คุณหยุดอายุของพ่อแม่ไว้ที่เท่าไหร่

วันพาเราไปในหลายที่ 
เวลาพาเราไปในหลายสถานการณ์

แต่คุณสังเกตไหมคะว่า เรามักมีภาพจำสำหรับบุคคลต่างๆที่เราได้มีโอกาสพบเจอเสมอ

และภาพจำนั้น มักไม่เปลี่ยนเเปลง 
แม้เราจะเห็นแล้วว่า ได้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

บางทีฉันพบว่า ตัวเองกำลังแปลกใจที่เห็นเพื่อน  หรือรุ่นน้องกำลังจะแต่งงาน มีลูก และเติบโตขึ้นตามปกติที่มันควรจะต้องเป็น 

เพราะฉันจำไว้เสมอว่า พวกเรายังวัยรุ่น และน้องๆก็ยังเด็กเสมอ 

แต่ไอ้ภาพจำเหล่านั้น มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเดือดร้อนอะไรนัก จนวันนี้

วันที่พี่ชายส่งรูปถ่ายพ่อกับแม่ของพวกเรามาให้ในไลน์ พี่ชายกับพี่สะใภ้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ของเราที่ราชบุรี

แวบเเรกฉันนึกขำ ว่า พี่ตัดผมทรงเฟี้ยวฟ้าวขนาดนั้นให้แม่ได้ยังไง ไหนจะพ่ออีกที่โดนจับตัดผมจนสั้นไม่แพ้กัน ยืนยิ้มแฮะๆอยู่ข้างหลังแม่

แต่แค่แวบเดียวต่อจากนั้น ทำให้ฉันได้พิจารณาภาพหน้าตาของพ่อแม่ของตัวเองแบบชัดๆ

เราต่างหยุดอายุพ่อกับแม่ไว้ในใจของเรา
ฉันพบว่า ตัวเองมักนึกถึงภาพพ่อและแม่ตอนอายุ 50 กว่าๆ เสมอ แม้ว่าตอนนี้พ่อและแม่จะอายุเกือบ 70 แล้ว

ความจริงที่น่ากลัวคือ ฉันไม่ยอมอัพเดตอายุให้พวกท่านเลย นี่พ่อกับเเม่ของเราแก่ลงไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

พวกคุณได้เตรียมใจกับเรื่องพวกนี้ไว้แค่ไหนกันคะ

แม่ของฉันชอบพูดว่า 
อีกสิบปี แม่จะหายไปแล้วนะ 

คำสั้นๆ แต่มันดูจริงเหลือเกิน

ฉันรู้  ว่า  มันอาจจะไม่จริงก็ได้ 
แต่อายุไขเฉลี่ยของผู้สูงอายุรอบๆตัวฉัน มักอยู่ที่ 84 ปี 

แม้เวลาที่เหลือของแม่อาจจะเกินสิบ 
แต่วันที่แม่หรือพ่อต้องหายไป 

ฉันไม่อยากจะให้มันมาถึงเลย

คุณว่ามันจริงรึเปล่าที่ว่า 
เด็กๆนับเวลาไปข้างหน้า แต่คนแก่นับเวลาถอยหลังฉันไม่เคยอยากยอมรับเรื่องที่แม่พูด

แต่ก็ต้องขอบคุณแม่ ที่เตือนสติฉันในเวลาที่แม่ยังอยู่






SHARE

Comments