Aromatic-Manual
หลายครั้งนักที่เรายังจองมองความรู้สึกของตัวเองในเรื่องที่เราฝั่งใจ ทั้งเรื่องที่ดีและร้าย 

ฉันคิดว่า ความรู้สึกของเราแค่หลง

หลงจม เหนี่ยวรั้ง พันธนาการตัวเอง ขังความทรงจำ
จนกว่าจะลืมเลือน เป็นเรื่องยาก 
มัดแน่นปมแล้วปมเล่า

หากเธอและฉันเชื่อ ในเวลา 
เชื่อว่า เวลาจะนำตัวเราผ่านทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ศรัทธาในนามของ "เวลา"
ใช้ชีวิตเยี่ยงคนทั่วไป หลับตาข้างหนึ่ง เพิกเฉย

ฉันเป็นคนหนึ่งที่เชื่อแบบนั้น ถึงเวลาจะมีเพียงชื่อเรียกสั้นๆ ไม่มีตัวตน "นามธรรม" แต่ทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับสิ่งที่ว่างเปล่าเช่นนี้ 


ฉันเองก็รู้เพียงว่าเราทุกคนมีเวลาบนโลกกันแค่ 2 หมื่นกว่าวัน หรือใครจะมากกว่านั้นก็ไม่รู้ ตอนนี้ฉันก็น่าจะใช้เวลาปาเข้าไปราว 1ใน3 ที่มีแล้ว ฉันยังรู้สึกว่าทำไมเหลือน้อยจัง แล้วความรู้สึกของคนที่ใช้มันไปกว่า 50% หรือแม้กระทั้งคนที่ใช้ไปแล้ว 80-90% ฉันว่าพวกเขารู้ตัวน่ะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในไม่ช้า


ฉันเคยได้ยินประโยคที่ว่า "มนุษย์เราชอบคิดว่าตัวเองเป็นอมตะ" ชอบคิดว่าอายุยืนเป็น100ปี ความจริงกลับสวนทาง นาทีสุดท้ายเดินตามหลังเราตลอดเวลาห่างจากเราเพียง3ก้าว ทุกคนมีนาทีสุดท้ายนี้เป็นของตัวเอง เพียงแต่เมื่อไรนาทีสุดท้ายนั้นจะมายืนสวมกอดจากด้านหลัง


ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องไกลตัว
ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ฉันเชื่อว่ามันจริงและจะเกิดขึ้น

ชีวิตที่ก็ไม่รู้ว่ามีไว้ทำไม ความสุข ความรัก ความโลภ ขยัน สนุกสนาน เครียด เหงา ความสัมพันธ์ งั้นเหรอ บทสรุปขึ้นอยู่ที่ประสงค์ของเธอฉัน ว่าปราถนาสิ่งใดฉันรู้เพียงว่า มันจะผ่านไปฉันจะผ่านทุกเรื่องที่ฉันทำ ทั้งที่จำได้และไม่ได้ ฝั่งใจหรือเลือนลาง 

ฉันมีทรานแมทชีนของฉันที่เดินทางด้วยความเร็ว 60วิ/นาที เท่านั้นเอง มันยังจะเดินทางตลอดแม้ตัวฉันพักผ่อนอยู่ สำหรับฉันแค่นี้ก็เร็วมากพอแล้ว 

ปล่อยวางในสิ่งที่ไม่จำเป็น หลายต่อหลายเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องเอามาทุกข์ ทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว สุดท้ายจะช้าหรือเร็วมันก็จะผ่านไป เราทุกคนจะผ่านไป


ทรานแมทชีน(เวลา) จะยังคงควบคุมความเร็ว (aromatic)
ฉัน(สติ) ก็จะยังความคุมทิศทาง (manual)


SHARE

Comments