ห้ามยิ้มเวลาเศร้า
ไม่มีหักมุมตอนจบ แค่ความคิดแย่ๆ
ที่เราพูดออกไปไม่ได้

'มึงไม่เคยเครียดบ้างหรอ'
เป็นคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ
เราว่าเค้าแค่อยากแสดงออกว่าเราไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เค้ารู้สึกได้

แต่คุณรู้ได้ยังไงว่าเราไม่เคยรู้สึก
คุณเอาอะไรมาตัดสินวะ
เราแค่เกลียดการดูน่าสงสาร
ไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากปลอบเรา
และชินกับการเศร้าเองหายเอง

เราไม่เคยพูดเพราะเราคิดว่าเราแย่
แย่ที่คิดมากกับคำพูดนี้
แต่มันไม่ดีขึ้นเลย
คงเป็นความน้อยใจเล็กๆไปแล้วมั้ง

หรือเราจำเป็นต้องแสดงความรู้สึกบ้างวะ?
เราก็ลอง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
ตอนเรายิ้มคุณบอกว่าเราไม่เครียด
พอเราลองบอกความรู้สึกของเรา
คุณกลับพูดให้มันตลกแล้วปล่อยผ่านไป
หรือจริงๆคุณก็ไม่ได้แคร์ว่าเราจะรู้สึกยังไง
คุณดูมีความสุขเมื่อเห็นว่าวันนึง
เราก็มายืนอยู่ตรงที่คุณยืน
เผชิญความเครียดที่คุณเคยเจอ
ทั้งๆที่ความจริงแล้วเรามาอยู่ตรงนี้บ่อยเลยล่ะ
แต่เราแค่ไม่ตะโกนบอกใคร

เราอยากเป็นเพื่อนที่ดี
เป็นคนที่ทำให้คนรอบข้างยิ้มได้
แต่ถ้าเค้ายิ้มบนความรู้สึกของเรา
เราควรทำยังไงวะ

ความคิดห่วยๆผุดขึ้นหลายครั้ง
เราเคยคิดจะใช้คำพูดทำให้คุณเจ็บ
เหมือนที่เราเจ็บ
วันไหนที่คุณล้มเราจะยิ้ม
แต่มันทำไม่ได้เว้ย

เราไม่ชอบที่คุณทำแบบนั้น
และเราก็ไม่อยากทำแบบนั้นกับคุณ
แค่เพราะเราอยากแก้แค้น

ที่นี่ห่วยไม่ใช่เพราะวิชาที่เรียน
ไม่ใช่เพราะไฟนอล
แต่เพราะเราไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลยต่างหาก สรุปแล้วตอนนี้เราได้แค่ยิ้มเหมือนเดิม .

เราอยากชอบคุณแต่มันคงยากแล้ว
อยู่คนเดียวไม่ดีแต่ตอนนี้ก็ไม่ดีเหมือนกัน





SHARE

Comments