[SongFic] Secret Garden (ชีกยอง) 29
ค.ศ.1999

ค่ำคืนหนึ่งในเดือนมิถุนายน ร่างของเด็กหญิงคิมมินกยองวัยห้าขวบกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ในห้องนอนของหล่อน ทว่ามีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา


คุณๆ

'หื้ม??! ใครเรียกเราน่ะ??' เด็กหญิงได้แต่คิดในใจ

คุณๆ ลืมตาขึ้นมาหน่อยสิ


เด็กหญิงหรี่ตาลงเนื่องจากแสงสว่างจ้าเกินไปหลังจากลืมตาขึ้น เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงทำตามเสียงนั่นด้วย เมื่อเธอลืมตาก็พบว่าสถานที่ที่เธออยู่ที่นี่ไม่ใช่เตียงขนาดคิงไซส์ที่เธอนอน ไม่ใช่ห้องนอนแสนรักที่เธอควรจะอยู่ แต่มันเป็นสถานทีี่ที่คล้ายกับป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนของเธอ แต่ต่างกันคือสีสันที่มันควรจะมีกลับกลายเป็นสีขาวโพลนไร้ซึ่งสีสัน มินกยองมองไปรอบๆ ถนนก็เป็นสีขาว ฟุตบาทก็เป็นสีขาว ทุกอย่างเป็นสีขาวไปหมด

จึก จึก
จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างมาจิ้มที่แก้มของเธอ เมื่อหันไปก็พบกับเด็กหญิงหน้าตาน่ารัก อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ยืมยิ้มให้เธอจนตาหยี "เรารอคุณตั้งนานแหน่ะ"

ความสงสัยถาโถมเข้ามาเมื่อได้ยินประโยคนั้น "ห้ะ?เธอรอเราเหรอ??" "ใช่ แต่ว่าตอนนี้รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวมันจะหมดเวลาเสียก่อน" จู่ๆเด็กหญิงคนนั้นก็คว้ามือเธอหมับแล้วออกแรงวิ่ง "ด..เดี๋ยว จ..จะไปไหน?" "ตามมาเหอะน่าาา"
   


나를 따라 Come with me bae

ตามฉันมาสิ มากับฉันนะที่รัก

손을잡아 You and Me

จับมือฉันไว้นะ คุณกับฉัน







"ถึงแล้วววววว" เด็กหญิงกล่าวเมื่อเดินมาถึงที่ที่หนึ่ง ที่มีป้ายไม้ปักอยู่ว่า
               



                     
                  'Secret Garden' 


이 안에 멋지고 놀라운 걸 심어뒀는데

ณ ที่แห่งนี้ ฉันได้สร้างสิ่งที่สวยงามและมหัศจรรย์เอาไว้
"นี่คือสวนที่เราสร้างเองเลยนะ สวยมั้ยๆ" เด็กหญิงคนนั้นพูดอย่างตื่นเต้น


아직은 별거 아닌 풍경이지만



แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีอะไร เป็นเพียงทิวทัศน์เท่านั้น




"ม...ไม่เห็นมีอะไรเลยนะ" มินกยองตอบตามความเป็นจริงเพราะสิ่งที่เธอเห็นเป็นเพียงแค่ทุ่งหญ้าโล่งๆเท่านั้น ไม่มีสวนอะไรที่เด็กคนนั้นพูดเลย "หื้ม? ไม่เห็นมีอะไรเลยเหรอ?" เด็กหญิงข้างกายเธอทำหน้างุนงง ก่อนที่เธอคนนั้นจะหลับตาไปสักพักแล้วลืมตาขึ้น "อ่า...ทำไมถึงไม่เห็นได้ละเนี่ย"
เด็กหญิงคนนั้นกล่าวอย่างเสียดาย "คุณไม่เห็นมันจริงๆเหรอ??" มินกยองลองมองออกไปรอบๆ ก็ยังพบเพียงทุ่งหญ้าโล่งๆเหมือนเดิม "อืม ไม่เห็น"

조금만 기다리면 알게될 거야

แต่หากคุณรอสักนิด คุณก็จะได้รู้จัก


"จริงสิ ท่านปู่บอกว่ามันเป็นธรรมดาของมนุษย์ที่จะยังไม่เห็นสวนที่เราสร้างในตอนแรกๆ..." เด็กหญิงคนนั้นพึมพำอยู่เดียว จริงสิ เธอยังไม่ได้รู้ชื่อเด็กคนนี้เลยนี่นา "งั้นรออีกสักนิดนะ เดี๋ยวก็คงจะได้เห็น..." 

나의 비밀정원

สวนแห่งความลับของฉัน


แต่แล้วเมื่อเธอกับเด็กคนนั้นนั่งรอ รอเป็นเวลานานสองนานก็ยังไม่มีวี่แววที่ความพิเศษของสวนนั่นโผล่ขึ้นมาเลย ก็มีแต่ทุ่งหญ้าโล่งๆเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าเธอจะชวนเด็กคนนั้นพูดคุย,วิ่งเล่น อะไรกัน พอกลับมาดู มันก็มีเพียงแค่ทุ่งหญ้าเดิมๆเท่านั้น และจากที่พูดคุยกับเด็กคนนั้นจึงทำให้เธอรู้ว่า นี่คือความฝันของเธอ ไม่ใช่ความจริงแต่อย่างเห็น อันที่จริงเธอบอกเด็กคนนั้นแล้วนะว่าอยากตื่นขึ้นมาจากฝันแล้วเพราะรอเพียงเท่าใดก็ยังไม่เห็นอยู่ดี แต่เพราะคำพูดและแววตาออดอ้อนของเด็กคนนั้น จึงทำให้เธออยู่รอต่อ จนกระทั่ง

มินกยอง มินกยองลูก


'นั่นมันเสียงแม่นี่นา' เธอเหลียวซ้ายเหลียวมองหาต้นตอของเสียง "มินกยอง ตื่นเร็วลูก วันนี้หนูเปิดเทอมวันแรกนะคะ" แต่แล้ว เสียงแม่ก็ดังมาอีกเรื่อยๆ "สงสัยคงหมดเวลาแล้วสินะ"จู่ๆเด็กคนนั้นก็โพล่งขึ้นมา "คุณรู้มั้ย? ว่าเราอุตส่าห์ปลูกต้นไม้และดอกไม้ในสวนนี้นานแค่ไหน โดยเฉพาะดอกForget me not ดอกนี้เราใช้เวลาปลูกตั้งนานเลยแน่ะ" เด็กคนนั้นเอ่ยขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแต่แววตาดูเศร้าๆ เธอรู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย เด็กคนนั้นไม่เหมาะสมกับความเศร้าเลยสักนิด แต่เสียงคุณแม่ก็ยังเรียกเธอให้ตื่นจากความฝันนี้ยังไม่หยุดเลย



ทำไงดีคิมมินกยอง

เธอขบคิดอยู่ภายในใจ ตอนนี้มันคงถึงเวลาที่จะตื่นจากความฝันแล้ว แต่เพราะเด็กคนนั้นบอกให้เธอรอ แต่การที่เธอยอมนั่งดูสวนของเด็กคนนั้นอย่างไม่มีจุดหมายว่ามันจะโผล่ขึ้นมาเมื่อไรแลกกับการที่จะไปโรงเรียนสายในวันเปิดเทอมวันแรก มันก็คงกระไรอยู่ ในท้ายที่สุดแล้ว...


    "เราว่ามันถึงเวลาของเราแล้วแหล่ะนะ" เธอลุกขึ้นพร้อมปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามชุดของเธอ "ด...เดี๋ยวสิ รออีกนิดก่อนได้มั้ย?" เด็กคนนั้นคว้าข้อมือเธอแน่น "ไม่ต้องห่วงหรอก คืนนี้เราไม่ได้เจอ แต่คืนพรุ่งนี้เราอาจจะได้เจอก็ได้" เธอพูดปลอบประโลม ".....แต่ว่าอีกห้านาทีเท่านั้นนะ คุณจะไม่อยู่รอเหรอ?" เธอยิ้มให้กับคำพูดนั่น "เดี๋ยวเราจะกลับมา เชื่อเรานะ"
        
함께 나눈 순간들을
이 가능성들


ช่วงเวลาที่เราร่วมกัน ความเป็นไปได้ทั้งหมด


꾹 다시 기억해숴


ช่วยจดจำมันอีกครั้งนะ
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เด็กคนนั้นพูดกับเธอ



แต่ก็นั่นแหล่ะ...




ก็ใครจะไปคิดล่ะ ว่าครั้งนั้นจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน


조금만 가다리면 알게 될거야


หากฉันรออีกสักหน่อย แล้วฉันคงจะได้รู้จัก


너의 비밀정원



สวนแห่งความลับของเธอ

นั่นคือคำพูดของเธอที่พูดมาตลอดหลังจากที่ตื่นจากความฝันครั้งนั้น



ค.ศ.2014


มินกยอง วันนี้มีเด็กใหม่เข้าชมรมนี้คนหนึ่ง

จารย์ขอฝากดูแลหน่อยนะ


"ได้เลยค่ะอาจารย์ เดี๋ยวหนูช่วยดูแลเองค่ะ" คิมมินกยองนักศึกษาปี 2 ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นหัวหน้าชมรมพฤกษศาสตร์ ละสายตาจากต้น 'Forget me not' ที่ตั้งใจปลูกและดูแลตั้งแต่เข้าชมรมมาใหม่ๆ หันมาตอบชายวัยกลางคนซึ่งมีศักดิ์เป็นอาจารย์ประจำชมรมนี้ ชมรมพฤกษศาสตร์ เป็นชมรมที่ไม่ค่อยมีเด็กในชมรมเยอะสักเท่าไร มีกันแค่ประมาณ 10-15 คน ซึ่งมินกยองก็เป็นหนึ่งในนั้น ด้วยความที่เธออยู่ชมรมนี้ตั้งแต่ปี 1 และมีความตั้งใจดูแลต้นไม้ในชมรมได้ดี จึงได้ตำแหน่งหัวหน้าชมรมนี้ไป มินกยองไม่ได้เพียงแต่ดูแลต้นไม้ที่ตนเองได้รับหน้าที่มอบหมายให้ดูแลเท่านั้น แต่เธอดูแลทุกต้นอย่างเท่าเทียมกันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่จะมีต้นๆหนึ่งเท่านั้น ที่เธอชอบมันเป็นพิเศษ เพราะต้นไม้ต้นนั้นทำให้เธอ นึกถึง 'เด็กคนนั้น' มันเป็นเรื่องที่น่าแปลก ทั้งๆที่มันมาเกือบ 15 ปีแล้ว แต่เธอก็ยังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฝันวันนั้น ได้อย่างแม่นยำ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ฝันถึงอีกเลยก็ตาม เมื่ออาจารย์ได้ยินคำพูดของศิษย์ตัวเองนั้น จึงพาศิษย์หน้าใหม่ มาแนะนำตัวทันที



ช็อค



คิมมินกยองกำลังช็อค



เมื่อได้เห็นโฉมหน้าเด็กใหม่ของชมรมที่อาจารย์ฝากเธอดูแล แม้ว่าเธอจะฝันแค่ครั้งเดียวและเป็นเพียงแค่ฝันในวัยเด็กที่ผ่านมา 15 ปี แต่เธอก็ไม่เคยลืมใบหน้าของ 'เด็กคนนั้น' ได้ลงเลย 
เด็กหญิงที่มีผิวขาวราวกับหิมะ ดวงตากลมโตแต่เมื่อยิ้มดวงตานั่นจะกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวทันที มินกยองรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้น เมื่อ 'เด็กใหม่' ที่ว่านั่นเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ







 

สวัสดีค่ะ หนูชื่อพัคชียอน ปี 1



จากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ รุ่นพี่^^





End.

https://www.youtube.com/watch?v=QIN5_tJRiyY ลองไปฟังกันได้นะคะ


SHARE
Written in this book
SF Fiction
Writer
BabySnowFern
Student who is busy
|REDVELVET||PRISTIN||WJSN|

Comments