เรื่องสั้น : ปัจฉิมบทแห่งความสิ้นหวัง
ลมหายใจที่ค่อย ๆ แผ่วลง
ความตายเริ่มคืบคลานมาอย่างช้า ๆ
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที... ตาก็เริ่มลืมไม่ขึ้นแล้ว...
เริ่มรู้สึกอึดอัดเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ...

ความตายมันเป็นแบบนี้เองหรือ?
มันน่ากลัวแบบนี้เองหรือ?
มันจะพาไปสู่อิสระที่แท้จริงงั้นหรือ?

ถ้าหากยังมีชีวิตอยู่... คงได้ทำอะไรที่อยากทำมากกว่านี้
เสียดายเหลือเกิน... ที่ก่อนตายยังไม่ได้ทำ

"ได้โปรดเถอะ... ฉันเปลี่ยนใจแล้ว... ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้"
"เข้าใจหรือยังว่าเหตุใดผู้คนถึงกลัวความตายกันหนักหนา ทั้ง ๆ ที่ความตายนั้นจะพาไปสู่อิสระที่แท้จริง"
"เพราะการมีชีวิตอยู่มันมีคุณค่า... ได้ลิ้มรสอาหารต่าง ๆ ได้รู้จักผู้คน ได้ฟังดนตรีที่ชอบ ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ทุกอย่างมันมีความหมายกับการมีชีวิตอยู่..."
"รู้หรือไม่? ...ว่าความตายเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลพอ ๆ กับความไม่แน่นอนบนโลก?"
"รู้..."
"แล้วเลือกความตายทำไม?"
"เพราะฉันไม่ควรแก่การมีชีวิตอยู่..."

   ยมทูตได้ฟังคำตอบแล้วเงียบไปสักครู่ ก่อนที่จะพูดขึ้นอีกครั้ง

"คนทุกคนที่เกิดมา... ล้วนควรแก่การมีชีวิต ไม่มีใครบนโลกที่ไม่ควรแก่การมีชีวิต... การมีชีวิต คือโอกาสที่ได้รับยากที่สุดในโลก และการใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและไม่สูญเปล่า ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ยากอีกเช่นเดียวกัน ชีวิตหนึ่งชีวิตมันสั้นนัก เมื่อมีแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้มมิใช่หรือ?..."

   ยมทูตเว้นช่วงบทสนทนา ก่อนที่จะถามคำถามกับฉัน

"เจ้ายังอยากเลือกความตายอยู่อีกหรือเปล่า?..."

...

(End.)



SHARE
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments