ความรู้สึกในวันที่เงียบและหนาว
อย่าเอาความคิดไปผูกไว้กับใคร ในวันที่เราลืมตาดูโลก เราร้องไห้ให้กับการมีชีวิต เราเติมโตมาเพื่อจะรู้ว่าเรามีหน้าที่ ที่คนอื่นยัดเยียดให้เราไม่ว่าเราจะต้องการหรือไม่ เราเกิดมาแล้วพบกับความรักกับใครสักคนที่ตกลงคบกันเป็นแฟน การเป็นแฟนก็เหมือนกันดูใจกันก่อนที่จะตกลงอยู่ด้วยกัน คนทั้งคู่มีอิสระเป็นของตัวเอง ไม่ใช่ต้องการคนมาบงการชีวิตและคอยจับผิดเวลาคบกัน หน้าที่ของแฟนคือการประคับประคองคู่ของตัวเองให้ประสบในสิ่งที่เขาต้องการ เราอาจจะช่วยเหลืออะไรไม่ได้มากนัก แต่ในความสัมพันนั้น หากมีคนคอยให้กำลังใจและรับฟัง แค่นั้นก็เกินพอแล้ว ที่จะส่งเขาให้ถึงฝั่ง บางทีชีวิตเรามันก็มีแค่นี้ วกวนกลับมาที่จุดเริ่มต้นเสมอ ไม่เคยไปไหนไกล ความตื่นเต้นสมัยเด็กนั้นได้เลือนหาย เหลือแต่สิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน โลกก็เปลี่ยนไปเสมอ ใจคนก็เปลี่ยน แต่ความรู้สึกไม่เคยเปลี่ยน นิสัยก็แก้ยาก ได้บทเรียนมามากมายแต่ไม่เคยปรับปรุงวกกลับมาที่เก่าเสมอ ความรู้สึกตอนนี้ก็เหมือนการสร้างตึกเสียดฟ้าด้วยมือเปล่าและทุบมันทิ้งเมื่อสร้างเสร็จ มันแปลกดีกับความรู้สึก แต่ก็ยังอบอุ่นเมื่อนึกถึงเธออันเป็นที่รักในคืนที่เหน็บหนาวนี้ แต่บางครั้งมันก็ทิ่มแทงใจเพราะความห่วงใย คืนนี้อีกยาวไกล แต่ไกลแค่ไหน ถึงไม่มีขา ยากแค่ไหนก็ยอมคลานไป ไกลเท่าดวงจันทร์ ไกลเท่าฟ้าจะกว้างได้
SHARE

Comments