Santa says..Yes (chaeyeon x minjoo)



   19:01 น.


니 눈앞에 왔잖아
นี นุนอาเพ วัทจานา
ตอนนี้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วนะ

내가 여기 있잖아
แนกา ยอกี อิทจานา
ฉันมายืนอยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง

       


        “เลือกลิปหรือหลับอ่ะมิ้น ทำไมมันนานงี้”


       “หะ พี่พูดว่าไรนะ”


       ด้วยเสียงเพลงที่เปิดกระหึ่มดังไปทั่วทั้งห้องทำให้สาวหน้าหวานอย่างมิ้นไม่ได้ยินสิ่งที่คนเป็นแฟนพูดกับเธอ


      “เบาเพลงก่อนสิ เปิดดังขนาดนี้พูดกี่รอบก็ไม่ได้ยิน”


     มือที่ไวทันความคิด แชยอนใช้แขนยาวเอื้อมไปเบาเสียงเพลงที่อยู่บริเวณโต๊ะหัวเตียง


     “โหยยยยยยย พี่แชนอ่ะ เค้ากำลังอินเลย”


     “ไม่เบาแล้วจะคุยกันรู้เรื่องได้ไงคะ แปปเดียวเอง”

     “ก็ได้ค่ะ”


     มินจูตอบเสียงหงอยพร้อมเบะปากเบาๆ ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงอดที่จะเอ็นดูแฟนสาวของตัวเองไม่ได้ก่อนที่จะถามคำถามออกมา


      “หนูเลือกลิปได้ยังคะ นี่ก็ทุ่มนึงแล้วนะ ไปถึงก็คงสองทุ่ม ไหนจะไปหาอะไรกินอีก เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก”


     “ไม่ทันอะไรเล่า ต้นคริสต์มาสเค้าตั้งไปจนถึงปีใหม่นะคะรู้ยัง”


    “รู้แล้วสิ แต่ถ้าไปเร็วก็จะได้มีเวลาไปเดินเล่นถ่ายรูปด้วยกันด้วยไง ไม่อยากถ่ายหรอคะ หนึ่งปีมีครั้งเดียวเองนะ”


     “อยากสิคะ อยากมากด้วย เค้าเลยกำลังเลือกสีที่สวยที่สุดอยู่ แต่ก็เลือกไม่ได้สักทีอ่ะ พี่มาช่วยเค้าเลือกสิ”


    มินจูใช้นิ้วเรียวชี้ไปบนโต๊ะเครื่องแป้งที่มีลิปสติกหลากหลายยี่ห้อวางอยู่ปนกันเต็มไปหมด 


    “หนูก็รู้ว่าพี่เลือกเป็นซะที่ไหน แต่สำหรับมิ้นสีไหนก็สวยหมดนั่นแหละค่ะ เลือกสักสีเถอะ”


    “แต่เค้าอยากให้พี่เลือกให้นี่นาาาา นะคะๆ แฟนขา ช่วยเค้าเลือกหน่อยนะ”


     มินจูรู้ว่าแชยอนแพ้ลูกอ้อนของเธอมากที่สุด แค่อ้อนนิดๆหน่อยๆคนพี่ก็ยอมทำตามไปซะทุกอย่างแล้ว และครั้งนี่ก็ไม่ผิดไปจากที่เธอคิด แชยอนยอมลุกจากเตียงพร้อมเดินมาหาเธอแต่โดยดี


     “ไหนคะ สีนี้ก็สวยนะ”


   แชยอนพูดพลางหยิบลิปสติกแท่งนึงขึ้นมา


      “หรอ แต่เค้าว่าสีนี้สวยก..”


     “งั้นเอาสีนี้เลยค่ะ สีนี้เลย สวยมากที่สุดแล้ว”


      ยังไม่ทันที่คนน้องจะพูดจบแชนฝยอนก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


      “แต่เค้า”


     “ทาทั้งคู่เลยค่ะ ต้องสวยมากแน่ๆ”


    “พี่แชน! ทำไมชอบพูดแทรกเค้าจังอ่ะ ให้เค้าพูดให้จบก่อนสิคะ”


    ป้าบ!

  ก่อนที่มือเรียวจะฟาดลงที่แขนคนพี่เบาๆ ก็แหงสิ เธอจะพูดก็โดนขัดทุกรอบ มันก็น่าโดนแล้วแหละ


     “โอ้ยยยยยยยยย พี่เจ็บนะคะ”


    คนเป็นพี่แกล้งทำเป็นร้องโอดอวยด้วยความเจ็บปวดแต่ที่จริงแล้วแรงมดขนาดนี่ใครจะไปเจ็บกันล่ะ ก็แค่อยากอ้อนอีกคนเท่าแหละ
     


     “เวอร์อ่ะ เค้าตีเบาแค่นี้เอง เจ็บก็แย่แล้วปะ”


     มินจูพูดพลางกลอกตาไปมาด้วยความรู้ทัน


    “รู้ทันอีกแล้ว ก็อยากอ้อนให้หนูโอ๋บ้างนี่คะ”


    “ทำมาเป็น.. ไหนอ่ะคะ มาให้เค้าดูก่อน”


    “ตรงนี้ค่ะๆ”


     ร่างบางโน้มตัวลงไปให้ใกล้ตำแหน่งที่อีกคนบอก ก่อนจะเป่าลมออกมาจากปากเบาๆ


     “เพี้ยง! หายยังคะ”


   ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาอีกคนเป็นเชิงถาม แต่ดันบังเอิญไปสบตากับสายตาคู่ที่มองเธออยู่ก่อนหน้านี้


너의 입술로 말을 해줘
นอเอ อิบซุลโร มารึล แฮจวอ
บอกฉันมาได้แล้ว ด้วยปากของเธอ

say yes say yes
บอกมาเลยว่าใช่

나도 모르게 너에게 가고 있나봐
นาโด โมรือเก นอเอเก คาโก อิทนาบวา
ฉันเผลอเข้าไปใกล้เธอตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

부는 바람에 내 맘 전할래
พูนึน พาราเม แน มัม จอนฮัลแร
ฉันอยากบอกกับเธอ ว่าหัวใจฉันรู้สึกเหมือนโดนลมพัด

love is true
ความรักยังไงก็ถูกเสมอเเหละ


   ด้วยบรรยากาศที่เป็นใจ มีเสียงเพลงเพราะๆเปิดคลอเบาๆราวกับอยู่ในนิยาย ทำให้ทั้งคู่จ้องตา
กันอยู่นานสองนาน จนกระทั่งคนน้องเหมือนจะรู้สึกตัวหลุดออกมาจากพวังนี้ก่อนจึงค่อยๆขยับตัวขึ้นมาอยู่ในท่าเดิม


     “ยิ้ม..อะไรคะ”


   แชยอนคลี่ยิ้มบางๆหลังจากได้ยินคำถามของแฟนสาวของตัวเอง ก่อนจะใช้มือขยี้ผมมินจูเบาๆ


     “มีความสุขไงคะ..ก็เลยยิ้มออกมา”


     “...”

간지럽게만 느껴지던 눈 빛이
คันจีรอบเกมัน นือ กยอจีตอน นุน บิชชี
ตาของเธอเอาแต่จ้องมองมาที่ผม

이제는 익숙 하단듯이 웃음 짓지
อีเจนึน อิกซุก ฮาดันดือชี อูซึม ชิทจี
และมันทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

     “มิ้น”


     “อ..อะไรคะ”


    แชยอนเดินตรงไปหย่อนตัวลงบนเก้าอี้ตัวเล็กหน้าโต๊ะเครื่องแป้งก่อนหันมาพูดกับอีกคนต่อ


     “มานั่งตรงนี้ก่อนเร็ว”


     แชยอนพูดพลางใช้มาตบลงตรงตักของตัวเองเป็นเชิงว่าให้อีกคนมานั่งตรงนี้


     “ไม่กลัวไปช้าแล้วหรอคะ มาให้เค้านั่งตักเนี่ย”


     “แต่หนูก็มานั่งนี่นา”


     “ก็ใช่..”


       เถียงอะไรพี่เค้าไม่ได้เลยมินจูเอ้ยย

      .


      .


      “แล้วไหนพี่แชนเรียกเค้า มีอะไรจะคุยคะ”


     “หันหน้ามาให้พี่กอดก่อนสิคะ”


     “แล้วที่พี่แชนทำอยู่นี่ไม่ได้เรียกว่ากอดหรอคะ รัดเค้าเป็นงูเลยนะ”


     “โหยย แล้วหันหลังคุยแบบนี้จะรู้เรื่องเมื่อไหร่เล่า เอาแต่หลบหน้าพี่อย่างเดียวเลย เขินแก้มแดงเป็นลูกตำลึงแล้วน้า”


     “คะ..ใครเขินคะ มั่วแล่ว”


     “55555555 โอเค๊ ไม่เขินก็ไม่เขินค่ะ”


     “หัวเราะอะไรอีก เดี๋ยวเค้าทุบเลย มีอะไรจะพูดก็รีบๆพูดเร็วเข้า เดี๋ยวก็ไปไม่ทันถ่ายรูปกับต้นคริสต์มาสหรอกค่ะ ถ้าเค้าปิดไฟ”


     “ก็ได้ค่ะๆ เมื่อกี้หนูบอกให้พี่ช่วยเลือกสีลิปใช่มั้ยคะ”


      “อื้อ”


      “แต่ว่าหนูชอบสีนี้มากกว่าใช่มั้ย”


    มินจูพยักหน้าตอบคนตรงหน้า


      “แต่เค้าอยากใช้สีที่พี่แชนเลือกให้เหมือนกัน..:(“


      “งั้นเอางี้”


     พอพูดจบร่างโปร่งก็ใช้แขนยาวเอื้อมไปหยิบลิปสติกสองสีที่ว่าขึ้นมาแล้วยื่นสีนึงในมือให้อีกคน


     “อะไรอ่ะคะ”


     มินจูเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย เค้าคิดจะทำอะไรของเค้ากันแน่นะ


     “ก็ผลัดกันทาไงคะ หนูทาสีที่หนูชอบให้พี่ เดี๋ยวพี่จะทาสีที่พี่เลือกให้หนู แบบนี้โอเคมั้ย”


     “อือ ก็ดีนะคะ”


     “งั้นมิ้นทาให้พี่ก่อน”


     ร่างบางค่อยๆใช้ลิปสีที่เธอคิดว่าสวยทาลงไปบนปากได้รูปของคนตรงหน้า ตาจ้องเขม็ง แล้วค่อยๆใช้มือทาด้วยความบรรจง ก่อนจะบอกให้อีกคนเม้มปากเผื่อเกลี่ยสีไปในตัว

   
    “ตาพี่บ้างนะคะ”


    พูดจบแชยอนก็ใช้มือข้างนึงจับใบหน้าของคนน้องเอาไว้เบาๆ ก่อนจะใช้ลิปค่อยๆทาลงไปบนปากเรียวของคนบนตักด้วยความอ่อนโยนราวกับว่ากลัวอีกคนจะบุบสลายหายไป 
   ก็ถูกต้องแล้ว..เธออยากทะนุทะนอมคนตรงหน้าเอาไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเธอเองจะสามารถทำได้ 

지금에서야 깨달은 건데
ชีกึมเอซอยา แกดารึน คอนเด
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วจริงๆ

결국 다 버려지고 너만 남아
คยอลกุก ดา พอรยอจีโก นอมัน นามา
ทุกอย่างจะผ่านไป แล้วคงเหลือเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

지난 봄에는 널 우연히 봤고
ชีนัน โพเมนึน นอล อูยอนี บวัทโก
ในฤดูใบไม้ผลิ ผมเห็นเธอเดินผ่านมา

더 이상은 우연이 아니였으면 해
ทอ อีซางึน อูรยอนี อานียอซือมยอน แฮ
มันคงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญหรอกใช่ไหม?

스치기만 했던 너의 손을 잡고
ซือชีกีมัน แฮทตอน นอเอ โซนึล จับโก
ผมอยากจะกุมมือของเธอเอาไว้แน่นๆ

어떤 길이라도 같이 걸었으면 해
ออตอน กีรีราโด คาชี กอรอซือมยอน แฮ
อยากเดินไปพร้อมๆกับเธอ บนเส้นทางของเรา

     “เค้าเป็นไงบ้างอ่ะคะ ทำไมพี่จ้องแปลกๆ”


     “สวยค่ะ”


    “จริงอ่ะ เค้าไม่เชื่อพี่หรอก เดี๋ยวเค้าส่องกระจกเองดีกว่า”


    “อุ้ย!”


    มินจูดันตัวเองขึ้นจากตักของอีกคนเพื่อจะที่ไปส่องกระจก แต่กลับไม่เป็นผลเนื่องจากถูกอีกคนดึงเอาไว้ทำให้เธอต้องกลับมานั่งอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนแถมครั้งนี้แนบชิดกว่าครั้งก่อนเสียอีก


     “พี่แชนดึงเค้าไว้ทำไมเนี่ย!”


     “แล้วใครบอกว่าเสร็จแล้วคะ ยังไม่เสร็จสักหน่อย”


     “อ้าว แล้วเหลืออะไรอีกคะ”


    “ผสมสีไงคะ แต่ว่าถ้าจะใช้ลิปทาทับกันมันก็จะเชยไปนิดนึง”


    “ไม่ใช้ลิปทาแล้วจะผสมได้ไงอ่ะคะ”


    “ก็...แบบนี้ไงคะ :)”


    “อะ..อื้อออ”


     ไม่ทันจะได้พูดอะไรปากเรียวสวยได้รูปของคนตัวเล็กก็ถูกครอบครองด้วยปากของร่างโปร่ง ถึงจะตกใจไปบ้างแต่เธอก็ตอบรับสัมผัสอันแสนหอมหวานของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เราทั้งคู่ห่างหายจากรสสัมผัสของกันและกันถึงทำให้จูบครั้งนี้เป็นจูบที่อ่อนหวานแต่ก็แฝงความร้อนแรงเอาไว้อย่างไม่น่าเชื่อ แชยอนค่อยๆลิ้มรสความหวานของปากคนตรงหน้าอย่างทะนุทะนอมและมินจูก็ตอบรับมันเป็นอย่างดี และมินจูก็ไม่ลืมที่จะลิ้มเล็มรสชาติอันแสนหอมหวานของคนตรงหน้าไว้เช่นเดียวกัน
   แน่นอนว่าแต่นี้มันยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของเธอทั้งคู่ ต่อจากนี้อาจจะไม่ใช่แค่การผสมสีลิปแล้วน่ะสิ
   ลิ้นซนของแชยอนสอดเข้าไปในปากของมินจูอย่างชอบใจโดยที่มินจูก็ไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ จูบครั้งนี้ดำเนินไปอย่างเนิ่นนานจนคนตัวเล็กเริ่มหายใจไม่ทัน

        “อะ..อืออออ”

     แชยอนค่อยผละริมฝีปากของเธออกจากริมฝีปากของอีกคน พร้อมมองตรงไปที่ป่กคนตัวเล็กก่อนยิ้มออกมาอย่างพอใจกับผลงานของตัวเอง

       “บอกแล้วไงคะว่าตอนจูบอย่ากลั้นหายใจ”


      “ใครบอกเค้ากลั้นหาย..ใจคะ..ในเมื่อพี่แชนเล่นจูบซะไม่มีช่องว่าง..ให้เค้าหายใจเลย”

    มินจูพูดไปหอบไป เป็นไง เกือบหายใจไม่ออกตายแล้วมั้ยล่ะ พี่แชนนะพี่แชน:(


      “ก็มันคิดถึงนี่คะ นานๆถึงจะมีโอกาสได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองคนนานๆแบบนี้ก็ต้องใช้ให้คุ้ม”

      แชยอนพูดก่อนจะดึงตัวน้องเข้ามากอด แล้วค่อยๆกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากยิ่งขึ้นราวกับว่ากลัวน้องจะหายไป


어디든 갈 수 있어 이건 거짓말이 아니야
ออดีดึน กัล ซู อีซอ อีกอน คอจิทมารี อานียา
ผมไม่อยากห่างจากเธอเลย นี่ไม่ได้โม้นะ

이제부터는 나의 옆이 제일 편한 자리야
อีเจบูทอนึน นาเอ ยอพี เชอิล พยอนฮัน จารียา
อยู่ข้างๆกันตลอดไปเลยนะ ผมจะปกป้องเธอเอง

입술을 오므리고 내는 소리와 같이
อิบซูรึล โอมือรีโก แนนึน โซรีวา กาชี
ผมชอบเสียงของเธอจริงๆนะ

내 이름을 불러줬음 좋겠어
แน อีรือมึล พุลรอจวอซึม โชเคซอ
ผมอยากได้ยินเสียงของเธอเรียกชื่อผม

내가 뒤로 떨어져서 걷더라도 단지
แนกา ทวีโร ตอรอจยอซอ คอดดอราโด ทันจี
ถึงผมจะต้องหันหลังกลับไป หรือก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ

이 목소리를 들어줬음 좋겠어
อี มกโซรีรึล ทือรอจวอซึม โชเกซอ
ผมก็ยังอยากให้เธอรับฟังแค่ผมเท่านั้น



     “หืออ ทำไมวันนี้พี่งอแงจังคะ”

    มินจูพูดก่อนจะใช้มือลูบหัวคนในอ้อมกอดเบาๆ แชยอนวันนี้แปลกไปจากแชยอนที่เธอรู้จักอยู่ทุกวัน วันนี้เธอดูเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนซึ่งถ้าถามว่ามินจูชอบมั้ย...แค่คนๆนั้นเป็นแชยอน ไม่ว่าจะเป็นอะไรเธอก็ชอบหมดนั่นแหละ รักเลยด้วยซ้ำ

    “เปล่านะคะ พี่งอแงหรอ”

    “มากๆเลยยยยยย เนี่ย กอดเค้าแน่นเชียว เป็นอะไรคะพี่คนเก่งของเค้า”

    “อืม..ไม่รู้สิคะ แค่อยากกอดหนูเฉยๆมั้ง”

    “พี่แช...”
    .

    .

    “มิ้น พี่รักหนูมากนะคะ..อยากอยู่ฉลองปีใหม่กับหนูแบบนี้ไปทุกๆปีเลย”

    “ก็อยู่สิคะ.. นี่! ถ้าพี่แชนไม่ไปไหนเค้าก็จะไม่ไปไหนเหมือนกันค่ะ จะอยู่ฉลองทุกๆเทศกาลกับพี่แชนไปจนแก่เลย”
니 눈앞에 왔잖아
นี นุนอาเพ วัทจานา
ตอนนี้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วนะ

내가 여기 있잖아
แนกา ยอกี อิทจานา
ฉันมายืนอยู่ตรงนี้แล้วนี่ไง
     “จริงหรอคะ”

     “จริงสิคะ เค้าจะโกหกพี่ทำไม”

       มินจูค่อยๆผละตัวออกจากอ้อมกอดของแชยอนแล้วเปลี่ยนมาจ้องตาคนเป็นพี่อย่างเอาจริงเอาจัง

     “พี่แชน เค้ารู้นะคะว่าพี่คิดอะไรอยู่”

     “ถ้าพี่ไม่มั่นใจ เค้าก็จะบอกให้พี่มั่นใจอีกครั้งนะคะ ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเค้าก็จะอยู่ข้างๆพี่ ไม่หนีไปไหนแน่นอนค่ะ”

    “...”

    “เค้ารู้นะว่าพี่แชนรักเค้ามาก... เค้าก็รักพี่แชนมากๆเหมือนกันนะคะ พี่แชนคือคนที่พิเศษแล้วก็สำคัญที่สุดของเค้านะ”

내가 바라는 단 한가지
แนกา พารานึน ดัน ฮันกาจี
มีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันต้องการ

니가 내곁에 있어주는 것
นีกา แนกยอเท อีซอจูนึน กอท
คือการที่ฉันได้มีเธอมายืนอยู่ข้างๆกัน

니가 날 보며 웃어주는것도
นีกา นัล โพมยอ อูซอจูนึนกอดโต
เธอผู้มีรอยยิ้มให้ฉันเสมอ

내 얘길 들어주는것도
แน แยกิล ดือรอจูนึน กอดโต
เธอคนนั้นที่ฟังแค่ฉัน

난 그걸로도 충분한데 you
นัน คือกอลโรโด ชุงบุนฮันเด you
เพียงแค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว เธอคนนั้น

   
     “เกี่ยวก้อยกันนะคะ ว่าพี่กับเค้าจะอยู่ฉลองทุกๆเทศกาลไปด้วยกันทุกปีเลย”

     พูดเสร็จมินจูก็ใช้นิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของคนตรงหน้าเป็นการสัญญาซึ่งกันและกัน


“ทำซึ้งเก่งนะตัวก็แค่เนี้ย”

“ขอบคุณ..”


ไม่รอให้คนเป็นพี่พูดจบมินจูก็ชิงจุ๊บลงบนริมฝีปากคนตรงหน้าเบาๆแล้วค่อยๆผละริมฝีปากออก

.

“เดี๋ยวนี้ร้ายนะคะ ไอดื้อเอ้ยยย”


แชยอนพูดก่อนใช้มือขยี้ผมมินจูเบาๆด้วยความเอ็นดู และมินจูก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆออกมาอย่างมีความสุข

เธอทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันและกัน ถึงจะเป็นแค่รอยยิ้มธรรมดาทั่วไปแต่มันก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเธอมีความสุขแค่ไหนที่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน นับตั้งแต่วันแรกที่เธอตกลงคบกันมาจนถึงวินาทีนี้คงพิสูจน์ได้แล้วว่าเธอทั้งคู่คือความสุขของกันและกัน ถ้าจะเทียบกับวันคริสต์มาส มินจูคงเป็นของขวัญที่แซนต้ามอบให้แชยอน และแชยอนเองก็เป็นของขวัญที่ซานต้ามอบให้มินจูเช่นเดียวกัน


너를 보며 웃잖아
นอรึล โพมยอ อุทจานา
ฉันส่งยิ้มกลับไปให้เธอ

두 눈이 말하잖아
ทู นูนี มาราจานา
ตาของฉันมันบอกเธอไปหมดแล้ว

너도 이렇게 대답해줘
นอโด อีรอเค แทดาแพจวอ
คำตอบของฉันมันก็เหมือนกัน

say yes say yes
คำว่าใช่

너라서 좋아
นอราซอ โชอา
ฉันชอบเธอนะ

니가 날 울려도 좋아
นีกา นัล อุลรยอโด โชอา
ถึงเธออาจจะทำให้ฉันร้องไห้ในสักวัน ฉันก็ชอบได้แค่เธอ

너는 나의 모든 전부니까
นอนึน นาเอ โมดึน ชอนบูนีกา
เพราะเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน

love is true
ความรักยังไงก็ถูกเสมอเเหละ

i need u
ฉันต้องการเธอนะ




—————end.

-เพลง Say yes-

Merry Christmas and Happy Newyear🎅🏻🎄☃️❤️💚☁️  ทุกคนที่เข้ามาอ่านเลยนะค้าบ ขอให้เป็นวันที่ดีของทุกๆคนนะคะ ยังไงก็อยู่รักไอจือวอนไปด้วยกันนานๆเลยเนอะ


**🐻🐸 แล้วก็อยู่ชิปแชยอนมินจูไปด้วยกันนานๆเลยนะคะ**
SHARE

Comments

MaPrangK
11 months ago
น่ารักมากเลยยย 🙈
Reply