เพราะชีวิตแม่งคือการหลอกลวง
เช้าอันสดใส..ที่กูแหกขี้ตาตื่นมาเรียน
ขณะนี้เวลา 7 โมงเช้า กับกูบนรถเมล์คันนึง
มันก็คือกิจวัตรประจำวันปกติของมนุษย์บ้านที่จะไปเรียน
มนุษย์บ้านในที่นี้คือการที่กูไม่ใช่เด็กหอแต่กูอยู่บ้าน..
ไม่ใช่บ้านเช่านะมันคือบ้านจริงๆที่อยู่มาแต่เกิดอะ

โอเคข้ามไป..
กูก็นั่งเล่นเกมบนรถเมล์ตามปกติของกู ซึ่งมนุษย์คนข้างๆเขาดูมีปัญหากับการเล่นคุกกี้รันของกูมากๆ
สายตาเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมาย ? 
เกมบ้านี้สนุกยังไง? 
มันยังมีคนเล่นอีกหรอ?
น้องเขาจะรู้ไหมนะว่ากูมองน้องเขา?...เอ่อ..รู้ครับ

แต่ก็นั้นแหละมันก็วิถัชีวิตปกติทั่วไป..จนกระทั่งเมื่อกูกำลังจะก้าวลงรถเมล์..โทรศัพท์ที่เหน็บไว้ตรงตูดมันก็สั่นแรง8ริกเตอร์จนตูดกูสั่นเป็นเทเลอร์ในเพลงshake it off
กูเลยหยิบมันขึ้นมาดูและพบกับข้อความไลน์ไม่กี่ประโยค
เช้านี้งดคลาสนะครับนักศึกษา
....อาจารก็ไว้ใจไม่ได้

มันเหมือนกับเสียงสวรรค์ของเด็กหอกับการนอนต่อตื่นเที่ยง...แต่มันไม่ใช่กับกู
ครั้นจะให้กูนั่งรถกลับบ้านไปนอนต่อ20นาทีแล้วออกมาก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่กูทำได้คือต้องอยู่ม. อะโอเคไม่มีปัญหากูไปเล่นบาสรอเรียนบ่ายได้นัดแนะกับเพื่อนใครอยู่สนามไหมบลาๆ ได้ความว่าเพื่อนก็จะไปสนามให้กูไปรอ โอเคไปรอแต่พอไปถึงสิ่งที่กูพบคือแป้นบาส2อัน สนามบาส1สนาม และ...
และไม่มีอะไรเพิ่มเติม แม่งมีแค่นั้น หมาสักตัวยังไม่เจอ
อะเริ่มไม่ได้การละกูต้องถามเพื่อนด่วน
กู : เฮ้ยเพื่อนมึงทำไรอยู่กูอยู่สนาม
เพื่อน1 : กูอยู่กะ2 เดะไป
เพื่อน2 : รอแปปเพิ่ลรักส์
กู : ไม่ๆมึงทำอะไรอยู่
เพื่อน1,2 : 
กูเรียนเดียวเที่ยงจารก็ปล่อยละมึง..ตอนนั้น8โมงเช้า......โอเคกูยังมีอีกหนึ่งความหวังกูกลุ่มกูมี 5 คน

กู : ละไอ 3 กับ 4 อะ
เพื่อน3 : กูอยู่หอกำลังแต่งตัววันนี้กูว่างเดะกูไปหาเลย
ส่วนเพื่อน4ขาดหายการติดต่อ แต่โอเคถือว่ากูรอดละดะมีคนมาหาละกูรอดแน่นอน...
ตัดภาพมาตอนนี้เที่ยง ไอ1 ไอ2 มาละแต่ไอ3 ที่บอกจะมา..หาย..........
กู : 3มึงอยู่ไหน..
.....
สงสัยเรียกเบาไป
กู : ไอเหี้ย3 ! 
...
ไม่ตอบ อ๋อกูเรียกดังไปในแชทมันก็ไม่ได้ยินแต่โอเคตรงมี1มี2 กูถือว่ารอดสักพักไอ3ก็มาตอบ
เพื่อน 3 :
กูแต่งตัวเสร็จละเพื่อนละกูก็ไปนอนต่อ เจอกันตอนเย็น
......เพื่อนไว้ใจไม่ได้สักคน
โอเคเล่นบาสกินข้าวแยกย้ายเข้าเรียน ตอนนี้กูมาเรียนละ
ตอนนั้น 13.15 น. กูสายละกูก็รีบวิ่งขึ้นไปเลย สรุปห้องล็อคสภาพหน้าห้องเหมือนฝูงคนที่เหลือรอดในดงซอมบี้ทุกคนกระวนกระวายทุกคนพูดมากทุกคนอยากให้ยกคลาสจะได้กลับบ้าน และด้วยความที่วิชานี้เปลี่ยนอาจารทุกคาบ..นั้นแปลว่ามึงไม่สามารถถามใครได้เลย...
สิ่งที่กูทำได้..คือ...นั่ง....รอ ต่อไป...
นั่งกันได้สักพักพอที่จะเล่น rov จบไปได้ตานึงก็มีเบอร์โทรนิรนามโทรเข้ามาบนเครื่องหัวหน้าห้องและแน่นอนทุกคนรู้ว่านั้นคืออาจาร...หัวหน้าห้องก็รับคุยปกติ...และสิ่งที่ได้รับคือ
ตารางเรียนในเว็บ..บอกห้องผิด....แม้แต่เว็บมหาลัยก็เชื่อใจไม่ได้.....

และที่มันหนักที่สุดอาจารคิดว่าพวกกูโดดทั้งเซค เลยขีดแดงแม่งทั้งเซคเลย.... 
เรื่องนี้แม่งสอนให้รู้ว่าชีวิตคือการหลอกลวงถ้ามึงไม่หลอกเขามึงก็จะโกนหลอก เอวัง..

SHARE
Writer
_AmericanoPls
นักท่องอวกาศ
ก้อนเมฆก้อนนั้นน่ากินจัง..

Comments