ชายที่อ้างตนว่าหัวใจของเขากำลังพเนจร
กาลครั้งหนึ่งที่ไม่นานมานี้ 
ชายผู้หนึ่ง พเนจรมาไกลจากดินแดนที่เขาไม่เคยปริปากบอก เขาประกาศนามของตนเองดังกึกก้องในโสตประสาทของเธอ น้อยคนนักที่จะรู้จักหน้าค่าตาของเขา และต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาคือ ชายพเนจรแปลกหน้า 

ทุกคนรู้เพียงนามของเขาพอๆ กับฉัน

เขายืนนิ่งเพียงลำพังในชุดพรามณ์ขาว ร่างเล็กแต่ดูภูมิฐาน เป็นเรื่องมหัศจรรย์สำหรับเธอเมื่อเขาปรากฏกายขึ้น ประชาชนที่รายรอบข้างเขากลับดูเหมือนเงาดำที่เลือนลางดั่งจะอันตธานหายไปในรัศมีการมองของเธอ 

ร่างของเขาตรงตระหง่าน ยืนทรงตัวด้วยความมั่นคงอยู่ตรงนั้น

เธอ 
หญิงสาวที่คอยสังเกตเขาอย่างละเมียดละไมในทุกๆวัน 
เธอค่อยๆ เยื้องกายเข้าไปใกล้เขาเพื่อที่จะได้เห็นสรีระแล้วดวงตาของเขาให้ชัดเจนที่สุด เพื่อที่จะมองเขาให้ทะลุไปถึงภายใน เธอกลืนกินเขาด้วยสายตา จนกระทั่งวันหนึ่ง เขากล่าวบางสิ่งกับเธอ 

เธอตะลึงงั้น! ดวงตาของเขางดงามมาก 

หลังจากนั้นเธอได้เข้าใกล้เขามากขึ้น 
แต่เป็นเธอเอง ที่ยอมแง้มประตูแห่งภายในให้เขาได้ท่องสำรวจอย่างเต็มที่ หัวใจของเธอไร้ซึ่งความลับใดใด
 

ความเหนียมอายของสตรีปรากฏอย่างเด่นชัดในยามที่ต้องแววตากับเขา และเมื่อเธอขยับกายเข้าใกล้จนเป็นที่พึงพอใจแล้ว เธอจึงนิ่งยืนอยู่กับที่ เพียงการเฝ้ามองเขาด้วยการปรายตา เธอเต็มใจทำเพียงเท่านั้น...


หลังจากที่เขาเริ่มจดจำเธอได้ ก็กลับกลายเป็นเขาเองที่ขยับเข้ามาสู่รัศมีของเธอ 
สู่ชั้นบรรยากาศของเธอ สู่แกนกลางชีวิตที่แน่นอนว่าเธอยินดีต้อนรับเขาด้วยความปรีดา


ชายพเนจร(ไม่)แปลกหน้าสำหรับเธอ


เขาคือชายพเนจรมิใช่หรือ เขาจะกลับไปที่ใด 
กระทั่งเขาก็ต้องกลับไปสู่ที่ที่เขาจากมา ที่ที่ฉันไม่รู้ว่าที่คือแห่งใด และที่โหดร้ายกว่านั้น เขาไปโดยที่ร่ำลาเพียงประโยคสั้นๆ ที่ไร้ชีวิตชีวาที่สุด ที่แข็งทื่อที่สุด ที่น่ารังเกียจที่สุด

ฉันตามหาเขาอย่างทุลักทุเลขนาดไหน...


และนี่คือเรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นคำตอบของร่องรอยคาบเกลือที่อาบแก้มของฉันในอดีต 
อดีตที่จะว่านานก็นานพอดู จะว่าเร็วก็เร็วเสียนี่



เรื่องราวของเขาควรหายไปตลอดกาล 
หากเรื่องราวของเขาจะไปปรากฎขึ้นอีกครั้ง 
เขาเดินทางมาพร้อมกับสาสน์ที่ปราศจากตัวตน 
นั่นทำให้หัวใจของเธอกระตุกแรงพักใหญ่ พักใหญ่เลยทีเดียว


เธอเลิกตามหาเขานานแล้ว
แต่หัวใจของเธอติดตามเขาอยู่ตลอดเวลา


เธอเลิกรำพันถึงเขานานแล้ว
แม้หัวใจของเธอยังคงถวิลหาทุกครั้งที่ความหนาวมาเยือน

สองปีที่ผ่านมาสำหรับหญิงสาวยาวนานพอควร
ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีชีวิตอยู่ของเขาอีกเลย 



สองปีที่เธอพยายามปรายตามองหาแต่ปราศจากร่างของเขา มีเพียงการสร้างจินตภาพเป็นครั้งคราวว่าเขายืนนิ่งมองเธออยู่เหมือนเมื่อครั้งก่อน  ด้วยนัยน์ตาที่เศร้าสร้อยดวงนั้น 


ย้อนกลับไปถึงสาสน์ที่เขาส่งมา หัวใจของเธอกระตุกแรงแต่ไม่ถึงกับหล่นฮวบ 
เป็นแรงกระตุกที่ไม่ได้ก่อความเจ็บปวดมากนัก เพราะสาสน์ที่ส่งมานั้นเป็นเพียงตัวทำปฏิกิริยากับก้อนผลึกที่เขาทิ้งไว้เป็นของขวัญ และไม่นานอาการนั้นก็หายไป 

เขากล่าวถึง

การอภัยโทษต่อสิ่งที่เขาสร้างขึ้นและนิยามมันว่า บาป
เขาคือนักโทษที่เรียกร้องการปลดแอกทั้งที่ตนไม่มีสิทธิ์อะไรเลยแม้แต่น้อย 


และฉันเองคงไม่ต่างไปจากนางชีที่อภัยให้กับทุกอย่างยกเว้นการอภัยโทษต่อตนเอง 
ฉันปลดแอกให้เขาและรับแอกนั้นมาสวมใส่ ฉันโรยทางให้เขาด้วยดอกไม้ที่หนานุ่ม แต่ฉันกลับเดินบนกรวดด้วยเท้าเปล่าเพื่อสร้างทางที่กระทำเท้าของเขาให้เบาบางที่สุด ฉันโกหกตัวเองเพื่อให้จิตใจของเขาผ่อนคลายที่สุด


และนี่คือเรื่องราวของหญิงสาวกับชายที่อ้างตนว่ากำลังพเนจรมาไกล
เรื่องราวของความจริงที่ซ้อนทับอยู่ในคำกล่าวโกหกของชายแปลกหน้า 

SHARE
Writer
TodayIDie
A storyteller
“ ลูกสาวชาวประมงลุ่มทะเลอ่าวไทย สนใจชีวิตของมนุษย์ผ่านการอ่านงานวรรณกรรม และการเดินทาง ทุกวันนี้ติดกาแฟ ติดการ์ตูน ติดทุกอย่างที่เข้ามาในวงจรชีวิต และติด F หลายวิชา ”

Comments