รองเท้าบาส บาดแผล และความรู้สึก
ฉันเป็นผู้หญิงที่ชอบเล่นบาส


ยิ่งช่วงนี้ ฉันไปเล่นบาสทุกวัน


บางวันก็เล่นได้ชั่วโมงสองชั่วโมงแต่บางวันก็ปาไปห้าชั่วโมง แต่ฉันโอเค ฉันมีความสุขกันมัน


ช่วงแรกๆที่ฉันเริ่มซ้อม เมื่อซ้อมเสร็จและฉันถอดรองเท้าบาสที่ออกจะเหม็นเน่าออก

ฉันก็พบแผล แผลที่มาจากรองเท้ากัด


มันเป็นตุ่มน้ำใสๆขนาดเรียกได้ว่าใหญ่เลยก็ได้ 

ในตอนนั้นฉันตกใจ และตื่นเต้นมาก


และฉันไม่รอช้าที่จะถ่ายรูปส่งไปให้พ่อแม่พี่น้องและเพื่อนพ้องของฉัน

ทุกคนดูตกใจ คำเป็นห่วงมากมายถูกส่งมาหาฉัน


แต่ถึงยังไงฉันก็ยังเล่นบาสอยู่ทุกวัน

และแน่นอน ฉันมักจะได้แผลตุ่มน้ำทุกวัน


เมื่อตุ่มน้ำแตกออก หนังที่บริเวณเท้าก็ค่อยๆลอกออกมา และมันทำให้ผิวส่วนที่บอบบางและอ่อนนุ่มได้สัมผัสโลกกว้าง

มันแสบ และฉันเดินลำบาก


วัฏจักรของฉันและแผลตุ่มน้ำก็เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายเดือน


จนวันนี้ ฉันก็ไปเล่นบาสเหมือนทุกวัน แต่พิเศษหน่อยที่วันนี้ฉันเล่นไปห้าชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก


ฉันกลับมาถึงห้อง ถอดรองเท้าที่ยังคงเหม็นเน่าคู่นั้นออกและมั่นใจว่า ฉันจะต้องเจอแผลตุ่มน้ำตรงที่ที่เดิมแน่ๆ


แต่แล้วฉันก็ทายผิด


บริเวณที่เกิดแผลตุ่มน้ำซ้ำๆมาหลายเดือนในวันนี้กลับไม่มีแผล


น่าแปลกใจใช่มั้ยหละ


ใช่ ฉันก็แปลกใจ


แต่เมื่อฉันลองพิจารณาผิวบริเวณนั้นและลองสัมผัสดู

ปรากฏว่า ผิวบริเวณนั้นมันหนาขึ้น และหนากว่าบริเวณอื่นๆ


จริงๆมันก็ไม่ได้มหัศจรรย์อะไรมากมายหรอก


ก็แค่กลไกการสร้างผิวหนังทดแทนส่วนที่หายไป

แต่พิเศษหน่อยที่ผิวหนังที่ทดแทนนั้นต้องหนาและแข็งแรงกว่าผิวหนังของเมื่อก่อน


เพื่ิออะไรหรอ


เมื่อร่างกายรู้แล้วว่าผิวหนังส่วนนั้นไม่สามารถต้านทานการเสียดสีของรองเท้าได้

หนำซ้ำยังผิวหนังถูกทำลาย ความเจ็บปวดเริ่มแผ่เข้ามาในส่วนผิวหนังที่อ่อนโยนและบอบบาง


ก็เพื่อ ป้องกัน ส่วนที่อ่อนโยนส่วนนั้นยังไงหละ เมื่อผิวหนังถูกทำลายซ้ำไปซ้ำมา กลไกการสร้างความแข็งแรงก็ปรากฏออกมาเพื่อปกป้อง

แต่ถึงยังไงผิวหนังส่วนนั้นก็ไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม มันยังปรากฏร่องรอย และ ความรู้สึกเมื่อครั้งที่โดนทำลายได้


ความรู้สึกก็เช่นกัน

เมื่อกำแพงความรู้สึกโดนทำลายซ้ำไปซ้ำมา ที่บริเวณเดิม โดยคนคนเดิม

ในตอนแรกความเสียใจก็คงจะก่อตัวขึ้นอย่างปฏิเสธไม่ได้


แต่นานวันไป หัวใจของเราก็จะสร้างกำแพงให้ความรู้สึกเราขึ้นมาใหม่ แข็งแรงกว่า ทนทานกว่า และสามารถต้านทานการถูกทำลายนั้นได้อย่างสบายๆ 

แข็งแรงถึงขั้นที่ว่า เราไม่รู้สึกอีกต่อไป


เมื่อนั้นโปรดรู้ไว้เลยว่า ต่อให้คุณจะมาทำลายความรู้สึกฉันอีกนานแค่ไหน ฉันก็จะไม่มีวันรู้สึกอีกต่อไป ผิวหนังส่วนนั้นมันหนาเกินกว่าที่จะเกิดแผลตุ่มน้ำได้

และที่สำคัญ คุณรู้อะไรมั้ย ว่าต่อให้คุณจะพยายามเข้ามาในความรู้สึกด้วยความปรารถนาดีแค่ไหนก็ตาม แต่คุณก็ไม่มีวันเข้ามาได้ เพราะ ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม 

เหมือนผิวที่ฝ่าเท้าของฉันยังไงหละ เมื่อสัมผัสก็ยังรู้สึกแปลกใหม่ และรับรู้ได้ถึงร่องรอยจากการทำลาย

แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป :)


SHARE
Writer
Apisaraa
The youngest sister
LIVING ON MY PLUTO

Comments

Ilikebeer
12 months ago
ชอบตรง เอาตาปลามาเปรียบเทียบนี้แหละ 5555
Reply
Ilikebeer
12 months ago
นั้นแหละ คล้ายๆกัน
Apisaraa
12 months ago
ได้หรอ 55
Ilikebeer
12 months ago
ได้สิ เนื้อนั้นอะนานๆไป มันก็จะดข็งกว่าเดิม จนเรียกอีกอย่างว่าตาปลาอะ (มั้ง) 55555
Ai_Nara
11 months ago
ลึกซึ้ง 😯
Reply