได้ถ้ามึงเลือกที่จะเก็บสิ่งนั้นไว้ในความทรงจำ มึงเลือกที่จะไม่นึกถึงได้นะ แต่ถ้าจะให้ลืมไปเลยกูคิดว่ามันยากเกินกว่าที่จะลืม งั้นเลือกที่จะไม่คิดไม่สนใจมันน่าจะง่ายกว่า บางทีพอนานวันไปก็อาจจะลืมไปจริงๆเลยก็ได้ ถ้ามีสิ่งใหม่เข้ามาแทนที่แล้วให้ความรู้สึกที่ดีกว่าเดิม...
ความรักของมึงก็เช่นกัน
 
       ผมเก็บคำพูดมากมายของเพื่อนคนนี้ไปคิด ผมทิ้งร่างลงนอนตะแคงซ้ายขาก่ายหมอนข้าง หน้าชนฝาผนัง เอาผ้าห่มคลุมโปง แล้วหลับตาคิด.. 
      ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความว่างเปล่า มีแต่เสียงพัดลมที่ส่ายหน้าไปมาอยู่ที่ปลายเตียง และมีแค่ตัวผมเท่านั้นที่เป็นสิ่งมีชีวิต ที่เหลือก็เป็นเพียงวัตถุ เป็นเพียงอากาศที่อยู่ปะปนกับสิ่งมีชีวิตโดยที่เราไม่เคยสงสัยว่า
เราจะมีสิ่งพวกนี้อยู่รอบตัวไปทำไม เพื่ออะไร ..        ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้เราจะสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้หรือไม่ ผมตอบเลยว่าไม่ได้.. การใช้ชีวิตของทุกคนล้วนต้องมีการพึ่งพาอาศัยกัน ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราพึ่งพาอาศัยมันจะไม่ใช่คนก็ตาม แต่อย่าลืมว่าเรายังต้องการอากาศ เรายังยืมจมูกพวกเขาเหล่านั้นในการหายใจ มันยากเหลือเกินที่จะตอบแทนบุญคุณของพวกเขาเหล่านั้นได้.. เพื่อนเอย มึงช่วยตอบหน่อยว่าจะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ได้อย่างไรดี
  
        ผมทำภารกิจส่วนตัวเหมือนทุกๆวัน วันนี้มีสอบ ผมออกเดินทางโดยที่ไม่ได้รู้สึกเร่งรีบสักเท่าไหร่ ผมอยากใช้ชีวิตแบบไม่เร่งรีบต่อสิ่งเร้าที่ถาโถมเข้ามาบ้าง ผมเบื่อ เบื่อสิ่งเหล่านี้เต็มทน อยากจูงมือพาเพื่อนคนนี้หนีเข้าป่าไปเสียให้พ้น อย่างน้อยก็สงบกว่าในเมืองที่วุ่นวายแบบนี้ คิดแล้วก็น่าสงสารเวทนา ต้องทุกข์ทนอยู่กับสิ่งเหล่านี้ทุกๆวัน แต่ถ้าคิดอีกแง่มุมหนึ่งหลายๆคนก็ตกอยู่ในสภาวะเช่นเดียวกับผม ต้องเผชิญกับความวุ่นวาย ทำยังไงได้ล่ะ 
กรุงเทพมันช่างโชคร้ายซะเหลือเกิน






SHARE

Comments

seedum
2 years ago
สำหรับผมมองว่าสมุดหรือกระดาษมันมีค่าในตัวมันเองมากมายอยู่แล้ว (รวมถึงทั้งทางตรงและทางอ้อม พื้นที่ของการขีดเขียนทั้งหมด) นักเขียนสิจะลำบากถ้าไม่มีพื้นที่นั้น แต่นั่นเองถ้ามันมีชีวิต มันอยู่ของมันเฉยๆเราเป็นผู้ยัดเยียดเรื่องราวลงไป ตอนนี้ไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณหรอกเพราะชีวิตนี้สัมผัสความรักอย่างงงๆไม่รู้จะเข้าใจมั้ยแต่หาคำพูดอื่นไม่ออก เขียนดีมาก
Reply
Gotsrwut
2 years ago
ขอบคุณครับ พี่สีดำ
MPJ
2 years ago
มันเป็นความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ เมื่อไม่มีใครก็ขอให้มีสมุดเป็นเพื่อน
Reply
Gotsrwut
2 years ago
ระบายมันออกไป อย่างน้อยมันก็ยังรับฟัง
30167
2 years ago
อ่านแล้วรู้สึกโล่งเลยค่ะ ขนาดเรายังมีเสียงเพลงเป็นเพื่อนเช่นกัน ; )

Reply
Gotsrwut
2 years ago
ผมเป็นคนหนึ่งที่เล่นดนตรีเหมือนกันครับ สิ่งเหล่านี้เมื่อเราอยู่กับมัน ผมรู้สึกว่าเราไม่ต้องฝืนอะไรเลย