อีก 365 วันที่เราต้องไกลกัน


เห้อออออออ !!! ทุกคนอาจฉลิมฉลองและมีความสุขในวันปีใหม่ 
แต่หนึ่งในนั้นไม่ใช่ผม
เพราะอีกหนึ่งปีที่เราต้องไกลกัน ถอนหายใจยาวๆ คิดเรื่องนี้ทีไรรู้สึกเศร้าขึ้นมาทุกที 
เธอจะต้องไปไกลกว่าเดิม ไกลกว่าทุกที แค่ตอนนี้ก็ไกลอยู่แล้ว คงคิดถึงเธอมากๆแน่เลย 
ปกตินานๆเราก็เจอกันที แต่ดูเหมือนทีนี้จะ โค-ตะ-ระ นาน กว่าทุกที 
และเวลาของเราอาจไม่ตรงกัน เพราะเรามีหน้าที่ที่ต้องทำ 
ทีนี้ก็ไม่มีคนให้แอบมองแล้วซินะ 5555555 รู้สึกเศร้าจัง
เราก็เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนนะ แต่มันก็จบไม่สวยซักเท่าไหร่ 
จนตอนนี้มีก็คำถามวนขึ้นมาในหัวว่าจะ รอหรือเลิก
เลิก
เลิกเพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องคอยระแวงอีกคน
รีบเลิก รีบจบ เพื่อที่จะได้รีบยอมรับความเสียใจที่จะเกิดขึ้น

                                 แต่ในขณะนั้นเอง


ผมเปิดดูโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างโน๊ตบุ๊ค ปลดล็อคหน้าจอขึ้นมาเห็นรูปคู่ของเราที่เราเคยถ่ายด้วยกัน
รอยยิ้มและแววตาของเราดูมีความสุขมาก 
ตอนนี้เหมือนนั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลากลับไปรับความรู้สึกที่อยู่ตรงนั้น 
และตอนนี้ผมเหมือนควบคุมตัวเองไม่อยู่ผมรีบเปิดแกลลอรี่ของเราสองคนที่เคยถ่ายด้วยกัน
ผมร้องไห้ออกมาเหมือนมันกลั้นไว้ไม่อยู่ 
ผมด่าตัวเองที่คิดจะเลิกกับเธอโดยไม่ห่วงความรู้สึกของเธอได้ยังไง
และตอนนี้ผมตอบคำถามที่วนอยู่ในหัวของผมได้แล้ว
รอ
ผมเปลี่ยนความคิดในสมองของผมใหม่ว่า
ยิ่งไกลกันก็ยิ่งต้อง เสมอต้นเสมอปลาย และ ไว้ใจ ซึ่งกันและกันให้มากๆ
เพราะ ความห่างไกล มันง่ายมากที่จะทำให้ความสัมพันธ์ต้องระหองระแหง
ขอให้เชื่อใจในกันและกัน เชื่อมั่นในตนเองว่าเราจะซื่อสัตย์ต่อเขาคนเดียว
หากเราทั้งสองคนไม่มั่นคงเพียงพอ..

อะไรๆ มันก็เกิดขึ้นได้ หากผมหรือคุณไม่หนักแน่นพออีก 365 วันที่เราต้องไกลกัน.
แค่อยากระบายความรู้สึกของตัวเองเป็นตัวหนังสือ :)

SHARE
Written in this book
พื้นที่ของผู้ชายขี้อาย
ความรู้สึกและแง่คิดของผู้ชายตัวเล็กๆในจักรวาล
Writer
parinyawat
Writer
ผู้ชายขี้อาย | ความรู้สึก | ระบาย |

Comments