ใจดีเกินไป = อ่อนหัด , บ้าบิ่นเกินไป = ประมาท
   บังเอิญได้ไปดูการ์ตูนมาเรื่องนึง ที่บางคนกำลังพยายามนึกคิดถึงสิ่งที่ถูกต้องในแบบฉบับที่คนทั่วๆไปเขาว่ากันว่าดีและพึงจะทำ บางครั้งการที่เราใจดีกับใครบางคนก็ไม่ใช่ว่าเค้าคนนั้นจะยินดีกับเราด้วยเสมอไป ยิ่งเราใจดี ทำดีกับเค้า ทำเพื่อเค้ามากจริงๆ แม้ว่าในใจเราก็หวังดีกับเค้าอย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ แต่เค้ากลับตีตัวออกห่างไป ไม่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นคิดอะไรอยู่ เราอาจจะคิดมากไปหรือไม่ก็เค้าเหล่านั้นก็มีเหตุผลที่ไม่มีการตอบสนองอะไรกลับมาเลย มันคิดได้หลายแง่หลายเรื่องนะไอ้การใจดีเกินไปเนี่ย บางทีการที่เราใจดีเกินไปจนเหมือนฝืนใจแต่ก็อาจจะเต็มใจ แต่ดันกลายเป็นทำเกินกำลังจนกลายเป็นการเสียสละ จนกลายเป็นเกินกว่าเหตุ กลายเป็นลำบาก กลายเป็นไม่รู้จักประมาณตน หรือว่าการใจดีเกินไปแล้วทำให้คนฉวยโอกาสในจังหวะนี้เราเราก็เลยโดนหลอกใช้ โดนเล่นละครตบตา เรากลายเป็นคนที่ทำคุณบูชาโทษไปซะงั้น 

     ส่วนไอ้การบ้าบิ่นเกินไปจนประมาทนี่ก็ นึกถึงตอนที่เครียดมากๆรู้สึกแย่มากๆแล้วเหมือนอารมณ์แบบ ปรอทใกล้จะแตกแล้วอ่ะ เหมือนตัวเราเนี่ยสามารถเปลี่ยนโหมดไปเป็นด้านมืดเป็นอีกคนนึงที่หลุดโลกและหลุดจากพันธนาการบางอย่างที่ปกติจะเป็น ขอเรียกเป็น " ภาวะขาวกับภาวะดำ " น่าจะเข้าท่าดีนะ พอเปลี่ยนโหมดเป็นด้านดำก็กล้าได้กล้าเสียขึ้นมาซะงั้น พูดเก่งไม่อายปาก ความมั่นใจมาเต็ม พลังเยอะโคตร ทำอะไรเร็วมาก ยังกะ The Flash แน่นอนว่าลักษณะดังกล่าวคือคนจำพวก " หุนหันพลันแล่น " ทำอะไรทำจริงทำไว ฟังดูดีนะ แต่ขาดการยั้งคิด ไร้ซึ่งสติและหามีปัญาไม่ ทำก่อนคิด ทำเสร็จผิดพลาดค่อยคิดได้ดีไม่ดีก็คิดไม่ออก แต่ก็จะไม่เครียดจะปล่อยวางได้ง่ายมาก นี่คือข้อดีที่ตามมาหลังจากเกิดข้อเสียไปแล้ว

   ครั้งนึงเคยทำงานด้วยความอ่อนแรงเพราะเหนื่อยล้ามากแต่จู่ๆพอเกิดด้านดำขึ้นมาที่อยากจะเอาชนะก็บ้าทำมันซะ อารมณ์ประมาณว่าตายช่างมัน คือทำเร็ว ทำรุนแรง มีการโยน การขว้าง ไม่มีการแคร์อะไรทั้งสิ้น ทำจนเสร็จแล้วก็นอนตายไปเลยทีเดียว พอตื่นมาน้ำไม่ต้องอาบฟันไม่ต้องแปรงก็ได้ฉีดน้ำหอมเอา

  สรุป ขอกลางๆ ไม่รู้จะใช้คำไหนที่ครอบคลุม ขอใช้คำว่า ขอให้รู้ตัวได้ในหลายๆครั้ง ในแต่ละวันละกัน จะได้ไม่อ่อนหัดและประมาทด้วย

     
SHARE

Comments