จมดิ่งสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร
เวลาที่เราอยู่คนเดียวและหลับตาลงเราจะมองเห็นเพียงความมืด จะสัมผัสได้ถึงความเงียบจนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง...
หลายคนต่างพูดว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือสิ่งที่มองไม่เห็นและมนุษย์ที่มีจิตใจบาป แต่สำหรับฉันสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือการใช้ชีวิต...

เราสามารถเลือกเส้นทางเดินของตัวเองได้ และเราสามารถบังคับให้ขาทั้งสองข้างเดินไปในทิศทางที่เราต้องการได้ด้วยเช่นกัน แต่เราไม่อาจบังคับเหตุการณ์ต่างๆที่จะเกิดขึ้นบนเส้นทางที่เรานั้นเลือกเดินได้

และเมื่อเราไม่สามารถบังคับมันได้เราจึงต้องมีความอดทนมากพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน แต่ความอดทนเหล่านั้นย่อมมีขีดจำกัด เมื่อต้องเจอกับสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลายคนเบื่อกับการทำสิ่งเดิมๆวนไปวนมายากที่จะมีหนทางก้าวไปข้างหน้า เบื่อเรื่องเดิมๆที่คนรอบข้างพูด เบื่อการนินทาที่ไม่รู้จบ เบื่อสายตาที่ชอบมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เบื่อการออกคำสั่ง เบืื่อพวกที่ชอบเอาลััดเอาเปรียบ เบืื่อจนอยากจะเดินออกไปจากเส้นทางที่กำลังเดินอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าการตัดสินใจออกนอกเส้นทางนั้นมันดีรึเปล่า 

ฉันเคยรู้สึกเบื่อแบบนั้นและลองเลือกที่จะเดินออกมาจากเส้นทางเดิมๆ เพราะเหตุผลที่ว่ามันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขจนขนาดที่ต้องยอมสละเวลาทั้งชีวิตทุ่มเทกับมัน และหวังว่าหากฉันเดินออกมาจากเส้นทางนั้นชีวิตของฉันจะต้องพบกับความสุขอย่่่างแน่นอน

แต่ความเป็นจริงมันกลับอ้างว้างเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเรือที่ถูกทิ้งให้ลอยอยู่กลางมหาสมุทร รู้สึกกลัวมากขึ้นกว่าเดิม จิตใจค่อยๆรู้สึกอ่อนแอและจิตตก สมองคิดวนไปมาว่าไม่น่าเดินออกมาจากเส้นทางที่เคยเดินเลย 

แต่เพราะความกล้าในตอนนั้น มันทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า ความอดทนคืออะไร และได้เรียนรู้ถึงคุณค่าของสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น บางทีฉันก็เคยนึกเสียดายที่เลือกเดินออกมาจากเส้นทางที่มั่นคง

แต่คุณรู้มั้ยว่าเมื่อเราเลือกอะไรไปแล้วมันจะไม่สามารถแก้ไขให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ เมื่อเลือกที่จะแตกต่าง ก็ต้องกล้าที่จะเดินต่อไปข้างหน้า ต่อให้อึดอัด ต่อให้ท้อก็ตาม

ดังนั้นไม่ว่าด้วยสาเหตุใดที่คุณต้องเผชิญ ต้องสู้ ต้องแบกรับกับมันเพียงลำพัง จงตะโกนบอกตัวเองในใจว่าเราทำดีที่สุดแล้วจะให้ดีไปมากกว่านี้คงไม่ได้อีกแล้ว มันไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรทุกคนเคยผิดพลาด ทุกคนเคยล้ม เคยร้องไห้กันทั้งนั้น มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ 

ต่อให้คุณจะรู้สึกแย่จมดิ่งลงไปเรื่อยๆแค่ไหน คุณก็ต้องเปิดใจยอมรับความจริงที่ว่า...ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว มันไม่สามารถแก้ไขให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ทำได้เพียงแค่เดินต่อจากจุดเดิมที่เคยล้มคนเรามันต้องมีบาดแผลบ้างถึงจะได้้้้้้เรียนรู้้้้้้้รสชาติของชีวิต...

The story of my life.
JIRA






SHARE
Writer
JIRA_365
Writer
นักเล่าเรื่องเศร้าแง่มุมด้านลบของชีวิต :) ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆคุณ งานเขียนของฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณเอง The story of my life #JIRA ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/JIRA365/

Comments