ผมเรียนรู้ที่จะร้องไห้ให้เบาที่สุด เพราะผมไม่อยากให้คุณรู้
ตอนเด็กๆ ผมเคยเห็นคนโดนด่า แต่คนๆนั้นไม่มีน้ำตาสักหยด
ผมคิดในใจว่า ผู้ใหญ่นี่เข้มแข็งจังนะ โดนด่าขนาดนี้ยังไม่ร้องไห้ ถ้าเป็นผมคงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
 
แต่พอโตข้ึน ในวันนี้ผมได้เข้าใจแล้วว่า ผู้ใหญ่คนนั้นเขาไม่ได้เข้มแข็งหรอก เขาแค่ไปร้องไห้เงียบๆคนเดียวในที่ที่ไม่มีคนเห็น.....

เมื่อผมเติบโต ผมที่เคยร้องไห้เสียงดังๆอยู่ตรงนั้น
ได้เรียนรู้ที่จะพยายามร้องไห้ให้มีเสียงเบาที่สุดและไม่มีใครเห็น
เหมือนว่าผมไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครๆ
เพราะ ผมได้เรียนรู้ว่าโลกข้างนอกน่ะ จะมีสักกี่คนที่เห็นใจผมเวลาผมร้องไห้
จะมีสักกี่คนที่เข้าใจความเจ็บปวดของผม ไม่มีหรอก 
ผมเห็นมาเยอะแล้ว 
ดังนั้นจะให้ผมไปร้องไห้ต่อหน้าพวกเขา ก็คงจะมีแต่ผลเสียเสียมากกว่า
แต่ก็ยังมีอีกเหตุผลนะ เป็นเหตุผลที่ต่อให้ผมกลับมาบ้าน 
ผมก็ยังต้องร้องไห้ให้มิดชิดที่สุดแม้แต่ในบ้านของผมเอง เหตุผลนั้นคือ 'คนที่รักผม'ยังไงล่ะ 
ผมรู้ดีว่าความเจ็บปวดของผม นั้นสามารถส่งผ่านไป ไปยังคนที่รักผม 
ทำให้พวกเขาต้องเจ็บไปปวดด้วย 
ผมไม่อยากให้พวกเขารู้สึกแบบนั้น ไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วงและไม่สบายใจกับเรื่องของผม 
พวกเขาอุตส่าห์มอบความรักความจริงใจให้ผม ผมก็อยากตอบแทนด้วยการทำให้เขามีความสุข อย่าให้เขาต้องเป็นทุกข์เพราะความทุกข์ของผมเลย

ดังนั้น ผมจึงดูเหมือนคนเข้มแข็ง
คนที่แข็งแกร่ง

แต่จริงๆแล้วไม่ใช่อย่างนั้น
 ผมแค่เป็นคนหาที่ไปนั่งร้องไห้ได้มิดชิดที่สุดและร้องได้เงียบเชียบที่สุดก็เท่านั้นเอง...
SHARE
Writer
Violetgraper
Writer,Reader
I always sink into deep.

Comments