ผู้หลงลืม
ฉันกับความหลงลืม

- ฉันลืมเวลาทั้งหมดในแต่ละวัน ฉันคิดว่ามันมี 25 ชม. แต่จริงๆแล้วมันมีเพียง 24 ชม.

- ฉันลืมไปว่าเดือนนี้ยังคงเป็นเดือนมกราคม 
ฉันคิดว่าเดือนนี้คือเดือนกุมภาพันธ์  จึงไม่แปลกที่วันนี้ไม่ใช่วันวาเลนไทน์

ฉันมักอิจฉาสิ่งที่ฉันไม่อยากลืมทั้งๆที่ฉันไม่อยากจะให้มันหายไปไหน
ฉันพยายามปรับตัวกับสิ่งที่ฉันเป็นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการพูดที่ขาดตอน
การพูดประโยคเดียวล้านความหมาย หรือการนั่งอยู่นิ่งๆเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต
บางครั้งมันทำให้ฉันเหมือนเป็นคนไม่มีความทรงจำ
แต่... ก็เอาเถอะบางทีที่ฉันเป็นแบบนี้อาจจะดีต่อฉันในบางครั้ง



มันไม่เสมอไป
เพราะมันกลับมาในแบบที่ไม่ทันตั้งตัว จึงทำให้กิจกรรมที่ฉันกำลังทำอยู่ชะงักไปดื้อๆ
ฉันมักสะดุดกับความทรงจำทีค่อยๆทยอยกลับมาเรื่อยๆ 
ฉันจึงเปรียบมันเหมือนยาชาเป็นแป๊บเดียวก็หาย
ทุกครั้งที่มันกลับมา สมองฉันโล่งมากเพราะฉันไม่ต้องคอยคิด คอยตั้งคำถามว่ามันหายไปไหน
มันอาจจะเป็นความโชคดีของฉันบนความโชคร้ายบางอย่าง



เพราะมันกำลังถูกดูดกลับไปฉันคิดว่าการหายไปของความทรงจำครั้งนี้ 
มันอาจจะกลับมาหาฉันช้ากว่าเดิมและมันก็หายไปมากกว่าเก่า
ตอนนี้ฉันค่อยๆหลงลืมหลายๆอย่างเช่น พวกของเล็กๆน้อย 
อาทิ ยางลบ แว่นตา โทรศัพท์ ฯลฯ 




การหลงลืมครั้งนี้ฉันคิดว่ามันเกิดตัวฉันเอง
เพราะฉันไม่พยายามคิด ไม่พยายามจำ 
ฉันมักจะหมกมุ่นอยู่กับบางอย่างที่คอยกระตุ้นให้คิดอยู่เสมอๆ
จึงทำให้ฉันหลุดไปอยู่อีกฟากหนึ่งของโลก
หรืออาจเป็นเพราะปัจจัยหลายๆอย่างที่อยู่รอบตัวฉัน
จึงทำให้ฉันหลายเป็นคงหลงลืม



ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังโหยหาบางอย่างที่หายไป
สิ่งที่หายไปมันอาจจะเป็นตัวตนของฉัน ตัวตนที่ฉันเองรู้จักไปมากกว่าคนอื่น
ความรู้สึกที่มีต่อสิ่งเร้าต่างๆ ฉันกลับไม่รู้สึกถึงมันเลย
ความตื่นเต้นที่ได้เรียนรู้งานใหม่ๆ ฉันไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด

ฉันมักจะเห็นเส้นความรู้สึกเป็นเส้นระนาบเหมือนเส้นกราฟความตาย
ทุกอย่างนิ่งสงบ ไม่มีขึ้นไม่มีลง เรียบไปกับอากาศยาวไปเรื่อยๆไม่มีจุดสิ้นสุด


ให้ตายเถอะ....โรบิน ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย
มันจะเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะกลับมาหลงลืมอีกครั้ง










































อืม... ฉันคิดว่ามันเป็นไปแล้วละ
SHARE
Writer
Gerbera_
women
หญิงฉกรรจ์ก็มีหัวใจ สามารถทำความรู้จักเพิ่มเติมได้ที่ IG:nunnun_gt

Comments