ถ้าเราไม่ได้ไม่ชอบใคร แต่เราเกลียดตัวเองล่ะ?
ฉันไม่ค่อยชอบเวลาตัวเองเป็นแบบนี้เท่าไหร่
  มันก็เข้าใจนั่นแหละว่าอย่างที่เราเองหรือใครๆก็เคยบอกว่าคนเรามันเปลี่ยนไปเสมอ ไม่สิ มันไม่เคยมีอะไรที่เหมือนเดิมเลยอยู่แล้วด้วยซ้ำ แต่ว่าตัวฉันเองกลับไม่ค่อยชอบอะไรแบบนั้น

  จริงๆถ้ามองย้อนกลับไป 5 ปี 10 ปี ที่แล้ว เศษเสี้ยวความทรงจำที่เราเคยมีบอกเราว่าตัวเราเปลี่ยนแปลงมาเสมอ
  คือไม่ได้พูดถึงเรื่องของร่างกาย หน้าตา อะไรที่เป็น Physical แบบนั้นนะ แต่เราว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆคือนิสัยของเราเองมากกว่า
  เราเคยเป็นอะไรที่เราว่าน่าจะดีกว่านี้ เราชอบตัวตนในอดีตของเราหลายๆอย่างมากกว่า เรามีความสุขมากกว่านี้ เรายิ้มมากกว่านี้ เรามีความรู้สึกกับครอบครัวที่ดีกว่านี้

  ไม่ค่อยอยากโตเท่าไหร่ ถ้าเราต้องโตมาแล้วรู้สึก...อึดอัดแบบนี้
  หลังจากการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างทำให้ตัวเราเปลี่ยนไปมากขึ้นเหมือนกัน มีหลายๆเรื่องทั้งสังคม เพื่อน การเรียน การใช้ชีวิต เธอ พ่อแม่ บลาๆ ทำให้เรารู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้น
  เราเบื่อกับอะไรก็ไม่รู้ที่เราต้องเผชิญทุกวัน เบื่อหน่ายที่จะเริ่มต้นทำอะไรหลายๆอย่าง เช่น การลองทำงาน ทำตามความฝัน ทำงานเขียน หรือการเริ่มกลับมาชอบใครใหม่สักคน
  เราทำไม่ได้เลย เรารู้สึกว่าเราเหนื่อย
  เราแค่อยากมีช่วงเวลาที่นอนอยู่เฉยๆ จ้องเพดาน ปล่อยความคิดให้ไหลไปโดยที่เราไม่ต้องไปจดจ่อกับความคิดนั้น แค่นอนไปเรื่อยๆ พร้อมที่จะกลับมาเป็น "เรา" เมื่อไหร่ค่อยลุกขึ้นไปผจญในทะเลสาบตรงหน้า
  นี่ขนาดยังไม่ถึงชีวิตการทำงานเลยนะ อนาคตดำมืดไปหมด เรากดตัวเองลงต่ำยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นใครหลายๆคนคิดถึงอนาคตข้างหน้าแล้ว เราก็คิดไว้บ้าง แต่มันก็ยังไม่ได้สวยงาม สมบูรณ์แบบ และน่าจะทำให้พ่อแม่เราพึงพอใจได้เลย แบบนี้เราจะดูแลใครได้บ้าง

เราไม่อยากทำใครหล่นหายไปเพราะการทำตัวโง่ๆ งี่เง่าของเราแล้ว
  จริงๆก็อยากโทษคนอื่นเหมือนกัน โทษคนนู้นคนนี้ที่ทำให้เราซึมซับและกลายมาเป็นคนแบบนี้ โทษสิ่งรอบข้าง โทษเรื่องราวต่างๆในอดีตที่ทำให้เราเป็นคนงี่เง่า น่ารำคาญแบบนี้ โทษหน้าตาที่มันไม่เห็นจะได้เรื่องอะไรกับใครเขา โทษความสัมพันธ์ที่ไม่เคยทำให้เราสุขใจแบบเต็มหัวใจเลยสักครั้ง ฯลฯ
  แต่เอาเข้าจริงโทษใครไปก็เท่านั้น เพราะมันก็เพราะตัวเราเองทั้งนั้น
  แล้วที่น่าขำที่สุดก็คือ เราคิดไม่ออกเลย ว่าเราจะกลับเป็นตัวเราตอนประถม ตอนมัธยมแบบเดิมได้อย่างไร?
 
แล้วการที่เราเป็นคนแบบนี้ต่อไป มันจะยังสำคัญกับคนอื่นๆอยู่บ้างไหมกันนะ
แด่ใครก็ตามที่บ้าเข้ามาอ่าน.
ช่างเหอะ.
SHARE
Written in this book
ฉันเอง
Writer
SwimSZero
Anyone
Stay calm

Comments