จดหมาย...ถึงเธอ
วันนั้น ฉันร้อยเรียงอักษรถึงเธอ 

วันนี้อาจจะไม่สำคัญหรอก แต่เลข 16 ก็เป็นเลขที่สวยดีนะ
ไม่อยากอวยพรอะไรให้เธอเลย  ไม่ได้มีของขวัญจะให้ 

แต่มีเพียงตัวอักษรที่เรียงร้อยส่งถึงเธอ ผู้ที่ไม่ได้เจอกันนานแรมปี 
 ไม่แน่ใจว่านานเท่าไร แต่นานพอที่จะทำให้คิดถึง

และอ้อนวอนให้เธอกลับมา รู้ว่ารับงานเยอะแยะมากมาย 
เพื่อให้ตัวเองได้ครุ่นคิดกับงาน  และให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้
และพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา

รู้ว่าต้องเจอผู้คนมากมาย 
และยิ้มของเธอทำให้คนที่มาพบเจอ ต้องหลงรัก

บางครั้งอาจจะเจอกับผู้คน ที่แสดงพฤติกรรมเดิมๆ
ที่อาจจะทำให้เธอเองเบื่อ ตั้งคำถามกับตนเอง
และหาทางออกให้กับตนเอง ว่าเธอสามารถแก้ไขปัญหาต่างๆ
ที่เข้ามาถาโถม ประดังประเด เข้ามาในชีวิต ได้ด้วยตนเอง
เพราะเธอจะไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บปวด หม่นหมอง เศร้าใจ นานจนเกินไป

เธอสามารถหาวิธีชุบหัวใจตัวเอง ให้กลับมาชีวิตชีวาอีกครั้งได้
รู้ว่าเธอสามารถอยู่คนเดียว โดยที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆก็ได้

รู้ว่าอ้วน ลดบ้างนะ บุฟเฟ่ต์ ฮ่าๆ 
สัญญาว่าจะกลับมา แต่ทำไมไม่กลับมา
กลับได้ไหม กลับมาขับรถให้
ไปไหน เดินเล่น ดูหนังด้วยกัน

ทำอะไรโง่ๆ คุย บ้าๆ บอๆ ด้วยกัน
มาส่งยิ้ม คลุกเคล้าเสียงหัวเราะด้วยกัน
กลับมานั่งเฉยๆ ข้างๆกัน แค่นั้นก็พอ

ฉันชอบรูปที่เธอถ่ายให้ ไม่ใช่เพราะมันสวย
แต่มันบรรจุแคปซูลของความรู้สึกในนั้น
ฉันจะพาไปเธอไปสัมผัสเกลียวคลื่น
เพราะเธอมีลักยิ้ม

“เอาจริงๆ เธอกลัวการเริ่มต้น
ความรู้สึกของการจากลาใช่ไหม”

สุขสันต์วันเกิด
16-5-2017

นับวันนั้นถึงวันนี้ มันก็นานแล้วนะ^^ 
SHARE

Comments