เรื่องสั้น : ความว่างเปล่า
ท้องฟ้ากับก้อนเมฆปุย ๆ... แสงแดดและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้...

ผมได้เจอของพวกนี้ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่กันนะ?

.   .   .   .   .

ตัวของผมในตอนนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับร่างกายกลวง ๆ...
ไร้เลือด ไร้เนื้อ และจิตใจ

"ผมคือใครกันแน่?" บางครั้งผมก็เคยตั้งคำถามกับตัวเองแบบนั้น

ทุกอย่างมันดูสับสนและวุ่นวายไปหมด หลังจากที่ผมเริ่มที่จะ... ค่อย ๆ สูญเสียของสำคัญบางอย่างในชีวิตไปทีละนิด ๆ

.   .   .   .   .

งานเขียนที่ผมทำอยู่เริ่มเอื่อยลง
ไฟในตัวค่อย ๆ มอดลงเหมือนถ่านที่กำลังจะหมดไฟ...
มือที่ขยับได้ดีและคล่องแคล่วเวลาพิมพ์คีย์บอร์ดแต่ละตัวอักษร เริ่มขยับได้ช้าลงและไม่เป็นใจ
ความทรงจำต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิต... ค่อย ๆ เลือนรางไปทีละเรื่อง ๆ
บางทีมันอาจจะ... ถึงเวลาแล้วจริง ๆ ก็ได้ที่ผมควรจะ...

"เลิกเขียนเรื่องสั้น..."

และเหมือนเคย...
ทุกครั้งที่ผมตัดสินใจว่าจะเลิก ผมมักพูดเสมอว่า "ผมจะเลิกเขียน..."
แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม
และในหัวของผมเต็มไปด้วยคำถามมากมาย...

"จะเลิกจริง ๆ เหรอ?"
"ไหนเคยบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ตัวเองรักไง"
"ลืมแล้วเหรอว่าตอนที่เขียนงานช่วงแรก ๆ มันสนุกแค่ไหน?"

.   .   .   .   .

ผม... เริ่มลืมแล้วว่าตอนนั้นที่เขียนงานแล้วสนุกมาก มันเป็นยังไง?
ความทรงจำในหัวเริ่มค่อย ๆ จางลงไป...
ทีละเรื่อง ทีละเรื่อง...

บางครั้งมันก็ทำให้ผมกลัว
การเขียนงานของผมก็เหมือนกับการเขียนไดอารี่ของผมเอง
ไดอารี่ที่ค่อยย้ำเตือนความทรงจำอยู่เสมอ ไม่ให้ลืม...

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
ยิ่งผมพยายามเขียนมากเท่าไหร่ เรื่องราวต่าง ๆ ในหัวยิ่งมืดดำ
เหมือนกับว่าเรื่องราวที่ผมคิดว่าเคยเกิดขึ้นจริงนั้น ...จริง ๆ แล้วไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

.   .   .   .   .

ผม... ไม่อยากลืมเรื่องราวพวกนั้นไปเลย
มันเหมือนว่าตัวผมเองนั้นกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทร แล้วพยายามว่ายขึ้นมาทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางที่จะขึ้นมาได้

ความรู้สึกของผมในตอนนี้เป็นแบบนั้น

ในขณะที่ร่างของผมค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรเบื้องล่าง...
...ความทรงจำของผมค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำแล้วปลิวหายไป ทีละเรื่อง...
ทีละเรื่อง... ทีละเรื่อง...

.   .   .   .   .
"...คะ คุณคะ!"
"อะ! ครับ ขอโทษครับ ผมเหม่อไปหน่อย..."
"ช่วงนี้คุณดูเหนื่อย ๆ นะคะ พักสักหน่อยดีมั้ยคะ?"
"อา... ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร"
   สีหน้าของเธอดูกังวลเรื่องของผมมาก ถึงบอกไปแล้วว่าไม่เป็นไรก็ตาม แล้วจู่ ๆ เธอก็ยื่นนามบัตรของใครคนหนึ่งมาให้ผม...
"ลองปรึกษาเขาได้นะคะ ฉันเคยทำงานกับเขามาก่อน เขาอาจจะช่วยคุณได้นะคะ"
"ขอบคุณนะครับ"
"กรุณาพักผ่อนด้วยนะคะ"
"...ครับ"
   หญิงสาวชุดขาวเดินออกจากห้องไป ผมวางปากกาลงแล้วอ่านนามบัตรที่เธอให้มาเมื่อสักครู่ ...บางที เธออาจจะพูดถูกก็ได้ ผมควรต้องปรึกษาเขาแล้วจริง ๆ สักที ก่อนที่ผมจะสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้...

   ผมตัดสินใจยกหูโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทร.ไปหาคนในนามบัตรอย่างไม่ลังเลทันที พลางอ้อนวอนในใจ ได้โปรดช่วยผมด้วย ผมไม่อยากเสียอะไรไปอีกแล้วจริง ๆ...

"สวัสดีครับ" เสียงปลายสายเป็นเสียงของชายแก่แต่ฟังดูนุ่มลึก บอกถึงสถานะเขาได้ในทันทีเลยว่าเขานั้นมีความรู้มากขนาดไหน ผมพูดสายต่อจากนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ...

"คุณหมอครับ... ได้โปรดช่วยผมด้วยนะครับ ผมไม่ไหวแล้วจริง ๆ ครับ ได้โปรดช่วยผมด้วยนะครับ..."
"ครับ ผมจะช่วยคุณแน่นอน เล่ามาได้เลยครับ ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้นครับ..."
.   .   .   .   .

(End.)





   
SHARE
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments

Bear26
3 years ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ 
Reply
Midnight_Cat
3 years ago
ขอบคุณมากนะคะ ^_^’’’