[ONE SHOT] SOFT - SEOLBO

Soft - https://www.youtube.com/watch?v=95an7uBDV4U


부드러운 목소리로 
나를 보며 말해줘요, 
많이 보고싶었다고

ช่วยมองมาที่ผม ,
และพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลของคุณ
ว่าคุณยังคิดถึงผมอยู่


เซี่ยงไฮ้, ประเทศจีน

สายฝนที่โปรยปรายอย่างบางเบา เริ่มต้นตั้งแต่เมื่อคืนต่อเนื่องจนถึงช่วงบ่ายของวันนี้ ทำให้อากาศเย็นชื้นและดูอึมครึมตลอดทั้งวัน


หญิงสาวใบหน้าสวย เรือนผมทองสว่าง ในเสื้อยืดสีขาว ที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อหนังสีดำเรียบๆ กับกางเกงยีนส์เข้าสัดส่วนธรรมดาเดินเข้ามาภายในห้องพักที่จองไว้ตั้งแต่หน้าฝนปีที่แล้ว ห้องพักขนาดกลางในโรงแรมระดับ 5 ดาว ราคาจับต้องได้ มีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่มากเท่าที่พักราคาแพงที่อื่นแต่ก็ไม่ถือว่าลำบากยากแค้นอะไรนัก คนที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่าง “คิมซอลอา” อยู่ได้สบายอยู่แล้ว


INSTAGRAM : SEOLA_S ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 

ถูกใจโดย EUNSEO_V, EXY_S2 และคนอื่นๆ อีก 342 คน

SEOLA_S : if you were here

EUNSEO_V : เลิกเศร้าหน่อยคนเก่งของน้อง
EXY_S2 : เรื่องมันผ่านไปนานแล้วนะพี่ ปล่อยวางเถอะ
see all 23 comments

ซอลอาถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างขนาดคิงส์ไซส์ แล้วอัพโหลดรูปภาพคาเฟ่น้องแมวแสนน่ารักที่ตัวเองไปมาเมื่อครู่นี้ก่อนที่จะกลับห้องลงอินสตาแกรม เป็นรูปที่ซอลอาวานให้เจ้าของร้านถ่ายให้ รูปที่เธออุ้มเจ้าลูกแมวตัวน้อยไว้บนตัก แล้วมองเจ้าตัวเล็กด้วยสายตาที่อาจจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น หรือไม่ก็อาจจะเป็นความคิดถึง ?

คาเฟ่แมวที่ผู้หญิงคนนั้นอ้อนนัก อ้อนหนา ว่าอยากมาเหลือเกิน ซอลอาแสยะยิ้มกับความคิดเรื่อยเปื่อยของตัวเอง ที่เผลอไปคิดถึงหญิงสาวคนนั้นอีกจนได้ ...ตลกจัง ทั้งที่คนที่อยากมาไม่ใช่เธอด้วยซ้ำ แต่เป็นเธอเองที่ต้องมาที่นี่คนเดียว

ซอลอาเอนตัวลงในถ้านั่งกึ่งนอน เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง ทั้งปลายผมและเสื้อผ้าที่ยังคงเปียกชื้น ซอลอาหลุดลงไปในห้วงความคิดของตัวเองทั้งยังหลับตา หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่เธอยังมี “โบนา” ล่ะก็ ไม่มีโอกาสได้พักสายตาโดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำหรอก เธอคงจะบ่น ๆ ๆ จนซอลอาต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำ ปะแป้งให้เรียบร้อยจนได้

ซอลอาหลับตาและนอนนิ่ง ๆ นึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ ของเธอกับคนรักอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนที่ความชื้นบนเสื้อผ้ากับความเย็นของอากาศที่ไม่ได้เปิดฮีทเตอร์ทำให้เธอรู้สึกคัดจมูก 

ซอลอาลุกขึ้น ถอดเสื้อยืดสีขาวที่เปียกชื้นละอองน้ำฝนลงกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าไว้ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาพักที่โรงแรมแห่งนี้ คว้าผ้าขนหนูและชุดคลุมปกปิดเรือนร่างที่มีเพียงชั้นในสีเข้มสองชิ้นปกปิดอยู่ 

ซอลอาใช้มือสอดเข้าไปใต้ชุดคลุม ก่อนปลดบราสีแดงเข้มออก วางมันไว้ข้างอ่างอาบน้ำ ตามด้วยชั้นในส่วนล่างสีเดียวกับบราวางมันไว้ข้าง ๆ กัน แล้วค่อย ๆ ทิ้งร่างกายสมส่วนลงในอ่างอาบน้ำหรูหราของโรงแรม มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงเพื่อผ่อนคลาย 

ทำนองเพลงรักแสนหวานดังออกมาจากลำโพงที่โรงแรมจัดเอาไว้ให้ ซอลอาหลับตาลงอีกครั้ง และตั้งใจฟังทุกท้วงทำนองของเพลงรักนี้ อันที่จริงซอลอาไม่ค่อยถูกใจกับทำนองเพลงน่ารัก หวาน ๆ แบบนี้เท่าไรนักหรอ ...แต่โบนาน่ะ ชอบเพลงนี้ที่สุดเลย


2 ปีก่อน


“พี่ซอลอา เค้ากลับมาแล้ว”
“กลับมาแล้วหรอ วันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยคะ”


หญิงสาวผู้ที่มีสัดส่วนของใบหน้าสมบูรณ์แบบ ราวกับเพชรที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต แนบคีย์การ์ดเข้ากับประตูและเดินเข้ามาอย่างเหนื่อยอ่อน ชุดราตรียาวสีขาวสะอาดตา พาดอยู่บนแขนของสาวร่างบางอ้อนแอ้น ซอลอาลุกจากโซฟาแล้วหยิบถุงที่ใส่ชุดเดรสนั้นไปวางเก็บไว้บนโต๊ะ รอพี่สไตล์ลิสมารับกลับไป ...อ้อ โบนาน่ะ เป็นนักแสดง ดังด้วยนะ!


“เหนื่อยค่ะ เหนื่อยมาก ๆ เลย”


โบนาพูดกับคนรักที่กำลังจัดปอยผมยุ่ง ๆ ของเธอ ทัดมันเข้าที่หูไม่ให้มาเกะกะ รบกวนใบหน้าสวย โบนาพูดจบคำก็โถมตัวเข้ากอดร่างแข็งแรงของคนรักแน่น ซอลอากอดตอบ เอ่ยปากบอกยืนยันว่ากอดของคนร่างบางแน่นเสียจริง

“เดี๋ยวก่อนนน กอดพี่แน่นไปมั้ยคะเนี่ย”
“ขอชาร์จพลังหน่อย”

ซอลอายืนนิ่ง ๆ ให้คนรักเอาใบหน้าซุกลงที่หัวไหล่และกอดแน่นอยู่อย่างนั้น เกือบนาทีที่โบนากอดซอลอานิ่งเพราะความเหนื่อยอ่อน ไหล่ของซอลอานี่สบายจริง ๆ เลยนะ โดยเฉพาะตอนที่โบนาต้องการเติมพลัง :-)

“ไปอาบน้ำก่อนมั้ยคะ แล้วเดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน โบกินอะไรมาหรือยัง?” 
“กินมาแล้วค่ะ...แต่ไม่อิ่มอะ”

ซอลอาผละออกจากกอดของร่างบาง แล้วเอ่ยถาม โบนามองหน้าซอลอาพร้อมคำตอบ พลางลูบท้องไปมา ซอลอายิ้มกับความน่ารักของคนรัก โบนาน่ารักแบบนี้เสมอเลย

“ไอตัวเล็กเอ้ย ตัวก็มีอยู่แค่นี้ กินเยอะจังเลยนะ”
“ข้าวที่กองไม่อร่อย เค้ากินไปนิดเดียวเอง”

โบนาพูดอย่างอ้อน ๆ ซอลอาพยักหน้าเข้าใจ แล้วบอกให้โบนาอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่จะลงมือทำอาหารง่าย ๆ อย่างข้าวผัดหมูให้กับลูกแมวขี้อ้อนตัวน้อยที่เหนื่อยอ่อนจากการทำงานตั้งแต่ฟ้าสว่างจนถึงมืดค่ำขนาดนี้

ไม่นานนักข้าวผัดหมูสีเหลืองสวย กลิ่นหอมกรุ่น ก็ถูกจัดลงจานอย่างสวยงาม ซอลอาทำอาหารไม่เก่ง หรือเลิศเลออะไรหรอก ก็แค่เมนูง่าย ๆ ที่เริ่มหัดทำไว้ตอนที่คนรักเกิดหิวมื้อดึกขึ้นมา เหตุผลเท่านั้นแหละ ซอลอาเลยเริ่มฝึกทำอาหารเมนูง่าย ๆ จุดเริ่มต้นจากครั้งนึงที่โบนาไปทำงาน แล้วพอตกดึกเจ้าตัวบ่นว่าหิวแต่ร้านอาหารแถวโรงแรมวันนั้นดันปิดหมดแล้ว พอกลับมาคอนโดซอลอาเลยค่อย ๆ ฝึกทำให้คนรักชิมแทบทุก 3 วัน ...แก้มยุ้ยเลย

“เสร็จแล้วหรอคะ”
“เสร็จแล้ว...กินได้เลย อิ่มแล้วจะได้นอนพักนะ”
“พี่จะไปไหน มานั่งกินด้วยกันสิคะ ...ไม่เห็นหน้าพี่แล้วกินข้าวไม่อร่อยเลย”
“เว่อแล้ว...”

ซอลอาเช็ดมือกับผ้าขนหนูสีขาว ปลดผ้ากันเปื้อนออก แขวนมันไว้ที่เดิมอย่างเรียบร้อย โบนาเอ่ยถามเมื่อคนรักเดินกำลังจะเดินออกไปจากครัว

“แล้วจะไปไหนคะ”
“ไปปรับฮีทเตอร์ในห้องให้โบไงคะ วันนี้พี่ไม่ได้เข้าไปในห้องเลย ...ไม่ได้เปิดฮีทเตอร์ไว้ เดี๋ยวเข้าไปจะได้อุ่นๆ นะ”

ซอลอาพูด การกระทำน่ารักและอบอุ่นที่ซอลอาทำให้เธอคนเดียว ขัดกับภายนอกที่ใครหลายคนได้เห็น หรือรู้สึก ทำให้โบนายิ้มจาง ๆ กับการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้นที่ซอลอาทำให้เธอ

“ขอบคุณนะคะ แฟนใครน่ารักที่สุด :-)”
“แฟนคนแถวนี้มั้ง ...เดี๋ยวมานั่งด้วยนะคะ แปปเดียว”
“ค่าาาาาา”

ว่าจบซอลอาก็เดินหายเข้าห้องนอนไป จัดเตรียมนู่น เตรียมนี่ ปรับอุณหภูมิของห้องให้คนที่เหนื่อยมาทั้งวันสบายที่สุด หมอนกับผ้าห่มที่จัดไว้ให้โบนาหลับสบายที่สุด ไม่ถึงห้านาทีกับการจัดห้องที่สะอาดอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วก็เสร็จสิ้น

ซอลอาเดินออกจากห้องนอนที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย ตรงมาหาคนรักในห้องครัวที่กำลังตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มชมพูของโบนา ขยับตามจังหวะการเคี้ยว ข้าวดันอยู่เต็มกระพุ้งแก้มจนเป็นก้อนยุ้ย ๆ น่ามันเขี้ยว

“อร่อยมั้ย”
“อาหย่อยยยค้าบ”

ซอลอาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับโบนา ถามถึงรสชาติอาหารที่ตัวเองทำ โบนาพูดทั้งยังเคี้ยวตุ้ย ๆ พร้อมชูนิ้วโป้งให้ ซอลอายิ้มแฉ่งเอ็นดูเจ้าคนน่ารักตรงหน้า

"ครบรอบ 7 ปีไปเที่ยวไหนกันดี"
"เดี๋ยวนะคะพี่ซอลอา อีกตั้ง 2 ปี รีบหรอ"
"ก็ล็อกคิวไว้ก่อน เดี๋ยวหนูไม่ว่างให้พี่นี่คะ"
"อยากไปจีนค่ะ ไปกินซาลาเปา ไปคาเฟ่แมวเซี่ยงไฮ้"
"จองคิวแล้วนะคะ"

โบนาพยักหน้า ซอลอายิ้มแฉ่งให้คนตัวเล็กกว่า ไม่นานนักข้าวผัดจานเล็ก ๆ ก็พร่องลงไปจนเกลี้ยงจาน ซอลอาเอ่ยบอกโบนาว่าให้วางจานที่เลอะคราบอาหารทิ้งไว้ก่อน เดี๋ยวจัดการเอง โบนาทำตามอย่างว่าง่าย คู่รักเลือกที่จะนอนกอดกันพร้อมกับดูหนังบนโซฟานุ่ม ๆ สักเรื่องก่อนที่จะนอน 

และหนังที่ทั้งสองเลือกในค่ำคืนนี้ก็คือหนังโรแมนติก Sci-Fi อย่าง The Space Between Us ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับหนุ่มน้อยที่เกิดบนดาวอังคาร โบนาตื่นตาตื่นใจทุกครั้งที่ได้ดู ทั้งภาพและเนื้อเรื่องที่ไม่หนักเกินไป ...และซอลอาก็ร้องไห้ทุกครั้งที่ถึงตอนใกล้จะจบเช่นกัน

"ร้องไห้อีกแล้ว"
"ก็สงสารอะ ...ใครบ้างอยากห่างกับคนรัก"
"แต่ทุกคนก็ต้องจากกันอยู่ดีนี่คะ... อีกอย่างเรื่องนี้พี่ก็ดูมาหลายรอบแล้วนะ รู้ตอนจบแล้วยังจะร้องไห้อีก ฮ่าๆๆๆ"

โบนาแซว ยื่นทิชชู่แผ่นบาง ๆ ให้คนพี่ซับน้ำตาแล้วใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาหยดเล็กบนใบหน้าคนรักออกไป โบนายิ้มแก้มปริกับความรู้สึกอ่อนไหวเล็ก ๆ ของพี่ซอลอากับภาพยนตร์ที่ได้ดู ...พี่เด็กน้อย :-) 

"What's your favorite thing about Earth?"
"อะไรคะพี่ซอลอา"
"ก็หนังเมื่อกี้ไงคะ ที่พระเอกพูด...ตอบมาค่ะ"

ซอลอาลุกขึ้นเอากล่องหนังเก็บเข้าตู้ ก่อนที่จะหันมาพูดภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งๆ ที่จำมาจากหนังเรื่องที่เพิ่งจะดูจบไปเมื่อครู่นี้

"อืม...เยอะเลยค่ะ"
"What's your favorite thing about Earth?"
"my favorite...คือช็อกโกแลตปั่นค่ะ"
"อ่า...คิดว่าจะตอบว่าซอลอาซะอีก"

ซอลอาทำหน้ายู่เมื่อโบนาไม่ได้อ้อนเธออย่างที่คิด

"ใครบอกว่าจะตอบตัวเองกัน..."
"ซอลอาน้อยใจโบนาแล้ว"
"เดี๋ยวสิ...เพราะอะไรรู้มั้ยคะ"

ซอลอาส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ไม่เข้ากับร่างสูงแข็งแรงของตัวเองเลยสักนิด ...น่ารักเป็นบ้า

"...เพราะว่าต่อให้พี่ไม่ได้อยู่บนโลก ต่อให้พี่อยู่ในกาแลกซี่ ต่อให้พี่ไปอยู่บนดวงจันทร์ หรือต่อให้พี่ไปอยู่ดาวอังคารแบบพระเอกในเรื่อง เค้าก็รักพี่อยู่ดีนั่นแหละ ไม่ใช่ Earth แต่เป็น Anywhere เลยต่างหาก"

"ซอลอาเขินโบนาแล้ว"

ซอลอาใหน้าแดงจนถึงคอเลยทีเดียว ซอลอาจะบ้าตาย เลิกให้โบนารับงานละครรักหวาน ๆ เสียทีเถอะพี่ผู้จัดการ คำพูดแต่ละคำที่โบนาพูดออกมาอ้อนซอลอาเนี่ยนะ ซอลอาจะช็อคตายอยู่แล้ว ...เขินจนหายใจแทบไม่ออก

"นอนเถอะค่ะ แล้วพรุ่งนี้หนูต้องตื่นเช้ามั้ย พี่จะได้ทำอะไรให้กินก่อน"
"ไม่ค่ะ พรุ่งนี้ว่าง อยากไปนั่งเรือ"

ซอลอาปิดไฟและทุกอย่างที่ห้องนั่งเล่นอย่างเรียบร้อย เดินนำคนเด็กกว่าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ความอบอุ่นที่กำลังสบายของเครื่องปรับอากาศ โบนาสอดตัวลงผ้านวม ซุกใบหน้าลงเกยไหล่คนโตกว่า

"คิดยังไงอยากนั่งเรือคะ"
"ก็...เปลี่ยนที่นั่งคุยกันไงคะ เราสองคน"
"นั่งที่สวนตรงส่วนกลางคอนโดก็ได้มั้งคะ"
"ล้อเล่นค่ะ...ไปค้างกันสักคืนมั้ยคะ บินไปภูเก็ตที่ไทยเลย"
"หืม โอกาสพิเศษอะไรคะ วันครบรอบก็ไม่ใช่ วันเกิดก็ไม่ใช่"

ซอลอาก้มมองคนในอ้อมแขนอย่างสงสัย

"โอกาสพิเศษที่เค้าว่างแล้วไงคะ ว่างตั้ง 3 วัน"
"อืม...ก็ได้นะคะ งั้นพรุ่งนี้เช้าตื่นมาเก็บกระเป๋า ซื้อตั๋วแล้วบินพรุ่งนี้เลยเนาะ"
"โอเคค่ะ นอนเถอะค่ะ...พี่ซอลอาเปิดเพลงให้หน่อย"

โบนาบอกคนรัก ยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอให้ เชื่อมต่อกับเครื่องเสียงภายในห้อง

"เอาเพลงไร"
"Soft ค่ะ"
"ฟังทุกคืนไม่เบื่อหรอ พี่ขับรถไปส่งเราทำงานก็เปิด"
"ไม่หรอก เค้าชอบเพลงนี้ เพราะอะไรรู้เปล่า"

เสียงกีต้าร์คลอเบาๆ ดังขึ้นเมื่อซอลอากดเล่นเพลง ทำนองเพลงที่ฟังสบายในวันที่ฝนตก หรือฟังในเวลาก่อนนอนแบบนี้ เนื้อเพลงน่ารักๆ เข้ากับเสียงกีต้าร์ และเสียงหวานนุ่มของนักร้อง อาจช่วยทำให้โบนาหลับสบายยิ่งขึ้น


รอยยิ้มแสนสวยของคุณ
ไม่ยอมหลุดออกจากหัวของผมได้เลย 


"มันน่ารักดีมั้ง ...ใช่มั้ย"

ซอลอาตอบคนรักที่นอนหนุนแขนและซุกใบหน้าไว้ตรงไหล่กว้าง โบนาส่ายหน้าทั้งที่ยังคงหลับตา

"เพราะเวลาเค้าฟังเพลงนี้...รู้สึกเหมือนพี่อยู่ข้างๆ เค้าตลอดเลย"

โบนาพูดเหตุผล ที่ทำเอาคนฟังยิ้มแก้มปริ เพราะเพลงนี้มันน่ารักสุดๆ ไปเลย ซอลอากระชับกอดคนรักแน่นกว่าเดิมนิดหน่อย ถึงตัวซอลอาเองจะไม่ค่อยชอบเพลงแบบนี้เท่าไรนัก แต่พอโบนาบอกว่าฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงเขา ก็อดที่จะเขินไม่ได้


ผมอยากจะแบ่งปันความรักด้วยกันกับคุณ
ผมอยากตื่นขึ้นมาเจอคุณทุกเช้า
ผมอยากให้เราทั้งสองคนเป็นหนึ่งเดียวกัน 


เพลงรักแสนหวานจบลงแล้ว พร้อมกับเสียงลมหายใจถี่เป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนในอ้อมแขน ซอลอารู้ทันทีว่า คนขี้อ้อนหลับสนิทเพราะความเหนื่อยไปเรียบร้อย ซอลอาใช้แขนข้างที่ยังว่างปิดโคมไฟแล้วโทรศัพท์ ทำทุกอย่างให้เบาที่สุด กระชับผ้าห่มของตัวเองและคนรัก 

ซอลอาเอี้ยวตัวมองใบหน้าหวานที่กระทบกับแสงนวลของพระจันทร์ที่ส่องมาจากด้านนอกด้วยสายตาที่เหมือนเพิ่งจะเคยพบสิ่งที่สวยงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก แก้มอมชมพูทั้งที่ล้างเครื่องสำอางออกจนหมดแล้ว ซอลอาอดไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากของตนลงบนส่วนหนึ่งของผลงานศิลปะที่ถูกสรรค์สร้างโดยพระเจ้า ...ผลงานศิลปะแสนสวยงามราวกับจะจับต้องไม่ได้ที่มีชื่อเรียกว่าโบนา

"ฝันดีนะคะ"




ปัจจุบัน

เกือบชั่วโมงที่ซอลอาแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำ เปิดเพลงโปรดของอดีตคนรักฟังวนไปวนมาซ้ำๆ จมลึกดิ่งลงไปกับความทรงจำที่แสนจะมีความสุขพวกนั้น ซอลอายังจำได้ดีว่าตอนที่ไปภูเก็ต เธอและคนรักสนุกกันมากแค่ไหน ที่พักริมหาด ทะเลสวยๆ เวลากลางคืนที่ดาวเต็มฟ้าไร้เมฆบัง 

ซอลอายังคงจำได้แม้กระทั่งกลิ่นยาสระผมที่โบนาใช้ในเช้าวันนั้น รองเท้าผ้าใบที่โบนาใส่แล้วกัดจนเป็นแผลตอนที่เราไปทานมื้อเย็นกันข้างที่พัก ทุกที่ที่มีโบนาเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดีสำหรับซอลอาเสมอ แม้กระทั่งตอนนี้ ...ตอนที่ไม่มีโบนาอยู่แล้ว

ซอลอาจมกับความคิดของตัวเองอีกครั้ง ถ้าหากโบนามาที่นี่ด้วยกัน เธอคงกำลังบ่นซอลอาอยู่ว่าถ้าแช่น้ำนานๆ จะเป็นหวัด พอซอลอาลุกขึ้นแต่งตัวเสร็จ เธอคงชวนออกไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินข้างๆ โรงแรมนี่ แล้วพอตกดึกก็คงอยู่แต่ในห้อง ชมแสงไฟในเมืองจากยอดตึกสูงของโรงแรมนี้ โบนาคงอ้อนซอลอาครู่ใหญ่ และคงทำอะไรอย่างว่ากัน พอถึงตอนเช้าคนเด็กกว่าก็คงอ้อนให้ซอลอาพาไปคาเฟ่แมวอีก แล้วซอลอาก็คงใจอ่อนพาเธอไปอีกแน่ๆ 

แค่คิดว่ามีโบนาอยู่ด้วย ซอลอาก็มีความสุขจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดให้คนอื่นได้รับรู้ไม่ได้แล้ว ว่าตัวเธอเองมีความสุขมากแค่ไหน

ครืดดดดดด ครืดดดดดดดด ครืด-

"ฮัลโหล ว่ายังไง"
("พี่ซอลอา กลับวันไหนคะ")

ซอลอาเช็ดมือจนแห้ง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ เสียงของรุ่นน้องที่อยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิทของโบนาและซอลอาดังออกมา

"พรุ่งนี้เช้า มีอะไรหรือเปล่าดายอง"
("พี่...จำได้ใช่มั้ยคะว่าพรุ่งนี้วันอะไร")
"อืม...ใครจะลืมหละ"

ใบหน้าและแววตาของซอลอาเศร้าลงในเสี้ยววิเท่านั้น คนปลายสายก็มีเสียงที่ทุกข์และเศร้าไม่ต่างกันกับคนทางนี้เลย

("อย่าลืมมานะคะ")
"อืม ไว้เจอกันนะ"
("ค่ะ")

ซอลอากดวางสาย วางโทรศัพท์ไว้ตรงที่วางผ้าขนหนูสำหรับเช็ดหน้า ซอลอาพาตัวเองออกจากอ่างน้ำ ผิวขาวเนียนที่ยังคงชื้นถูกคลุมทับด้วยชุดคลุมอาบน้ำ ซอลอาใช้ผ้าขนหนูผืนนุ่ม
เช็ดหยดน้ำที่เปียกอยู่ตามร่างกาย เช็ดจนแห่ง สวมชั้นในและเสื้อผ้าแขนยาว ขายาวเพื่อความอบอุ่น

"...ปีนึงแล้วหรอ พี่ยังคิดถึงหนูอยู่เลยค่ะ"

ซอลอาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง และเธอคิดว่ามันกว้างเกินไปด้วยซ้ำ กว้างเกินกว่าที่จะนอนคนเดียว 

ซอลอานอนอยู่ใต้ผ้านวมสีขาวนุ่ม แขนข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก อีกข้างวางไว้บนอก สายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่ปลายเท้า ท้องฟ้าที่มองแทบไม่เห็นดาวเพราะแสงจากในเมือง แต่ก็ไม่สามารถกลบแสงนวลสวยของพระจันทร์เต็มดวงในคืนนี้ได้ ...เหมือนที่ซอลอายังคิดถึงโบนาจนถึงตอนนี้ ถึงความทรงจำจะเพิ่มเข้ามามากมายแค่ไหน แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับโบนายังคงชัดเจน


นอนได้แล้วคิมซอลอา...
พรุ่งนี้มีอะไรต้องทำอีกมาก



กรุงโซล, เกาหลีใต้


"พี่ซอลอา ทางนี้"

ซอลอาเดินเข้ามาในงานหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความเงียบงัน และบรรยากาศเย็นยะเยือก เสียงของหญิงสาวตัวสูงโปร่งคนหนึ่งเปล่งเสียงเรียกซอลอาที่เดินถือดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่เข้ามาและทำท่าเหมือนกำลังมองหาใครสักคน

"ขอโทษทีนะ รถติดมากเลย"
"ช่างเถอะพี่ นี่แขกก็กลับกันไปเยอะแล้ว นักข่าวก็ค่อยๆ ทยอยกลับกันแล้วแหละ"
"อืม แล้วเมื่อเช้าวุ่นวายมากมั้ยอึนซอ"
"ไม่หรอก พวกน้องว่าจะกลับกันแล้ว แต่รอแขกหมดก่อน"

คนตัวสูงที่ถูกเรียกว่าอึนซอพูด ทั้งเอ็กซี่ ดายอง และเพื่อนๆ ที่อยู่กลุ่มเดียวกันขอตัวแยกย้ายกันไปช่วยดูแลแขกในงาน เหลือกทิ้งไว้แต่อึนซอและซอลอาที่ยืนคุยกัน

"ขอบใจนะที่มาช่วย"
"ไม่เป็นไรหรอกพี่ พวกเราก็รักพี่โบนาเหมือนกัน"
"ถ้าโบนายังอยู่ให้รักก็คงดีสินะ"
"อย่าพูดแบบนั้นสิพี่ พี่โบนาก็ยังอยู่ในใจพวกเราไง ในใจของพี่ ในใจของทุกคน"

อึนซอวางมือบ่นไหล่ของคนโตกว่า น้ำตาซอลอาเอ่อจนแทบจะล้นออกมา หากแต่เพียงคลออยู่ตรงเบ้าเท่านั้น คิดโทษตัวเองทุกวัน ที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา ที่โบนาต้องตายก็เพราะซอลอา 


ซอลอาเป็นคนผิด 
ซอลอาไม่น่าให้อภัย

"ถ้าคืนนั้นพี่ออกไป...ถ้าคืนนั้นพี่ออกไปรับโบนา"
"พี่ เลิกโทษตัวเองได้แล้ว พี่โบนาคงไม่อยากให้พี่ทุกข์แบบนี้นะ พี่ไม่ได้ผิดเลย เลิกโทษตัวเองเถอะ"
 

1 ปีที่แล้ว

กรุงโซล, เกาหลีใต้ 10:34 PM
ครืดดดดดด ครืดดดดดด ครืด-

"ฮัลโหล โบนาว่าไงคะ"
("คืนนี้มีกินเลี้ยงปิดกอง กลับดึกหน่อยไม่ต้องห่วงนะคะ")
"ที่ไหนคะ"
("แถว ๆ บ้านพี่ผู้กำกับค่ะ")

ซอลอาแสร้งทำเสียงเข้ม กลบเกลื่อนความเป็นห่วง วันนี้โบนาขับรถไปทำงานเอง และถ้าขับรถกลางคืนก็กลัวว่าจะอันตราย
"จะกลับแล้วโทรหาพี่ก่อนนะคะ...จะดื่มหรือเปล่า ให้พี่ไปรับมั้ย"
("ไม่เป็นไรค่ะ พี่ซอลอามีงานนี่นา ดื่มนิดหน่อยกลับได้ค่าาาา")
"แน่นะคะ"
("แน่ค่ะ คิดถึงนะคะ ไว้เจอกันค่ะ")
"เจอกันค่ะ คิดถึงเหมือนกัน"

ซอลอากดวางสายแล้ววางมือถือไว้ข้างตัว ก่อนที่จะเริ่มลงมือทำงานของลูกค้าที่เพิ่งได้รับรายละเอียดมาเมื่อช่วงเย็นนี้เอง

คอนโดซอลอา 00:07 PM

ครืดดดดดดด ครืดดดดดดดดด ครืด---

"ฮัลโหล โบนาเสร็จหรือยัง ให้พี่ไปรั-"
("เบอร์นี้เป็นเบอร์ที่คุณคิมจียอนโทรออกล่าสุด ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร เป็นอะไรกับคุณจียอนคะ")
"ชื่อซอลอา เป็นแฟนค่ะ...นั่นใครคะ"

สายเรียกเข้าที่ขึ้นเป็นชื่อของโบนา หากแต่ปลายสายไม่ใช่เสียของโบนา ซอลอาคิ้วขมวด

("ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนะคะ คุณคิมจียอนขับรถคว่ำตกสะพานค่ะ")
"ล...แล้วจียอนเป็นยังไงบ้างคะ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลไหนคะ"

("คุณซอลอาทำใจดีๆนะคะ...
-
...คุณจียอนเสียชีวิตแล้วค่ะ")

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเหลืออยู่บนโลก เหมือนกับว่าความสุขที่มีซอลอาอาจจะไม่ได้สัมผัสมันอีกแล้ว แข้งขาอ่อนแรง โทรศัพท์ที่อยู่ในมือแทบร่วงลงกับพื้น ซอลอาควานหาเก้าอี้ทิ้งตัวลงนั่ง เพราะตอนนี้แค่ยืนทรงตัวยังทำแทบไม่ไหว
("คุณซอลอา...ยังอยู่ในสายมั้ยคะ...คุณซอลอา")
"ค...ค่ะ"
("คุณจียอนมีญาติมารับมั้ยคะ เช่นคุณพ่อ หรือคุณแม่น่ะค่ะ")
"ไม่ค่ะ...มีแค่ฉัน"
("ค่ะ ถ้าอย่างนั้นติดต่อได้ที่โรงพยาบาลโซลเลยนะคะ ...เสียใจด้วยนะคะคุณ")

ซอลอาเสียใจ เสียใจจนจุกอก เสียใจจนร้องไห้ไม่ออก พอตั้งสติได้แล้วก็คว้ากุญแจรถ แล้วรีบขับไปยังโรงพยาบาลที่คุณตำรวจบอกเมื่อครู่นี้ทันที ครอบครัวของโบนาตอนนี้เหลือแค่ซอลอาคนเดียวเท่านั้น เช่นเดียวกับซอลอา ที่เหลือแค่โบนาเช่นกัน ...แต่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว

"คุณหมอคะ...ฉันเป็นแฟนคุณคิมจียอนค่ะ จียอนอยู่ไหนคะ ฉันมาหาจียอน"
"ตอนนี้ยังไม่อนุญาติให้รับศพนะครับ ตอนนี้กำลังชันสูตรหาเวลาการเสียชีวิตเพื่อทำใบมรณะบัตร ญาติของผู้ตายต้องเตรียมสำเนาบัตรประชาชนของผู้ตายกับของญาติที่มารับศพเอง กับสำเนาทะเบียนบ้านของผู้ตาย อย่างละ 1 ชุดนะครับ"

"ค...ค่ะ"
"เสียใจด้วยนะครับ...นี่ครับ คุณจียอนกำไว้แน่นเลย น่าจะคว้ามาไว้ช่วงสุดท้ายที่มีสติตอนยังอยู่ในรถก่อนจะหยุดหายใจนะครับ" 

กำไลข้อมือวงหนึ่งที่ยังเปื้อนเลือดของคนรักไม่ได้ทำความสะอาดใดๆ ใส่ไว้ซองพลาสติกใสซิปล็อกถูกยื่นให้กับซอลอา ซอลอารับมา หมอวางมือบนบ่าของซอลอาเพื่อแสดงความเสียใจถึงคนที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ที่ต้องคิดถึงคนที่จากไปอย่างทรมาน กำไลข้อมือประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ระยิบระยับ ถูกออกแบบพิเศษสลักข้อความเป็นอักษรเล็กๆ เป็นชื่อของคนที่กำลังนอนหลับในห้องห้องหนึ่งของโรงพยาบาลตอนนี้ 

ซอลอาส่งข้อความบอกอึนซอให้เตรียมเอกสารต่างๆ และให้นำมาให้ อึนซอรับคำ พร้อมกับความตกใจไม่ต่างกับคนโตกว่า อึนซอกล่าวรับคำ กดวางสายแล้วจัดการทุกอย่างให้ทันที

ซอลอาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องที่คนรักกำลังหลับพักผ่อนอยู่ เอากำไลข้อมือที่โบนาน่าจะตั้งใจให้เป็นของขวัญวันครบรอบ 6 ปีของทั้งคู่ไว้แนบอก เสียงร้องไห้แทบขาดใจของซอลอาดังขึ้นหน้าห้องนั่น เสียงร้องไห้ที่ไม่รู้จะมีจุดสิ้นสุดเมื่อไร ร้องไห้ทั้งที่รู้ว่าร้องให้น้ำตาไหลเป็นเลือด ...โบนาก็ไม่ตื่นขึ้นมากอดเธอไว้อย่างที่เคยทำอีกแล้ว

ตอนที่ซอลอาได้รับอนุญาติให้เข้าไปภายในห้องนั้น ซอลอาก็พุ่งเข้าหาร่างของโบนาทันที อึนซอยืนมองคนเป็นพี่ร้องไห้แทบขาดใจอีกครั้ง เสียงร้องไห้ที่เจ็บปวดเหมือนเดิมกับก่อนหน้าเพียงแต่ครั้งนี้กอดร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวผู้เป็นทั้งชีวิตไว้ในอ้อมแขนก็เท่านั้น อึนซอทนมองภาพบีบหัวใจตรงหน้าไม่ไหว จึงทำได้แค่ปาดน้ำตาของตัวเองที่ไหลออกมา และออกไปคุยกับหมอเรื่องการจัดการต่างๆ

"ตื่นมา...กอดพี่สิคะ...โบนา ฮึก"
"---"

"เวลาพี่...ร้องไห้...หนูต้อง ฮึก เช็ดน้ำตาให้พี่สิคะ"
"---"

"หนูต้อง...อ้อนพี่แล้วสิคะ...ไม่ใช่นอนนิ่งๆ ฮึก แบบนี้"
"---"

"แล้วใครจะ...ฮึก กินข้าวผัด...ฝีมือพี่ ฮึก"
"---"

"ใครจะ...อ้อนพี่ตอนก่อนจะนอน ฮึก"
"---"

"ใครจะนั่ง ฮึก ดูหนังกับพี่คะ"
"---"

“ใครจะดุพี่...ฮึก ตอนพี่ทำตัวไม่น่ารัก”
“—“

"หนูทิ้งพี่ไปแบบนี้...พี่จะ ฮึก อยู่ยังไงล่ะคะ"
"---"

"ซอลอาน้อยใจโบนาแล้ว"


ไร้เสียงตอบกลับ, 
ไร้รอยยิ้ม,
ไร้แววตาออดอ้อน,
ไร้ลมหายใจ...ไม่มีอีกแล้ว ความรักของซอลอา

"สุขสันต์วันครบรอบ 6 ปีนะคะ"

และวันครบรอบ 6 ปีของโบนากับซอลอาเป็นแบบนั้น

ปัจจุบัน


กรุงโซล, เกาหลีใต้


"งั้นเค้ากลับก่อนนะพี่...อยู่ได้นะ" 
ใกล้จะถึงเวลาเย็นเต็มที บรรยากาศครึ้มฟ้า ครึ้มฝน ยิ่งดูอึมครึมเข้าไปอีกในสถานที่แบบนี้ อึนซอเดินมาหาซอลอาที่ยังคงนั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าสุสานไม่เข้าไปที่หลุมศพของคนรัก อึนซอได้เวลาที่ต้องกลับบ้านแล้วจึงถามคนโตกว่าเพื่อขอความแน่ใจว่าซอลอายังไหว 

ซอลอาเอามือของตัวเองวางซ้อนทับกับคนที่ยืนอยู่ ยิ้มจางๆ ถูกส่งผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทรมานไปให้อึนซอ ซอลอาพยักหน้าอีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาอยู่ได้ เขาไม่เป็นไร

"ไปแล้วนะพี่"
"อืม ขับรถดีๆนะ"

เพื่อนสนิทที่อยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายขับรถออกกันไปแล้ว เหลือเพียงแต่ซอลอากับดอกกุหลาบสีแดงสด ซอลอาลุกขึ้นพร้อมกับจังหวะการก้าวเดินที่เหมือนกับคนหมดแรง เธอกำช่อดอกไม้เล็กๆ ในมือแน่น ทิ้งตัวลงหน้าหลุมศพที่มีหญิงสาวอันเป็นที่รักนอนอยู่ใต้พื้นดินตรงนั้น

"นอนพักนานเลยนะคะ...เหนื่อยมากเลยใช่หรือเปล่า"

ซอลอาพูดเสียงแผ่วกับรูปคนรักที่สลักไว้อยู่บนแท่น รอยยิ้มน่ารักและแววตาออดอ้อน ถึงแม้จะเป็นแค่เพียงรูปภาพขนาดเล็กๆ แต่สำหรับซอลอา ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นจะปรากฎที่ไหน ก็สวยงามที่สุดเสมอสำหรับเธอ

"ดอกไม้นะคะ พี่ซื้อมาฝาก จำได้มั้ยทุกวันครบรอบพี่ให้ดอกกุหลาบแบบนี้กับหนูตลอดเลย"

ซอลอาวางดอกกุหลาบสีแดงสดช่อเล็กๆ ไว้บนดอกไม้ช่ออื่นๆ ของผู้คนที่มาแสดงความคิดถึงในวันนี้ 

"นี่...พี่ไปเซี่ยงไฮ้มาด้วยนะ ไปคาเฟ่แมวร้านนั้นด้วย ที่หนูบอกพี่ว่าอยากไป ...เสียดายจัง พี่ต้องไปคนเดียว เหงาสุดๆ เลยอะ"

ซอลอาวางรูปโพลารอยด์ที่คาเฟ่แมว ทั้งรูปที่ซอลอาอุ้มลูกแมวตัวน้อยไว้ รูปเจ้าแมวซนๆ ที่ดื้อไม่ยอมให้เธออุ้ม แถมยังมาข่วนกล้องของเธอจนเกือบจะเป็นรอย รูปจำนวน 4-5 ใบถูกวางไว้บนช่อดอกไม้นั้นอีกที

"ปีนึงแล้วเนอะ..."

"อยู่ไกลขนาดนั้น...คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า"

"...แต่พี่คิดถึงหนูทุกวันเลย"

น้ำตาหยดใสเม็ดใหญ่ค่อยๆ ไหลลงที่หางตาของซอลอา เธอยกแขนเสื้อปาดน้ำตาให้หายไปจากใบหน้า หากแต่ช่างยากลำบากเหลือเกิน น้ำตาแห่งความคิดถึงไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ จนซอลอายอมแพ้

"ขี้แยเนอะ...ตลกจัง"

ซอลอาก้มหน้าให้น้ำตาหยดลงพื้นอยู่ครู่หนึง่ ก่อนที่จะหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบกับโทรศัพท์เครื่องสวย กดอะไรในนั้นสองสามที ก่อนที่จะเริ่มพูดเสียงแผ่ว ๆ กับหลุมศพที่ไม่มีแม้แต่แมลงเดินผ่าน

"โบนาจำเพลงนั้นได้หรือเปล่า ที่โบนาชอบฟังหนะ..."

"ความจริงแล้วพี่ไม่ค่อย ฮึก ชอบฟังเพลงแบบนั้นหรอกนะ"

"แต่ตอนนี้ ฮึก เวลาที่พี่คิดถึงหนู พี่ก็ฟังเพลงนี้นะรู้มั้ย ฮึก"

ทำนองเพลงที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากหูฟัง ซอลอานั่งนิ่งๆ ฟังเพลงที่เปิดอยู่ ตั้งใจฟังทุกตัวโน๊ต ทุกคำร้องจนเพลงสิ้นสุดลง ซอลอายกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่เหลือเพียงแค่หยดน้ำตาสายเล็กๆ เท่านั้น

"คิดถึงพี่บ้างนะคะ"

ซอลอาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษดินที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้า มองดูหลุมศพที่ปกคลุมร่างไร้วิญญาณของคนรัก น้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลทำท่าจะเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง 

รัก และคิดถึงเสมอ ...โบนาผู้เป็นทั้งชีวิต

ความสุข,
ความรัก,
และ...ความทรงจำที่สวยงามที่สุดของซอลอา

"ซอลอาคิดถึงโบนานะ"

เป็นเช่นนั้นเสมอมา
...และตลอดไป

ช่วยมองผมและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล
ว่าคุณคิดถึงผมมากๆ ว่าคุณรอคอยผมอยู่


the end.




ไม่มีการฟื้นคืนชีพใดๆ ทั้งนั้น
เอาจริงตอนเขียนร้องไห้ค่ะ
ที่พี่ซอลอาพูดว่า "ซอลอาน้อยใจโบนาแล้ว"
ดูอินปะคะ55555
คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรต์เตอร์หน่อยนะคะ
เป็นกำลังใจให้รู้ว่ายังมีคนชอบซอลโบอยู่ แงงงง

ถ้าใครไปอินต่อในทวิต
รบกวนติดแท็ก #SOFTSB กันนะคะ แส้ววว


ขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านกันนะคะ






SHARE
Writer
B91M
author
lilly is da best :)

Comments

Browns
11 months ago
โหหหหหหหห ในใจก็แอบตะหงิดอยู่ว่าโบนาจะตายมั้ย แล้วก็จริงด้วยค่ะ เจ็บปวดเหลือเกิน เวลาที่คนรักมากๆแล้วก็ค้องมาพรากจากกันตลอดกาล คนเราไม่มีทางรู้เลยค่ะว่าจะจากกันเมื่อไร 😭 ชอบภาษาของไรท์เตอร์ ติดตามตลอดนะคะ ขอบคุณที่ยังแต่งซอลโบค่ะ ของเป็นหนึ่งในเรือเร้กๆลำนี้นะคะ
Reply
Kumpangtz
11 months ago
อินจน ร้องไห้ตาม ตอนที่คิดถึงนะ น้อยใจแล้วนะ ปวดใจมากเลยค่ะ ฮื่ออออ พึ่งได้มาอ่าน นานๆจะเจอเรือนี้ เจอทีก็ชุดใหญ่เลย เป็นกำลังใจให้นะคะขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา ชอบภาษามากเลยค่ะ อ่านเพลิน แต่ขอไปทำใจก่อน ร้องไห้ยังไม่เสร็จเลย กลัวลืมที่จะเม้นท์ เลยสะอื้นเม้นท์ก่อน55555 ขอบคุณอีกครั้งนะคะ 💕
Reply
1108
4 months ago
ฮืออออออออ น้ำตานองหน้าเลยค่ะตอนนี้ ว่าแล้วเชียววววววว เพิ่งรู้สึกว่าจากการแบบนี้มันเศร้ากว่าอีกค่ะ จุดที่ตะหงิดๆว่าจะตายมั้ย เสียงเล็กๆในใจบอกว่าแค่เลิกกันก็พอแหละะะะ อย่างน้อยยังมีหวังให้เค้ากลับมาเจอกัน แต่มองในแง่ดีก็ไม่ได้จากกันแบบหมดรัก ฮือ แทนได้มั้ยคะเนี่ย ชอบมากค่ะ เหนือสิ่งอื่นใดภาษาและจังหวะต่างๆทำให้เรายิ่งอิน ฮือ ขอบคุณนะคะ
Reply