แม้ 'ผู้ใหญ่' จะพาหลายสิ่งออกไปจากชีวิตเรา เราก็ยังอยากเป็นผู้ใหญ่อยู่ดี

พอเราโตเป็นผู้ใหญ่
เราคิดมากขึ้นเวลาเข้าหาผู้คน เราหัวเราะกับเรื่องโง่ๆ ได้ยากขึ้น
และเราร้องไห้กับเรื่องหลายๆ เรื่องได้ยากขึ้นเช่นกัน 

นึกขึ้นได้ว่าตัวเองน่าจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ก็เมื่อวันที่รุ่นน้องทักมาถามว่า "พี่อายุเท่าไรแล้วคะ"
ฉันยิ้ม ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า "28 ค่ะ"
คิดไปคิดมาก็ตลกดี เพราะตอนที่ฉันอายุ 22 ฉันตื่นเต้นกับการที่จะโตขึ้น
แล้วมีอายุครบ 25 ปีมากๆ ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องตื่นเต้นกับตัวเลขสองตัวนี้
คงรู้สึกแค่ว่า มันคือเส้นที่บอกใบ้เรานิดๆ ว่าเราจะพ้นช่วงมหาลัยและช่วงเริ่มต้นทำงานแล้วนะ
หลังจากนี้จะเป็นสนามจริงๆ เหมือนเราขับรถร่วมทางมากับเพื่อนๆ
แต่พออายุ 25 แต่ละคนต้องแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง

นึกขึ้นได้ว่าตัวเองน่าจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว...
ก็ตอนที่เพื่อนในกลุ่มที่เรียนวารสารฯ มาด้วยกันเพิ่งคลอดลูก
ฉันนัดกับกลุ่มเพื่อนที่สนิทๆ ซื้อขนมนมเนยไปหาคุณแม่มือใหม่
เพื่อนที่เราเคยเดินไปเรียน และเที่ยวด้วยกัน
ตอนนี้กลายเป็นคุณแม่ที่ดูนิ่งและน่าชื่นชมยิ่งนัก
ระหว่างที่เพื่อนๆ กำลังนั่งคุยถึงเรื่องเก่าๆ สมัยที่เราเรียนด้วยกัน
เพื่อนก็ขอตัวไปชงนมให้ลูก และอุ้มน้องมาโชว์
ก่อนที่เพื่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาจาก "ชีวิตมหาลัย (ในอดีต)" 
เป็นเพลงกล่อมเด็กหลายๆ เพลงที่ลูกของเพื่อนชอบ
พลางโชว์ร้องเพลงน่ารักๆ จนเราทั้งหมดอดยิ้มตามด้วยไม่ได้
แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด...
แต่ก็เห็นแววตาและความสุขของเพื่อนที่ได้ทำหน้าที่ของแม่
ชวนให้คิดถึงตัวเอง เพื่อนวัยเดียวกัน ที่ตอนนี้ต่างก็เติบโตไปในเส้นทางของตัวเอง
นึกถึงพ่อกับแม่ ที่ก็แก่ขึ้นๆ ตามอายุ
นึกถึงคนรุ่นหลานเรา ที่ยังคงสนุกกับการสำรวจชีวิตวัยรุ่น
นึกถึงลูกของเพื่อนที่เพิ่งเกิด...
ต่างช่วงวัย...ที่เปลี่ยนผ่านไปตามกาลเวลา และต่างก็ต้องพบพาสิ่งต่างๆ
ที่ต่างกัน

มนุษย์เป็นสัตว์ที่ใช้ชีิวิตในปัจจุบัน แต่ก็ยังผูกพันกับอดีต...
จำได้ว่า ตอนฉันเรียนป. 2 ฉันไม่ชอบไปโรงเรียนเลย
เพราะเพื่อนและครูประจำชั้นที่ดุ ฉันจะพยายาม 'ชักแม่น้ำทั้งห้า' มาโน้มน้าวพ่อ
ไม่ให้พาไปโรงเรียน ตอนนั้นฉันไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ เพราะอยากนั่งดู 'เจ้าขุนทอง' ทุก 7 โมง 
ไม่อยากทำการบ้าน ไม่อยากรับผิดชอบ ไม่อยากให้พ่อใช้ฉันกรอกน้ำเข้าตู้เย็น
คิดแค่ว่าอยากเล่นกับเพื่อนๆ อยากกินขนม อยากขอตังค์พ่อแม่ไปซื้อช็อกโกแล็ตที่ร้านชำหน้าหมู่บ้าน และแน่นอน ไม่ได้อยากเป็นผู้ใหญ่
...
แต่ไม่นาน ฉันก็เริ่มเบื่อความเป็นเด็ก
ฉันอยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ เพราะอยากใช้ชีวิตของตัวเอง 
อยากหาตังค์ซื้อนั่นนี่เอง และอยากออกไปเจอนั่นเจอนี่ด้วยตัวเอง
เหมือนคำว่า "ผู้ใหญ่" เป็นบัตรผ่านสีเขียว ที่ทำให้เราใช้ชีวิตได้อย่างเสรี
แต่นั่นแหละ...แค่เวลาไม่กี่ปี ฉันก็ได้บัตรนั้นมาครอง
บัตรที่ทำให้ฉันต้องตื่นไปทำงาน ต้องรับผิดชอบตัวเอง บางทีก็ต้องซื้อข้าวกล่องมากินเอง
ไม่มีใครดูแลเหมือนตอนเด็กๆ ไม่ได้มีเพื่อนที่มาวิ่งเล่นกันเหมือนแต่ก่อน
เราคิดมากขึ้นเวลาเข้าหาผู้คน เราหัวเราะกับเรื่องโง่ๆ ได้ยากขึ้น
และเราร้องไห้กับเรื่องหลายๆ เรื่องได้ยากขึ้นเช่นกัน

ฉันไม่เคยรู้ว่า เจ้าบัตรผ่านสีเขียวนั้น แถมสิทธิพิเศษอะไรมาด้วย
สิทธิที่แลกไปพร้อมกับความสดใส 
เลนส์สายตาที่มองบางอย่างสวยงาม และง่ายๆ เหมือนตอนเด็กๆ

แต่ไม่ว่าอย่างไร
แม้ 'ผู้ใหญ่' จะพาหลายสิ่งออกไปจากชีวิตเรา 
เราก็ยังอยากเป็นผู้ใหญ่อยู่ดี

เอาแต่ใจจังเนอะ
SHARE

Comments

LonelyShadow
2 years ago
มันสวยงามและสุดยอดมากๆ
Reply
GirlHappin
2 years ago
อยากเป็นผู้ใหญ่ที่มีชีวิตที่เราต้องการ แต่มันยากซะเหลือเกินค่ะ
Reply