ฝันร้าย
หลังจากใช้เวลาอยู่กับความเจ็บปวดมาซักพัก จากการเลิกรา
สมองกับหัวใจเริ่มทำงานไม่สัมพันธ์กัน 
ทุกเช้าหลังจากวันนั้น ต้องคอยย้ำสมองว่ามันจบแล้ว มันไม่มีอีกแล้ว
เพราะเหมือนว่ามันยังชินกับความรู้สึกเดิมๆ หรือเพราะมันกำลังปกป้องตัวเราไม่ให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้

เวลา ค่อยๆเดินช้า ช้ากว่าวันที่ผ่านมา.. เราคอยย้ำตัวเองว่ามันจบไปแล้ว
เราต้องผ่านมันไปให้ได้ ทำทุกวิธีเพื่อจะให้รอดจากความรู้สึกนั้น
ค่อยๆดีขึ้น แต่ยังเจ็บปวด 

จนเมื่อวาน เราเริ่มอยากออกไปเที่ยว ไปเจอผู้คน อยากกลับไปยิ้มได้เหมือนไม่เคยเจ็บปวด
น้องสาวพาไปถ่ายรูป ไปสถานที่ที่แสดงถึงความสุข เราเลือกไปดูไฟที่หน้าเซ็นทรัลเวิลดิ์
ได้เห็นเทศกาลแห่งความสุข คู่รัก ครอบครัว กลุ่มเพื่อน ถ่ายรูปและชิมบรรยากาศความสุขนั้น
เรากำลังอินกับมัน และแกล้งสมองว่าตัวเองมีความสุข 

เรารู้สึกดีมากและค่อยๆคิดเรื่องของเค้าน้อยลง... 
เวลา 23.00 น. เราชวนน้องกลับบ้าน ขึ้น BTS ที่สถานีชิดลม เล่นโทรศัพท์ปกติและคิดว่าถ้าตอนนี้เรายังคบกัน วันนี้เค้าน่าจะมาทำงานที่เซ็นทรัลเวิลดิ์ แต่วันนี้วันอาทิตย์คงจะนอนอยู่บ้าน
เสียงประกาศบน BTS สถานีสยาม ประตูเปิด เราเงยหน้าจากโทรศัพท์เพื่อที่จะหลีกทางให้คนที่จะเข้ามาในขบวน

เราเจอเค้า... คนที่ทำให้เราเจ็บปวด เวลานั้นเข้าใจความรู้สึกว่าหูดับเป็นยังไง หัวใจพยายามที่จะเข้าไปกอดเค้า แต่เหมือนร่างกายจะต้านว่าอย่าเข้าไปให้เค้าทำร้ายอีกนะ เรายืนตัวสั่นมองไม่เห็นใครเลยยกเว้นเค้า

เค้าเข้ามาในขบวนรถ เรารีบถอยหลังไปให้ไกลที่สุด ช่วงเวลานั้นอึดอัดจนพูดไม่ออก อยากร้องไห้แต่จุกไปหมด เค้าอยู่แค่เอื้อมมือ แต่มันเจ็บปวดเหลือเกิน

เราทั้ง 2 ไม่มองหน้ากัน ไม่ทักทายกัน.. จนเสียงบอกสถานีดังขึ้น สถานีต่อไปราชเทวี  เค้ารีบลงสถานีนั้น เราได้แต่ยืนมองเค้าเดินออกไปและเจ็บปวดมากขึ้น 

มันจบแล้ว.. เป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้แล้ว เค้าใจร้ายเกินไป 
คำถามมากมายในหัว ว่าเราผิดอะไร  ความทรงจำที่ผ่านมากลับเข้ามาในหัวใจ เรากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว และร้องไห้ออกมาบน BTS  เราทักไปใน Messenger ของ APP สีฟ้า เค้าให้แฟนใหม่บอกว่าให้เราเลิกทักไป เค้าไม่ชอบ

เราถามตัวเองตลอดว่า เราผิดอะไร ทำไมต้องทำร้ายเราขนาดนี้ เค้าไม่ใช่หรอที่ทิ้งเราไปแต่ขอให้เราเป็นเพื่อนเค้าอยู่ คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว และเราพบคำตอบในความเจ็บปวดนั้น 

เค้าใจร้ายเกินไปที่จะอยู่ในชีวิตเรา..

เราไม่รู้หรอกนะว่าการเจอครั้งนั้น เรียกว่าอะไร แต่เราจะเรียกมันว่าฝันร้ายแล้วกัน..



SHARE

Comments