กลิ่น
เสียงเธอกระซิบที่ข้างหู
ด้วยความสะลึมสะลือ 
ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นว่าเธอพูดอะไร
แสงจันทร์ฉายหราย้อมผ้าม่่านสีฟ้าห้องฉัน
...ฉันมองมัน
ก่อนจะหลับตาเข้าสู้ห้วงนิทราอันยาวนาน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่
'เธอ' ก็กลายเป็นเพียงความทรงจำ
คล้ายความฝันจางๆ ไม่ดี ไม่ร้าย
เนิบนาบคล้ายกลิ่นของเธอ

ฉันจำเรื่องเธอได้
แต่ไม่อาจจะรู้สึกถึงอีกแล้ว
ปลายจมูกฟุดฟิด ตามหากลิ่นในจินตนาการ
แม้จะเจอ 'เธอ' แต่ก็ไม่ใช่ 'เธอ' แล้ว

เสียง
ท่าทาง
รอยยิ้ม

มันเหมือนเดิม
แต่มันไม่ใช่

ฉันมองแสงไฟนีออนที่ลูบไล้ตัวเธอ
นึกไปถึงวันที่เธอบอกฉันบางสิ่ง
.
สิ่งที่ฉันไม่ได้ยิน
...หรือถ้าจะพูดให้ถูก
สิ่งที่ฉันไม่อยากจะได้ยิน
.

ไม่ว่าจะเหมือนเดิมแค่ไหน
มันก็จะไม่มีทางเหมือนเดิม

เราติดกระดุมผิดมาตั้งแต่ต้น
...อาจจะติดใหม่ได้
แต่บังเอิญเสื้อเรามีกระดุมร้อยเม็ด

เท่านั้นเอง

. . .

กลิ่นบุหรี่ฉุนจมูก 
กลางคืนยาวกว่ากลางวัน
กางเกงในที่ตากไว้ไม่ยอมแห้ง

ก่อนฟ้าจะสาง 
กี่ครั้งที่ฉันนอนไม่หลับ
กลายเป็นว่ายิ่งนาน..ยิ่งเจ็บ

กลิ่นเก่าของเธอยังหลอนจมูก
กล้องบันทึกภาพ ยังลบได้
กล่องในหัวนี่สิ ดันเก็บความรู้สึก

ก็นั่นแหละ ตอกย้ำ
ก็นั่นแหละ ซ้ำซ้ำ

ขอโทษที ที่ยังหัวเราะได้
ความสุขไม่ได้อยู่ที่ ' เธอ ' สักหน่อย..

ฉันแฮปปี้
ฉันว่าเธอก็แฮปปี้เหมือนกัน
SHARE
Writer
Gottogo
eater
hate everything that can't eat.

Comments