วิชาคน

เป็นเรื่องที่ผมอยากจะบันทึกไว้เพื่อเตือนตัวเอง แต่หากใครคิดว่ามีประโยชน์ก็อ่านกันไปนะครับ 😁😁😁


ทุกคนต่่่างมีเรื่องราวของตัวเอง
เบื่องหน้าที่เห็นคือความสุข
แต่เบื่่องหลังอาจเป็นทุกข์ที่ไม่มีใครเข้าใจ


ผมชอบประโยคประโยคนี้นะ
ผมไม่ได้เอามาจากหนังสือเล่มใหน
ไม่ได้ได้ยินใครพูดออกมา
แต่อยู่ดีๆ ก็นึกขึ้นมาได้เอง
ในระหว่างที่ได้ฟังเรื่องราว
ของใครบางคน
หรืออาจจะเป็นของใครหลายๆ คน
ที่บอกเล่าผ่านเรื่องราวของคนคนหนึ่ง


" เป้าหมายในชีวิตคืออะไร?? "

ผมเคยถามกับตัวเองเหมือนกันนะ
แต่จนถึงวันนี้ผมก็ยังคงตอบตัวเองไม่ได้
แต่ถ้าให้ตอบแบบผ่านๆ ไป
ใครๆ ก็คงตอบได้กันทั้งนั้น

ผมเคยคิดว่าถ้ามีหน้าที่การงานที่ดี
มีเงินเดือนที่มากพอใช้จ่าย
ชีวิตนี้จะต้องการอะไรอีก


แต่วันหนึ่งผมได้มีโอกาส
ได้เข้าร่วมในการอบรมสัมมนาของบริษัทแห่งหนึ่ง
ซึ่งเป็นการอบรมของระดับผู้บริหารระดับสูง

ผมไม่รู้หรอกว่าว่าต้องไปทำอะไร
ไม่รู้ว่าต้องเจอใคร
รู้แค่ว่าไปช่วยพี่ที่พบกันในค่ายค่ายหนึ่ง
ซึ่งเป็นวิิทยากรในการอบรมครั้งนั้น

มุมมองของนักศึกษาปีหนึ่ง
ที่ไม่เคยได้รู้จักหรือสัมผัสกับบุคคลเหล่านั้น
ผมแค่คิดว่าพวกเค้าคงเป็นคนที่มีความสุข
เพราะอย่างน้อยก็ถือว่าประสบความสำเร็จ
ในระดับหนึ่ง

ผมคิดว่าการอบรมในระดับนี้
จะต้องเป็นเรื่องที่เข้าใจยาก
เป็นเรื่องเชิงธุรกิจ
เป็นบรรยากาศที่เคร่งเครียดจริงจัง
และเป็นสังคมที่ผมคงจะไม่เข้าใจ

แต่เปล่าเลย
เพราะการอบรมครั้งนี้
ไม่เหมือนที่ผมเคยเข้าใจสักอย่าง
เพราะทุกๆ อย่างนั้นก็แค่ผมคิดไปเอง

เข้าใจตนเข้าใจคนอื่น
นี่คงจะเป็นประเด็นหลักของการอบรมครั้งนี้
บรรยากาสค่อนข้างสนุกสนาน
เหมือนในที่นั้นไม่ใช่สังคมของธุรกิจ

ผู้บริหารระดับสูงแล้วอย่างไร
ประสบความสำเร็จแล้วอย่างไร
มีความสุขหรือยังต่างหากคือสิ่งสำคัญ
คนรอบข้างมีความสุขหรือยังสำคัญยิ่งกว่า

ผมได้เรียนรู้ในหลายๆ สิ่ง
หลายสิ่งที่อาจจะเคยรู้อยู่แล้ว
แต่ไม่เคยกลั่นมันออกมา
และหลายสิ่งที่ไม่เคยได้รู้เลย

เราจะมองไม่เห็น ในสิ่งที่ไม่มีในตน

ผมชอบประโยคที่อาจารย์พูดประโยคนี้
เราล้วนมองคนอื่นจากสายตาของเรา
จากความรู้สึกของเรา
ดังนั้นแล้วสิ่งที่เราเห็น
ก็ล้วนมาจากเราเองไม่ใช่หรือ

ผมชอบผลลัพธ์ของประโยคประโยคนี้
เพรามันทำให้คนเราเข้าใจคนอื่น
มันทำให้เรารู้ว่าตัวเรากับเค้าที่เราพูดถึง
ก็ไม่ได้แตกต่างกัน
และมันจะทำให้เราพูดในสิ่งที่ควรมากขึ้น
และเข้าใจกันมากขึ้น


การจะได้สิ่งใดมา
ต้องแลกมาด้วยอีกสิ่งเสมอ
แต่จะคุ้มค่าหรือไม่นั้น
ล้วนอยู่ที่การกระทำ
และความต้องการที่แท้จริง


เป็นอีกประโยคที่ผมนึกขึ้นได้
หลังจากที่ผมได้รู้จากความเป็นจริงบางอย่าง
ที่มีให้เห็นตามละครมากมาย

ผู้บริหารแล้วยังไง
ต่างก็มีครอบครัว
มีความต้องการกันทั้งนั้น

ที่เป็นได้อย่างทุกวันนี้
อาจจะมาจากความต้องการก็จริง
แต่นั่นใช่ความต้องการที่แท้จริงหรือเปล่า

หลายคนยิ้มแย้มพูดคุย
แต่เบื่องหลังกำลังกังวลอยู่เท่าไร
ความทุกข์จากความกลัว
ความทุกข์จากการกระทำ
ความทุกข์จากผลที่ตามมา
ก็ไม่ได้น้อยกว่าความสุขที่ได้พบเลย

" ไปครั้งนี้ผมได้อะไร "

อาจจะไม่ได้อะไรเลย
เพราะไม่มีความรู้อะไรในการอบรม
เพราะทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องที่เกิดในชีวิตจริง
ล้วนพบเห็นได้อยู่ทั่วไป

แต่เพราะคำว่าไม่ได้อะไรเลยนี้ต่างหาก
คือความเข้าใจว่ามันคือเรื่องทั่วไป
แล้วเข้าใจและเปิดใจ
เพื่อยอมรับมัน
จึงจะนำมันมาใช้ได้
ก็เท่านั้นเอง

เพราะเราเป็นคน
จะได้อะไรจากเรื่องที่เกี่ยวกับคน
ก็ต้องยอมรับไห้ได้ก่อนว่าเราคือคน
และทุกๆ คนที่อยู่รอบตัวเราก็คือคน

นี่ล่ะมั้งที่เค้าเรียกกันว่า
" วิชาคน "


ขอบคุณอาจารย์ และพี่ๆ ผู้บริหารทุกท่าน สำหรับประสบการณ์ดีๆ ในครังนี้😁😁
SHARE
Written in this book
บันทึกความทรงจำ
เรื่องตอนนั้นมันผ่านมาแล้วนะ แต่เรายังจำได้ดี ถึงบางตอนมันจะขาด บางตอนมันจะหายไปบ้าง แต่ถ้าเราลองเอามันกลับมาบันทึกใหม่ เรื่องราวมันจะเป็นยังไงนะ

Comments