การเปลี่ยนแปลง
วันหนึ่งเคยคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด
วันหนึ่งเคยคิดว่าตัวเองโตพอแล้ว
วันหนึ่งเคยคิดว่าโลกเล็กพอที่จะเดิน
วันนี้เลยรู้ว่าเราต่างหากที่เล็กกว่าจะเดินพอ  
          พอจบช่วงชีวิตมัธยมปลาย เพื่อนเริ่มไปตามทางของตัวเอง บ้านที่เรากลับทุกวันก็ไม่ได้กลับ ชีวิตที่เหมือนทุกวันกลับเปลี่ยนไป มหาวิทยาลัยเป็นช่วงเวลาที่ใหม่สำหรับเด็กมัธยมปลายอย่างเรา เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ อาจารย์ใหม่ ชีวิตใหม่ บ้านหลังใหม่ เป็นการเดินทางครั้งใหม่ของชีวิตของเรา
          เราจบจากมัธยมด้วยเกรดเฉลี่ย 3 ปลายๆ เราจบมาด้วยการเป็นเด็กกึ่งเรียนกึ่งกิจกรรม ทำกิจกรรมตลอดแต่ไม่เคยเป็นถึงหัวหน้างาน และเราก็เรียนจนได้เกือบท็อปของห้อง ณ ตอนนั้น เราสามารถทำได้ทุกอย่าง และเรายังสามารถทำสิ่งตัวเองอยากทำได้ตลอด ทั้งมาเขียนบล็อก ร้องเพลง เล่นดนตรี เราสามารถทำได้โดยที่เราไม่ได้เสียอะไรไปเลย มันเป็นช่วงที่มีความสุขมากในช่วงนั้น ทุกอย่างดูลงตัว อยู่กับเพื่อนมีความสุข อยู่ที่บ้านก็นับได้ว่าไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลย เราออกมาจากช่วงชีวิตนั้นอย่างมีความสุข
          เราวาดฝันถึงอนาคตของตัวเองไว้ว่า เราจะต้องเป็นคนที่ไปถึงฝัน เราต้องเป็นคนที่สามารถทำให้ทุกคนมีความสุข เราสามารถสร้างความแตกต่างให้โลกนี้ ความเพ้อฝันที่เกินตัวทำให้มีความทะเยอทะยานในการที่จะเข้าสู่มหาวิทยาลัย นั่นคงเป็นเฟสแรกของการเปลี่ยนก็ว่าได้
SHARE
Written in this book
การเปลี่ยนแปลง
เวลาที่ได้หายไปในช่วง 2 ปี

Comments