[Drabble] anxiety ( Hana x Mimi ) #นีน่าลูกรัก

นีน่าลูกกก วันนี้เป็นยังไงบ้าง


เสียงตะโกนของคนที่กำลังเปิดประตูห้องเข้ามาจริงๆแล้วเสียงดังเข้ามาในห้องนี้ก่อนที่เธอจะเดินมาถึงเสียอีก



ฉันอุ้มงูคอร์นสีคุกกี้แอนด์ครีมขึ้นมาอย่างทะนุถนอมเบามือที่สุดเพื่อที่จะไม่ให้ “นีน่า” ที่เป็นชื่อเรียกของสัตว์เลื้อยคลานตัวเล็กนี้เกิดความเครียดขึ้นมา ฉันปล่อยให้นีน่าเลื่อยเล่นตามปกติเหมือนทุกครั้งซึ่งเหมือนได้ปล่อยให้งูคอร์นตัวนี้ได้ออกมาเล่นข้างนอกบ้าง
.
.
.
.
.




“ ว่าแล้วเชียว เดาไม่เคยผิดสักทีนะ กล้าทิ้งใครสักคนไว้ที่ห้องโดยไม่บอกได้ลงคอ ”




เสียงและท่าทางไม่พอใจของคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องนี้ของมีมี่ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่าเธอไม่พอใจอย่างมากที่ฉันทิ้งเธอที่ตื่นสายกว่าฉันไว้แล้วออกมาที่บริษัทแบบนี้โดยที่ไม่ได้บอกเธอก่อน


“ เป็นห่วงมากกว่าคนที่อยู่ที่หออีกล่ะมั้ง ”



สอง..สองครั้งแล้ว...สองครั้งแล้วที่มีมี่เอาแต่พูดประชดประชันกันทั้งที่ตอนนี้กำลังมีความสุขกับการได้เห็นนีน่าลูกรักกำลังเพลิดเพลินกับการเลื้อยไปมาอย่างน่าเอ็นดู


ฉันลุกขึ้นแล้วเดินไปยังมีมี่ที่ยืนกอดอกหันหลังให้อยู่ในห้องตอนนี้ มั่นใจได้100%เลยว่าเธอกำลังน้อยใจอย่างมาก ฉันเลยค่อยๆใช้แขนทั้งสองข้างรวบเอวบางของเธอเอาไว้จากด้านหลังให้มาชิดกับร่างที่โอบกอดเธอไว้และค่อยๆวางคางลงไปบนหัวไหล่มนของจองมีมี่

“ ท..ทำอะไร!? ”

จองมีมี่สะดุ้งเล็กน้อยกับการกระทำของฉันที่ดูจะเกินคาดเกินไปหน่อยก็เมื่อกี้ยังนั่งเล่นกับนีน่าอยู่เลยนี่ (?)

“ จะเป็นห่วงมากกว่าเธอได้ยังไงจองมีมี่
เธอน่ะเป็นคนที่ฉันห่วงที่สุดแล้วรู้ไหม ”

พูดจบก็กระชับอ้อมแขนอุ่นให้แน่นขึ้นอีกเพื่อที่จะหวังให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงความรู้สึกจริงๆที่เธอคงจะเข้าใจผิดไปเพราะความน้อยใจจากการขี้น้อยใจของเธอ

“ ห..หรอ ไม่เห็นจะจริงเลย คนห่วงกันเขาทำแบบนี้หรอ ”

“แล้วต้องทำแบบไหนล่ะคะถึงจะเห็น
อืม
แบบนี้หรอ(?) ”

ฮานาค่อยๆเลื่อนใบหน้าสวยเข้าไปใกล้กับอีกฝ่าย เอียงใบหน้าก่อนที่จะขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากของจองมีมี่มากขึ้น มากขึ้น..ตอนนี้จมูกของเราแตะกันแล้ว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด !!!!

แต่จู่ๆนีน่าลูกรักสีขาวดำก็โผล่มาตางหน้าเสียก่อน ทำให้จองมีมี่จากที่ไม่กล้าเข้าใกล้นีน่าอยู่แล้วกรี๊ดเสียงดังลั่นตกใจเข้าไปใหญ่ 
‘เห้อนีน่าวันนี้ซนจังเลยนะ ให้ได้อย่างนี้สิ่ลูกแม่’

ส่วนนีน่าที่ตกใจเสียงกรี๊ดก็ได้เลื้อยเข้าตู้กล่องอะคริลิคอย่างรวดเร็วไปแล้วเรียบร้อยเข้าไปหลบอยู่ใน ‘hide box’ ทันที ซึ่งปกติเป็นที่นอนของนีน่างูคอร์นสีขาวดำตัวนี้




“ ชู่ววว..นีน่าไปแล้วนะคะ นีน่าไปแล้วนะ ตอนนี้เหลือแค่เค้าแล้วนะคะที่อยู่กับเธอตอนนี้ 

แค่เค้า

คนเดียวจริงๆนะ ”






ฉันพยายามกระชับอ้อมแขนจากการที่มีมี่เอาแต่พยายามสะบัดร่างกายออกจากวงแขนของฉัน ยิ่งเธอยิ่งดิ้นแรงขึ้นฉันก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดมากขึ้น เธอหลับตาปี๋และส่ายหน้าตกใจจากการปรากฏตัวของนีน่าเมื่อกี้นี้ทำให้มีมี่ขวัญเสียอยู่ไม่น้อย แน่ล่ะเธอเป็นคนแรกที่บอกให้ฉันเอาไปคืนร้านขายสัตว์เลี้ยงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเสียด้วยซ้ำ


“ จริงนะ ”


“ จริงค่ะเปิดตาได้แล้วนะ เปิดตามามองเค้าเร็ว ”



เธอค่อยๆลืมตาขึ้นทีละนิดช้าๆอย่างกังวล ขนตายาวงอนสวยกับแก้มสีชมพูใสทำให้ฉันหยุดที่จะมองเธอไม่ได้ เธอสวยจริงๆยิ่งได้มองใกล้ๆแบบนี้แล้วยิ่งไม่อยากละสายตาไปจากตรงนี้เลย อยากที่จะเก็บเธอไว้มองแค่คนเดียว ในทุกๆวัน

“ นีน่าไปแล้วงั้นเค้าแสดงความเป็นห่วงของเค้าให้มีมี่เห็นได้แล้วเนอะ ”


ครั้งนี้ฮานาค่อยๆเอียงใบหน้าสวยเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง ปลายจมูกของเราแตะกันก่อนที่ริมฝีปากบางของจองมีมี่จะถูกอีกฝ่ายครอบครอง
ฉันแนบริมฝีปากอุ่นไปยังริมฝีปากนุ่มสีชมพูของเธอแลกเปลี่ยนความหวานและความรู้สึกของกันและกัน ปลายลิ้นซนกวาดไปทัั่วโพรงปากริมฝีปากบดเบียดจนแทบไม่เหลือที่ว่าง

ทันทีที่ถอนริมฝีปากออกและได้ยินเสียงหอบหายใจจากเราสองคน ฉันจ้องมองไปยังตาที่เป็นประกายเหมือนลูกแมวคู่นั้นที่อยู่ตรงหน้า ถ้าเธอไม่โกรธหรือน้อยใจอะไรมาเธอก็จะน่ารักเหมือนลูกแมวแบบนี้เสมอ


“ ทีนี้เข้าใจหรือยังคะ

ว่าจริงๆแล้วเป็นห่วง

หรือไม่เป็นห่วงกันแน่ ? ”






/)___(\ เห็นพี่หนึ่งเลี้ยงงูแล้วอดไม่ได้จริงๆค่ะ
สุดท้ายก็ลั่นออกมาจนได้555 พอได้ลองดูเกี่ยวกับงูมากขึ้นก็เริ่มเข้าใจนะคะ แต่ก็ยังมองว่าน่ารักไม่ได้สักทีT T 
ตอนนี้ยิ่งกว่าเรือแห้งแล้งคือคิดถึงคูกูดันเหลือเกินค่ะ;_; 
ฝาก #นีน่าลูกรัก ด้วยนะคะ (*≧▽≦) //ไหว้ย่อ







SHARE
Written in this book
-Drabble-

Comments