สับสน
สับสน ความรู้สึกของคนเรานี่ก็แปลก ขึ้นๆลงๆ อย่างกับเป็นบ้า บางวันก็กระตือรือล้นอย่างกะไฟลุกท้วม บางวันก็ซึมเศร้าหม่นหมองไฟมอดแบบฉุดไม่ขึ้น น่าเป็นห่วงตัวเองเหมือนกันแฮะ สารเคมีในสมองนี่มันน่ากลัวจริงๆ แบบนี้มีหวังแก่ไปเป็นโรคทางจิตประสาทแน่ อึ๋ย คิดละก็น่ากลัว ยิ่งตัวคนเดียวอีก จะไม่ยอมกลายเป็นพวกมนุษย์ป้ามนุษย์ลุงเด็ดขาด โตไปอยากเป็นตาแก่มที่ท่าทางใจดีต่างหากละ ไอ้เจ้าโทรศัพท์ที่ชอบแก้คำผิดนี่ก็น่ารำคาญจริง ลำบากมากเวลาจะพิมพ์อะไรแต่ละที พิมพ์ทีก็แก้ให้ที พิมพ์อีกทีเราก็ต้องเข้าไปแก้ใหม่อีกละ เซ็ง อยากลองเปิดอันติให้ไฟลุกจะได้ทำงานได้แบบตะลุมบอนดูบ้างแต่ก็ทำได้แค่คิด ทำไมเราถึงทำไม่ได้นะไม่เข้าใจต้องเอง กว่าจะลุกมาทำบางอย่างได้ก็ใช้เวลาตั้งหลักตั้งนาน ต่อสู้กับตัวเองมันก็ลำบากนะ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ถึงจะพูดง่ายก็เถอะ มาตอนนี้ก็กลับไปเข้าใจคนอื่นๆมากขึ้นแล้วล่ะ อย่างน้อยมันก็สอนอะไรเราได้บ้าง อิจฉาคนที่เค้าทำสำเร็จจังเลย ทำไมเราเหยาะแหยะแบบนี้ หรือว่าที่เราทำอยู่มันดีแล้ว หรือว่าไม่ดี หรือว่ามันดีแล้ว หรือว่ามันดีได้ดีกว่านี้ อยากบรรลุถึงจุดหมายสักจุดจัง แต่ตอนนี้ทำอะไรไปก็เหมือนจะศูนย์เปล่าเลย แต่ถึงไม่ทำอะไรเลยก็ไปไม่ถึงจุดหมายอยู่ดี กำลังใจก็มอด อย่างที่บอก อย่างกะเป็นบ้า แต่พอได้กินข้าวอะไรๆก็เหมือนจะดีขึ้น หรือเพราะเราหิวเหรอ ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง ขอบใจที่อ่านมาถึงตรงนี้ เฮ้อ ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรความมั่นใจเหรอ หรือว่ากำลังใจ หรือว่าไฟ หรือว่าความกังวลใจ แต่ที่แน่ๆสับสน ระแวง เป็นอะไรไม่รู้แหละ บางวันมันก็เป็นแบบนี้ บางวันมันก็คิดได้ก็อย่างกัับบรรลุมรรคผล เรายังต้อเวียนวนกับอะไรแบบนี้ไปอีกนานรึเปล่านะ ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจ //จากวัยรุ่นแก่ๆคนหนึ่ง
SHARE
Written in this book
อ่านผ่านๆ
Writer
TuiHong
Student
study writing

Comments